کویت دیگر کویت نیست!
در کشوری که ۹۴درصد درآمدش از راه فروش نفت بهدست میآید بهنظر میرسد اوضاع اقتصادی مانند گذشته به پیش نمیرود و پس از مدتها ولخرجی، حالا مقامهای این کشور به فکر آینده و کسری بودجه افتادهاند.
به گزارش همشهری، در میان کشورهای نفتخیز حوزه خلیجفارس کویت همیشه نامش به رفاه و درآمد بالای سرانه ساکنانش مشهور بوده و در فهرست بانک جهانی سالهاست نام این کشور بهعنوان یکی از کشورهای پردرآمد دنیا قرار دارد.اکنون اما حرفهای امیر کویت در کنار دیگر مقامهای این کشور نشان میدهد دوران خوش این کشور به پایان رسیده و با مشکلات اقتصادی قرار است آنچه برنامه رفاه شهروندان از «گهواره تا گور» خوانده میشد به خط پایان برسد. بعد از کشمکشهای اخیر سیاسی در آستانه انتخاباتهای اخیر پارلمانی این کشور مراسم افتتاح مجلس جدید دیروز با اظهارات مقامهای مهم این کشور توجه رسانهها را جلب کرده تا همه از تصمیم برای تغییر در روند گذشته این کشور خبردار شوند. با برگزاری 6 انتخاب در 7 سال گذشته افتتاح پارلمان کار جدید و خاصی در کویت بهحساب نمیآید اما اعلام نیاز بهاصلاحات و تغییر ساختارها و روندهای قدیمی در این کشور باعث شد تا نظرها به مراسم افتتاح پارلمان جدید جلب شود.
امیر کویت در افتتاح پارلمان در حالی از نیاز به تغییر رویهها در این کشور و تصحیح ساختارهای قدیمی حرف زد که نخستوزیر این کشور هم هنگام ارائه برنامه دولت به پارلمان هشدار داد که دولت رفاه عمومی که براساس آن همه خدمات برای شهروندان این کشور تقریبا رایگان بود دیگر نمیتواند ادامه پیدا کند.
شیخ جابر مبارک آل صباح نخستوزیر کویت در این مراسم تأکید کرد که برنامه اصلاحات جامع اکنون یک نیاز ملی ضروری برای این کشور بهحساب میآید. در برنامه جدید، دولت طرح بازنگری در یارانههای دولتی، هزینه خدمات دولتی و راهاندازی نظام مالیاتی در کویت را درنظر گرفته است. مقامهای ارشد کویت هشدار دادهاند درصورتی که خدمات عمومی رایگان بدون دریافت مالیات و همراه با پرداخت یارانهها ادامه پیدا کند این کشور تا سال2021 با کسری بودجه واقعی روبهرو خواهد شد. کویتیها در طول سالهای گذشته یکی از بالاترین سرانههای درآمد در دنیا را داشته و بدون نیاز به پرداخت مالیات، اکثر مردم این کشور زندگی مرفهی را تجربه کردهاند.
در کشوری که 94درصد درآمدش از راه فروش نفت بهدست میآید بهنظر میرسد اوضاع اقتصادی مانند گذشته به پیش نمیرود و پس از مدتها ولخرجی، حالا مقامهای این کشور به فکر آینده و کسری بودجه افتادهاند. نخستوزیر کویت با ارائه برنامه بودجه تأکید کرده که کاهش هزینههای عمومی که حقوقها، یارانهها و خرجهای نظامی مهمترین بخش آن را تشکیل میدهد در دستور کار قرار گرفته است. تمایل به تجملات و تشریفات که بهصورت یک خرده فرهنگ در خانوادههای کویتی خودش را نشان داده را بسیاری ناشی از رفاه سالهای گذشته در این کشور میدانند.
قیمت فرآوردههای نفتی، سوخت و برق در کویت از 15 سال پیش تاکنون تغییر نکرده و شهروندان با قیمت پایین تنها 5 درصد هزینه واقعی آن را پرداختهاند. صندوق بینالمللی پول درماه گذشته به مقامهای کویت که همیشه به پول نفت تکیه کردهاند هشدار داد که هزینههای عمومی خود را که در 7 سال گذشته، 3برابر شده است کاهش دهند.
در کشوری که 1.23میلیون نفر جمعیت به همراه 2.67میلیون نفر نیروی کار خارجی دارد حقوق کارمندهای دولتی در 7 سال گذشته از 6میلیاردو700میلیون دلار به 17میلیارد دلار رسیده است. مقامهای کویتی اعلام کردهاند که درصورت ادامه روند گذشته تا سال2035 این کشور با کسری بودجه 1.46 هزار میلیارد دلاری مواجه میشود. هرچند کویت از نظر درآمد سرانه پنجمین کشور ثروتمند جهان بهحساب میآید و مقامهای این کشور با اعلام داشتن 10 درصد ذخیره نفت جهان میگویند روزانه 3میلیون بشکه نفت تولید میکنند اما حالا بهنظر میرسد با خوردن کفگیر به ته دیگ درآمد نفت، دیگر کویت هم نمیتواند کویت مشهور باقی بماند.
خبر فوق مانند آینه ای پیش روی ماست. کشور کویت با جمعیت 1.23 میلیون نفر با درآمد سالانه بیش از 150 میلیارد دلار در صورت ادامه روش فعلی در آینده نزدیک ورشکست خواهد شد. چطور انتظار داریم کشور ایران با جمعیت بیش از 75 میلیون با همان درآمد سالانه بتواند از بحرانها سالم خارج شود. علت این است که ما اهل حرفیم و نه عمل. در کتاب آسمانی و گفته های بزرگان دینمان همیشه "کار" مبنای پیشرفت و رشد و تعالی بوده ولی درصد زیادی از ما بازدهی روزانه در حد چند دقیقه هم نداریم، در حالیکه درکشورهای با نظام سرمایه داری (که پیشرفت را مرهون سرمایه میدانند) همگی بشدت نسبت به کار متعهدند. مَثل ما مانند پسری ننر و لوس با پدری ثروتمند است که هیچ موقع نتوانسته روی پای خود ایستاده و همیشه بصورت نمایشی مشغول بکار بوده ولی از جیب پدر ارتزاق کرده است بخدا که ما جواب سختی پیش خدا خواهیم داشت چون همیشه عادت داریم خودمان را طلبکار دانسته و هیچوقت خود را مدیون این سرزمین و همه منابع خدادادی آن ندانسته ایم. فقط اگر ظرف چند سال گذشته مشکل تولید و بالطبع مشکل کار را حل کرده بودیم اکنون کسی نه احتیاج به مسکن مهر و نه به یارانه داشت. با خود صادق باشیم حتی اگریارانه ها 10 برابر شوند اوضاع بمراتب بدتر خواهد شد (طی 3 سال گذشته شاهد آن بودیم).




