تقاضای دردمندانه «عادل 2» از مردم در برنامه نود

برنامه پربیننده نود که پیشتر ثابت کرده بود توانایی کشیدن جور کم کاری‌های رسانه ملی در برخی مسائل اجتماعی را دارد، شب گذشته آیتمی پخش کرد که هرچند فوتبالی بود، اما به قدر چندین برنامه تلویزیونی درباره خواسته‌های قشری کمتر دیده شده، حرف داشت.

به گزارش «تابناک اجتماعی»، طرفداران پر و پا قرص برنامه نود، دوشنبه شب این هفته در حالی به تماشای برنامه محبوبشان نشستند که خبر نداشتند در یکی از آیتم‌های برنامه قرار است در نهایت بی آلایشی، سیلی بخورند و حقیقتی برایشان بیان شود که کمتر مورد توجه شان قرار می‌گیرد.

ماجرا به آیتم «تقویم نود» باز می‌گردد؛ آیتمی که در آن تاریخچه رویدادهای فوتبالی و افراد مرتبط با آن ورق می‌خورد و البته به مانند کلیت برنامه نود، توجه خاصی به دیگر رویدادهای مهم تقویم هم دارد. از یادآوری حوادث برجسته تاریخی از نوع تلخ و شیرینش گرفته تا مناسبت هایی مثل روز جهانی معلولان.

با این رویکرد، تقویم نود در حالی شروع شد که در کنار میثاقی، راوی این بخش، جوان معلولی حضور داشت. پسری خوش سخن و مطلع از اخبار و حواشی دنیای توپ گرد که در میانه پخش این آیتم مشخص شد به مناسبت روز جهانی معلولان به قاب این برنامه پیوسته و قصد دارد شمه هایی به مخاطبان پربیننده ترین برنامه تلویزیونی نشان دهد که نگاهشان عوض شود.

علی آنقدر پر انرژی و شوخ بود که به انتخاب لقب «عادل 2» برایش تبریک بگوییم؛ جوانی که هم درباره حوادث سالهای دور و نزدیک فوتبال آگاهی داشت، هم به شکل ظریفی نسبت به برخی نابسامانی های پیرامون این ورزش در کشورمان گلایه می‌کرد و هم اینقدر سیاست سرش می‌شد که مثل همه گوینده های ورزشی رسانه ملی در مقابل سوال «آبی هستی یا قرمز؟»، جواب دیپلماتیک دهد تا از گزند اتهامات طرفداران دو آتشه سرخابی ها در امان بماند.


عادل 2 به قدری دوست داشتنی بود که در چند دقیقه به استعدادش پی ببریم، تلاش کنیم لحن گفتارش را پیدا کنیم تا از شوخی هایش جا نمانیم و با گلایه‌هاش سری بزنیم به دنیای معلولان و مشکلاتی که پیش رویشان قرار دارد؛ جامعه‌ای که معلولیت دارد و در ارائه خدمات به این افراد ناتوان است.

اینجا بود که یادمان رفت روز جهانی معلولان دوازدهم آذر ماه، یعنی چهار پنج روز قبل بوده و حتی متوجه عبور این رویداد هم نشده‌ایم که اگر شده بودیم، ممکن بود به خودمان بیاییم و تلاش کنیم یکی از موانعی که از سر حواس پرتی ما سر راه این عزیزان قرار گرفته را رفع و رجوع کنیم. همان موانعی که گاه این افراد توانمند را مجبور به کناره گیری از جامعه می‌کند و نتیجه‌ای جز محروم ماندن همه‌مان ندارد.
پیاده‌روهایی که برای عبور و مرور این افراد مناسب سازی نشده‌اند، پله‌هایی که به سطح شیب دار مجهز نیستند، خیابان هایی که برای معلولان مانع هستند، نه گذرگاه، وسایل حمل و نقل عمومی‌ای که نمی‌توانند عدالت را برقرار کرده و به معلولان هم خدمت دهند و...، همه و همه محصول فراموشی ما و شما هستند؛ ما و شمایی که یادمان می‌رود هم راستا با ایشان، خواستار رفع نواقص جامعه در این خصوص باشیم یا اگر دستمان می‌رسد، در این زمینه گام برداریم.

تنها در این صورت است که شرایط برای حضور معلولان در جامعه و بهره‌مند شدن از توانایی‌هایشان فراهم می‌آید. به شرطی که مصداق سخنان پایانی عادل 2 نباشیم و در مواجهه با این افراد توانمند، نگاه ناتوانمان در ویلچر، عصا یا نشانه های معلولیت ایشان باقی نمانده و افق های درو تر را نشانه برود.