علی هاشمی سهم خواه و زیاده خواه بود!

 آرام آرام به چهلمین روز به خاک سپاری سردار هور، شهید علی هاشمی نزدیک می شویم. هم او که با آمدنش رایحه ای از بهشت را با خود آورد و آسمان گرفته این شهر را جلایی دوباره بخشید.

به همین مناسبت دریابان علی شمخانی، دوست و هم رزم این شهید بزرگوار مطلبی را در وصف اخلاص ناب او برای «تابناک» فرستاده که به شرح زیر می آید:

جنس اخلاص

با توجه به فرا رسیدن چهلم سردار تا آخرین گلوله ایستاده در دفاع از پیمانش، یعنی سردار گمنام علی هاشمی که این بار با سالگرد شهادتش مصادف شده، از طرفی نمی توانستم بی تفاوت باشم و از سوی دیگر، احساس کردم که تکرار گویه ها و گفته های پیشین بر نگرانی مشارکت بر گناه گمنام نگه داشتن این سردار قلعه گمنامی می افزاید.

هرچند حضور گسترده و بی نظیر تشییع کنندگان ماتم زده خوزستانی در اهواز بر خلاف کم گویی های صورت گرفته در 22 سال از زمان و تاریخ شهادتش نشان از آن داشت که بازیگردان اصلی عالم هستی در دست خالق عادل آن است و بر خلاف سنت تاثیرگذاری تبلیغ این بار موج حضور مردم، ناشی از انتشار حس غریبی بود که بذر ناشناختگی آن سردار بزرگ و نه تبلیغ و ترویج آن، آنها را به این حرکت در خیزش احیاگری و پاسداری از راه شهید به گسترده ترین وجه با وجود نامساعد بودن شرایط آب و هوایی و به عالی ترین شکل ابراز تقدیر و تشکر از فرزند گمنامشان واداشت.

خوب، حالا در برابر این پرسش قرار گرفتم که متفاوت از گذشته چه بگویم و بنویسم، صورت و سیرت علی هاشمی را در ذهنم از آغاز تا پایان جولان دادم و این نکته از آن سیر در ذهنم سوال گونه برجسته شد که، جنس اخلاص چیست و اخلاص از چه جنسی است؟

اخلاص به عنوان یک حالت درونی که شاقول و سنجه رفتار بیرونی آدمیان است چگونه به دورن یک انسان حلول و ورود پیدا می کند؟ چگونه به مهمانی انسان می رود؟ و انسان همانند یک میزبان آن را به جوف و درون خویش می کشد. از کجا و از کدام سمت می آید. وقتی آمد آیا در درون انسان منزل دائمی و مأوای ثابت می یابد یا همچون خواب و بیداری، شب و روز، فراز و فرودی دارد.

به یکبارگی و متراکم و بزرگ و به اصطلاح قلمبه ای می آید یا به شکل قطره ای و نم نم به چرخه فواد و قلب و جوارح انسان وارد و رفتار و شخصیت او را در بر می گیرد.

آیا موضوعی اعتباری است یا به شکل نقد و در دسترس کلید حل دشواری های روحی، روانی و رفتاری انسان است.

تابع صندلی قدرت، ریاست و معروفیت است یا جاذبه، کهربا و میدان مغناطیسی آن نه قدرت شناسی و نه منصب شناسی است.

آیا به رنگ پوست، قوم، جنس، سن و گروه خاصی تعلق و دلبستگی دارد یا که فارغ از این مشخصات و مختصات است.

همچون باران رحمت الهی در بارش، کوه و در و دشت و دریا و سبزه زار و مرتع، انسان و حیوان و هر آنچه را که در آن جغرافیا حیات آشکار و یا نهان دارد در بر می گیرد.

حالا چنانچه این عطیه ناشی از رفتار یعنی اخلاص، که به وسعت رحمانیت حضرت حق جل و علا منتشر  و آماده فرود در هر فرودگاه مستعد است در صورت فرود آن نگهداری بعد از کسبش و دریافتش سهل و آسان است یا که سخت و دشوار؟

این عطیه از کدام منبع برات و اعتبار و به قول امروزی هاکارت اعتباری آن صادر می شود و کدام کارت خوان قدرت خواندن آن را دارد؟ و آیا مرکز صدور آن دارای محدودیت است، یا نامتناهی است؟

عنان ذهن و تخیلم را در دست گرفتم که نزدیک نماز ظهر بسیار در این وادی بلند پروازی می کرد.

دیدم غسیل الهور و شهید دو بار مدفون ما نمونه خوبی برای پاسخ به همه این پرسش هایی است و البته همه شهدای گرانقدر سردار و خاکی و گمنام و پر نام ما هم چون شهید وصالی و وزوایی این گونه بودند.

اما امروز بحث علی هاشمی است

غسیل الهور می گویم، چرا که فردای شب زفاف و ازدواج بی درنگ به هور آمد و دو بار مدفون می گویم، چرا که یک بار پس از شهادت مدفون طبیعی هور شد و بار دوم در بهشت شهدای اهواز آرامش ابدی گرفت.

