"حرا" آیینه بندان است امشب...

شبکه ایران: صدایت را همچنان می‌شنوم از پس دیوار قرون و زمان. همچنان که نور وجودت را در دل تاریک زمان می‌بینم. آنچنان آمدی و بشکستی بت‌های جهل روزگار، که صدای انسانیت با تو نفسی تازه یافت و حقیقت انسان جلوه نمود.

آن زمان را که روزگاری بود پر فتنه، پرتلاطم از ستم، از جور، تاریکی همه‌جا گسترده و دخترکان بی‌گناه زنده به گور شده را به رهی دیگر رهنمون ساختی و در این هنگام بود که آمد نوری بر قلب نه زمین که کون و مکان. محمد (ص) ایستاده بر کوه نور؛ آنگاه که خداوندگار فرمود: « اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِى خَلَقَ، خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ، اقْرَأْ وَ رَبُّکَ الْأَکْرَمُ، الَّذِى عَلَّمَ بالقلم، عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ »

"بخوان به نام پروردگارت که آفرید. انسان را از ع‍َلَق آفرید. بخوان، و پروردگار تو کریم‌ترین است. همان کس که به وسیله قلم آموخت، آنچه را که انسان نمی‌دانست، آموخت."

دوباره بیا و از شکستن بگو و از ساختن، از عطر بال جبرئیل بگو و از وحی، از پرواز بگو و از رسیدن، از عشق بگو و از لاهوت، از ملکوت، از.... . چرا که بعثت یعنی بیدار کردن و زنده کردن.

چنانکه "حافظ" شیرین‌سخن، عید بزرگ تاریخ اسلام و پیامبر اکرم(ص) را این چنین می‌سراید:

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد/ دل رمیده ما را انیس و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت / بغمزه مسئله‌آموز صد مدرس شد
ببوی او دل بیمار عاشقان چو صبا / فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد
بصدر مصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست / گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
طربسرای محبت کنون شود معمور / که طاق ابروی یار منش مهندس شد
لب از ترشح می پاک کن برای خدا / که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
کرشمه تو شرابی به عارفان پیمود / که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد
چو زر عزیز وجودست شعر من آری / قبول دولتیان کیمیای این مس شد
خیال آب خضر بست و جام کیخسرو / بجرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد
زراه میکده یاران عنان بگردانید / چرا که حافظ از این راه برفت و مفلس شد

در جای دیگر نیز "سعدی شیرازی" در ابیاتی این‌گونه می‌آورد:

یتیمی که ناخوانده ابجد درست
کریم السّجایا جمیل الشّیم نبّی البرایا شفیع الامم
امام رسل پیشوای سبیل امین خدا مهبط جبرئیل
شفیع الوری خواجة بعثت و نشر امام الهدی صدر دیوان حشر
کلیمی که چرخ فلک طور اوست همه نورها پرتو نور اوست
یتیمی که ناخوانده ابجد درست کتبخانة هفت ملت بشست
چو عرش بر آمیخت شمشیر بیم بد معجز میان قمر زد و نیم
چو صیتش در افواه دنیا فتاد تزلزل در ایوان کسری فتاد
به لا قامت لات بشکست و خرد به اعزاز دین آب عزّی ببرد
نه از لات و عزّی بر آورد گرد که تو راه و انجیل منسوخ کرد
شبی بر نشست از فلک بر گذشت به تمکین و جاه از ملک درگذشت
چنان گرم در تیه قربت براند که در سد ره جبریل ازو باز ماند
بدو گفت سالار بیت الحرام که ای حامل وحی برتر خرام
چه در دوستی مخلصم یافتی عنانم ز صحبت چرا تا تافتی
بگفتا فراتر مجالم نماند بماندم که نیروی بالم نماند
اگر یک سر موی برتر پرم فروغ تجلّی بسوزد پرم

همچنین "محمود شریفی" شاعر، در ابیاتی دیگر عید مبعث را در ابیاتی این‌چنین مورد وصف قرار می‌دهد:

و آن شب تا سحر غار حرا خورشید باران بود / زمان، دل بی‌قرار لحظه تکوین قرآن بود
سکوت لحظه‌ها را می‌شکست از آه خود مردی / که در هر قطره اشک او غمی دیرین نمایان بود
امین مکه را می‌گویم آن نارفته مکتب را / یتیم خسته آری او که چندین سال چوپان بود
هُبَل آن سو میان کعبه در آشفته خوابی سرد / و عزی غرق حیرت از خدا بودن پشیمان بود
حضور عرشیان را در حریم خود حرا حس کرد / که «اقرأباسم ربک» یا محمد ذکر آنان بود

"سید رضا مؤید" در ابیاتی غار حرا را تجلی‌گاه قرآن در شب مبعث می‌داند و می‌سراید:

ز انواری که تابان است امشب / حرا آیینه بندان است امشب
حرا آن غار متروک زمانها / تجلیگاه قرآن است امشب
حرا آن غار دور افتاده از شهر / زشوکت قبله جان است امشب
حرا هر قلبه سنگش نقش قبریست / که همچون اشک لرزان است امشب
حرا سر برده در دامن نداند / که خورشیدش به دامان است امشب
زخورشیدی که او دارد به دامان / جهانی نور باران است امشب
زاعجازی که او دارد پیاپی / حرا مبهوت و حیران است امشب
شروع عصر ناب حق پرستی / طلوع ماه ایمان است امشب
حرا آن معبد مأنوس احمد / زنور وحی رخشان است امشب
حرا طور تجلی هست و او را / امین وحی مهمان است امشب
به مأموریتی جبریل تا أرض / روان از سوی یزدان است امشب
بکف لوحی زاسرار الهی / به لب آیات رحمان است امشب
که این ایات بر خوان یا محمـــد / باسم ربک الأعلی محمـــد