نگاه شما: برخیز؛ «مسافر»ت بی‌دق‌الباب رسید

ابوذر مهربانی: سالهاي سال است لابلاي حرف و حديث مردم، رفت و آمد كوچه و بازار، دق الباب آشناي در و غرش نابهنگام آسمان، دنبال نشانه ميگردي. دنبال بهانه اي كه دريا را بگذاري و بگذري.

دلتنگ از اينهمه انتظار، گريه هاي بي بهانه، شبانه هاي بيداري، دلْ دل بيقراري،
اصلاً گيرم كه گمانشان فراموشي، مرهم زخم نمكْ سوده ات باشد! با بغضِ فروخورده ي صدايت چه مي كني؟

با هي نشستن و هي برخاستن سردرگم!
با آب و جاروي هر پسينِ بي مهمانِ حياط و دالان!
با بوي لباسهاي تاخورده توي گنجه!
...

برخيز صبور! برخيز و جامه ي نو به تن كن.
برخيز زيباروي روزهاي كودكي! منم. مسافرِ ديرْ نيامده ات.
چشمت روشن. آمده ام. بي دق الباب. بي اجازه
- اصلاً مگر براي رفتن اجازه گرفتم؟ گفتي رضايي به رضاي او-

برخيز عزيزِ چشم براه! چشمت روشن.
منم گمشده سالهاي دور؛ كودك و معصوم، مثل همان آغوش اول، مثل همان اذان تولد.-راستي با جاي خالي بابا چه مي كني؟!-

برخيز اشك غروب! نماز حاجت بخوان. مسافرت از راه رسيده.