اعتبار آدم ها

دنياي غريبي است، که اصلاهست و ما خبر نداريم، تا اينکه محکم بزند توي دهان مان. تا از چرت بپريم. شنبه 27 شهريور، ساعت 10 صبح، وقتي داشتم مقاله اکبر مشکاتي را مي نوشتم، هرچه به خودم فشار آوردم تا نام دومين کله پاچه اي مهم تهران را در دوران قبل از انقلاب به ياد بياورم، نشد که نشد. فکر کردم از کي بپرسم؟ چاره اي نبود. دفتر تله فون را باز کردم و از اول شروع کردم. آذرخش مسيح؟ نه بابا، او خيلي جوان است ووووآمدم پايين افتادم روي احمدي بهروز. امکان دارد که بهروز احمدي به خاطر داشته باشد. شماره ها، يا مال منزل اش بود يا دفتر سابق شارستان در فرمانيه. ولي همراه اش را داشتم. شماره را گرفتم. زنگ خورد، زنگ خورد. گوشي را برنداشت. ادامه دادم تا افتادم روي نام سميعي صادق. با او تماس گرفتم و اسم آن کله پاچه اي را پرسيدم که گفت اميربهادر. نشستم و مقاله ام را نوشتم. يکشنبه نشستم پشت کامپيوتر تا ببينم آن مقاله در کدام صفحه چاپ شده؟ پيدايش نکردم. به همه صفحات سر زدم. در صفحه ادب و هنر، برخوردم به يک عکس که برايم خيلي آشنا بود. زل زدم ديدم عکس بهروز احمدي است. تعجب کردم. ترانه يلدا درباره شادروان بهروز احمدي نوشته بود. آه از نهادم بلند شد. بهروز احمدي هم از ميان ما رفت؟ و من ديروز مي خواستم از او نام يک کله پاچه اي را بپرسم؟

شکي نيست که بهروز احمدي، معماري خلاق بود، ولي از پس آن، آدم برجسته اي بود. من هيچ وقت چهره او را بدون لبخند نديدم. صدايي داشت آرام و آهسته، آنقدر خوب بود که مي توانست به جاي صبحي مهتدي، قصه گوي کودکي ما، به آدم آرامش بدهد.
   
ترانه يلدا از برخي از کارهاي او ياد کرده است، ولي به غير از برج بخارست او، بايد به نقش و کار سنگ سقف هرمي مجلس شوراي اسلامي اشاره کرد که ايتاليايي ها مهم ترين جايزه کارهاي سنگي خود را از اين بابت، به او اهدا کردند. بهروز احمدي، همچنين معمار ساختمان سفارت ايران در استراليا نيز هست. و صد البته ساختمان زير زميني موزه نگارستان. که بعد از انقلاب، به موزه قرآن شهرت يافت، از شاهکارهاي او مي باشد. اهميت اين موزه در آن است که زير فضاي باغ کاخ سابق شمس پهلوي که تبديل شده بود به موزه نگارستان ساخته شده است. چرا زير زمين؟ براي آنکه جلوي نماي معماري کاخ را نگيرد و فضاي سبز آن نيز حفظ شود. ديگر کار او که اهميت بسيار زيادي دارد، پارک شهيد بهشتي تبريز است. در قسمتي از اين پارک ، بهروز احمدي، نقش يک قالي قديمي تبريزي را به وسعت 1300 مترمربع پياده کرده است. شنيده ام که از شهرداري تبريز خواسته شده است که تنديسي از مهندس احمدي در اين پارک نصب شود، که اميدوارم شهرداري تبريز اين کار را حتما انجام دهد که مايه خوشحالي بنده هم خواهد شد.
   
من به قدري براي کارهاي بهروز احمدي احترام داشتم که وقتي خواستم اولين شماره مجله اينترنتي و سي دي خودم را درباره معماري ايران انتشار بدهم، البته، مزار کوروش بزرگ، ساختمان مجموعه برق مهندس مجيد احمديان و تعدادي از کارهاي بهروز احمدي را انتخاب و معرفي کردم.
   
چندي پيش پيامي در وب سايت دريافت کردم که مي گفت: اعتبار آدم ها، به حضورشان نيست، به دلهره اي است که در نبودشان حس مي شود.

منبع: شرق