شهید علی هاشمی هنوز عمری را سپری نکرده بود که اخلاص انبوهی را در درون خویش با لطف و عنایت حضرت حق مهمان دید و اخلاص او به بهمنی کولاک وار علیه هر چه را خسران (سوره والعصر) درونی بود، شورید و با این سرمایه هر آن چه را که نفس دنی او به آن سمت می کشید و دنائت آن را در رودخانه کرخه نور و رود کارون و اروندرود و هور شست و این آراستگی را نه تنها اهل بصیرت که دارندگان چشم و بصیرت دنیایی در چهره و رفتارش می دیدند.

در برخورد با هم رزم خویش، مافوق و مادون و دشمن نادون، در وضعیت حمله و دفاع، در شکست و ناکامی و پیروزی یا بهتر بگویم پیروزی و پیروزی (احدی الحسنیین) در سنگرهای خطوط مقدم جبهه و در عقبه آن نسبت به ارتشی و سپاهی و بسیجی عرب و عجم بومی و غیر بومی، تصویر ماندگاری از یک فرد مخلص تمام عیار حک کرد.

از ویژگی های ناشی از اخلاص سرشارش در رفتار خویش نیز احساس آزردگی به خود راه نمی داد،  چرا که همیشه طرف مقابل خودش را بنده خدا می دانست و او را صادق و صالح (اجتناب از ظن و بدگمانی) می دید و معامله درخور صدق با او می کرد. هر چند حدس می زد ممکن است طرفش از این نوع تعامل، یعنی از روی باز و گشاده رویی، خنده رندانه ای را با احساس سادگی در خفا و پنهان علیه او به لب های خویش بنشاند.

اما واقعیت این بود که باک سوخت موتور محرک ارتباطی شهید سعید علی هاشمی هیزمی غیر از اخلاص نداشت و این سوخت تجدید پذیر بود و به صاحب اصلی منبع که متصل می شد نه تنها به انتها و پایان نمی رسید که به شکل مستمر و دائم شکوفاتر می شد.

دیگر این که علی سهم خواه و زیاده خواه بود. دچار اشتباه نشوید! نه سهمی از قدرت بلکه سهمی از مسئولیت پذیری را دنبال می کرد. سهمی موثر از تلاش بی وقفه در جهاد علیه تجاوزگر را جستجو می کرد و پرسش همیشگی او این بود که سهم من از این مجاهدت خاموش چیست؟

پرسشی که پاسخ به آن به دلیل عدم قناعت ایشان بسیار صعب و دشوار بود.

شخصیت علی هاشمی را از گردان نور تا فرماندهی قرارگاه نصرت، ولع سهم خواهی بیشتر و تلاش کمتر قابل تبلیغ و پذیرش بی دغدغه مسئولیت های سنگین در بر گرفته بود.

در دادن و گرفتن سهم وقتی به او گفته می شد سهم و مسئولیت تو شناسایی معبر است، می گفت کم است. منطقه، داخلی، مرزی، برون سرزمینی... اینها کم است، اینها که کار نیست. اینها را قبلا انجام داده ام.

وقتی گفته می شد، سهم تو نفوذ و شناسایی و سازماندهی و تولید شناور و جابجایی نفرات و امکانات و آماده سازی قبل از عملیات و آفند و پدافند پس از عملیات است، کمی آرام می گرفت و احساس می کرد، چراغ برافروخته شده درونش علامت سبز به مفهوم رضایت می دهد.

طمأنینه ناشی از برات اخلاص، او را از هرگونه مجادله غیر احسن با هر کس باز می داشت به گونه ای که می توان گفت علی هاشمی رقیب نداشت. هر جا احساس می کرد رقابتی از جنس قدرت وجود دارد، جای خود را به نفع رقیب خالی می کرد و در صحنه جدال در پاایان پشت حریف را با سکوت به خاک می مالید.

در آن روزهای مقدس حوادث، دلایل طبیعی و غیرطبیعی وجود داشت که منجر به نزاع و کشمکش درونی می شد و این نوع موارد بین این و آن ثبت شده است؛ اما در دفتر ثبت این نوع کشمکش ها هیچ دعوایی به نام علی هاشمی ثبت نشده است. اخلاصش او را صاحب قدرت نرمی کرده بود و سفره آن قدرت هم چون او مخلصین شهید دیگری (نویدی، نریمی، بهمنی) را در کنارش جمع کرده بود که تمایز و تفاوت با دیگران را با نخستین ارتباط و تماس با آنها در جمع بچه های حمیدیه و گردان نور و قرارگاه نصرت می دیدی که هنوز در چهره زندگان شان و گمنانی شهدای شان متجلی است.

خلاصه این که او در نهایت به دوستانش در پاسخ به یک پرسش گفت که هور و جزایر مجنون در حیاتش محال است از دست برود.

و پس از کشف جسد بی سر او، دیدم و دیدیم که در پایداری نسبت به این پیمان مخلصانه تا آخرین قطره خون فداکاری کرد و در پاسخ به آن نورانیت ناشی از اخلاص، شکوه حضور گسترده قدر شناسانه مردم تهران و خوزستان را در نقد کردن کارت اعتباری برات اخلاص دیدیم که فرمود: «تعز من تشاء» و به پشتوانه آن برات به وعده خداوند، امروز در سفره «عند ربهم یرزقون» حق تعالی نشسته و انشاءالله «نحن بهی من اللاحقون» باشیم.