روایت تصویری «کوچ اجباری از خشکسالی»

به گزارش «تابناک» به نقل از ایسنا، محمود قاسمی، دامدار اهل روستای رشم در ۱۲۰ کیلومتری جنوب شهر دامغان، که روزگاری نه چندان دور با داشتن پانصد رأس دام زندگی خوبی داشت و شب‌ها موسیقی گوش می‌داد و خاطره می‌نوشت و بی‌دغدغهٔ فردا به خواب می‌رفت، هیچ گاه فکر نمی‌کرد، خشکسالی‌های پی در پی در کمتر از پنج سال آنقدر زندگی را بر او سخت بگیرد که خاطره‌نویسی‌های خوش شبانه، جایش را به نامه‌نویسی روزانه بدهد.

در همه نامه‌های محمود که به سازمان‌های دولتی فرستاده، یک جمله غمگین و تکان‌دهنده مشترک هست «در صورت عدم کمک شما، من تمام هستی و نیستی خود را از دست می‌دهم»‌ و از دست داد.

امروز از پانصد رأس دام محمود چیزی ‌نمانده، باغچه کوچکش حالا میزبان خس و خاشاک بیابان است‌ و پس‌انداز روزهای خوشی رو به اتمام. محمود راهی جز کوچ ندارد؛ راهی که تنها پسرش از آن می‌ترسد … .

محمود هم مثل بقیه برادر‌هایش به دنبال آیندهٔ نامعلومی در شهر، ناچار به ترک خانه و زادگاهشان شد و رشم را برای همیشه ترک کرد. محمود رفت تا به امید آیند‌ه‌ای بهتر برای خانواده‌اش، با مسافرکشی یا کارگری زندگی فقیرانه دیگری را این‌ بار دور از خانه و زادگاهشان شروع کند.