قطعنامه ضدایرانی بحرین در شورای امنیت درباره تنگه هرمز تصویب نشد/ چین و روسیه وتو کردند

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، نشست شورای امنیت سازمان ملل برای بررسی قطعنامه بحرین علیه ایران با وتوی پیش نویس قطعنامه پیشنهادی بحرین درباره تنگه هرمز همراه شد.
نماینده بحرین که ریاست این نشست را نیز برعهده دارد، بدون اشاره به تجاوز غیرقانونی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران ادعا کرد:پ یش نویس قطعنامه ای را به شورای امنیت سازمان ملل ارائه کردیم تا امنیت کشتیرانی بین المللی در خلیج فارس را رقم بزنیم.
در نهایت، پیشنویس قطعنامه ضدایرانی بحرین درباره تنگه هرمز با ۱۱ رای موافق، ۲ رای مخالف و ۲ رای ممتنع تصویب نشد.
به گزارش بی بی سی، این پیش نویس توسط چین و روسیه وتو شد. همچنین پاکستان و کلمبیا نیز به این قطعنامه رأی ممتنع دادند.
این قطعنامه به ابتکار بحرین تهیه شده بود و کشورهای عربی خلیج فارس از جمله عربستان و امارات متحده عربی از آن حمایت کرده بودند.
نشست شورای امنیت سازمان ملل درباره قطعنامه پیشنهادی بحرین ابتدا قرار بود جمعه پیش برگزار شود؛ سپس با ادعای رایزنیهای بیشتر به روز شنبه هفته جاری موکول شد. در ادامه، همین نشست نیز به تعویق افتاد.
به گزارش تابناک، در واقع پیش نویس قطعنامه در این خلال تعدیل شد تا نظر کشورهایی چون چین را جلب کند. از جمله تعدیلات این قطعنامه، خارج کردن آن از ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل و اتکای کشورها به اقدامات دفاعی برای تامین امنیت در تنگه هرمز محدود شد.
پیشنویس اولیه بحرین اجازه میداد کشورها «از تمامی ابزارهای لازم» —که شامل اقدامات نظامی احتمالی نیز میشود—در تنگه هرمز، خلیج فارس و دریای عمان استفاده کنند تا عبور کشتیها تضمین شود و تلاشهای برای ممانعت از ناوبری بینالمللی خنثی گردد.
سفیر چین در سازمان ملل، فو کنگ، این مجوز را غیرقانونی و بیتبعیض خواند و هشدار داد که چنین اقدامی «ناگزیر منجر به تشدید اوضاع و پیامدهای جدی خواهد شد.» او از شورای امنیت خواست «با احتیاط پیش رود» و فعالانه برای کاهش تنش و گفتوگو تلاش کند.
در این میان، دیپلماسی پشت پرده با تماس تلفنی وزیر امور خارجه چین، وانگ یی، با همتای بحرینی خود، عبداللطیف بن رشید الزایانی، نقش مهمی در کاهش مخالفت چین داشت و موضع اصولی پکن در مخالفت با تجاوز و حمایت از صلح تأکید شد.
در نتیجه، پیشنویس جدید به طور قابل توجهی تعدیل شد و بر رویکرد دفاعی به جای تهاجمی تمرکز دارد.
مطابق پیشنویس جدید، کشورها میتوانند «از تمامی ابزارهای دفاعی لازم و متناسب با شرایط در تنگه هرمز و آبهای مجاور» برای تضمین عبور کشتیها و جلوگیری از مداخلات در ناوبری بینالمللی به مدت حداقل شش ماه استفاده کنند.
مخالفت چین با پیشنویس اولیه ترکیبی از عوامل مختلف است. نخست، نگرانی از استفاده از زور در جریان مذاکرات با ایران که میتواند فرایند دیپلماتیک را مختل کند. دوم، پیام مستمر چین که راهحلهای دیپلماتیک بر راهحلهای نظامی اولویت دارند.
از دیدگاه پکن، اقدام نظامی نه تنها عبور پایدار و قابل پیشبینی از تنگه هرمز را تهدید میکند، بلکه میتواند منجر به تلافی ایران، تشدید تنش و اختلال بلندمدت در عرضه انرژی شود.
علاوه بر این، سوءظن عمیق چین نسبت به نیت آمریکا در منطقه و باور به هژمونی بیپروا و بیمحابای واشنگتن نیز عامل مهمی در موضع پکن است.





