«دنيزلى» به وعده اش عمل نكرد!

ليگ يازدهم به نيمه هاى خود رسيده بود، مديران تازه وارد پرسپوليس كه از نتايج راضى به نظر نمى رسيدند، پس از حميد استيلى و محسن عاشورى به دنبال يك سرمربى بزرگ مى گشتند تا به حساب خود ناكامى هاى گذشته را پايان بخشند و خود را در شكل و شمايل يك ناجى به هواداران معرفى كنند. گزينه هاى بسيارى براى هدايت سرخ پوشان در همان روزها مطرح شد اما از همان روز اول مشخص بود مربى كه در نيم فصل دوم ليگ يازدهم بر روى نيمكت هدايت سرخ پوشان خواهد نشست، كسى نيست جز مصطفى دنيزلى، مربى كه سابقه اش نشان مى داد كه شايد بتواند در آن اوضاع نابسامان منجى پرسپوليس باشد. دنيزلى با سلام و صلوات و با يك قرارداد يكسال و نيمه به پرسپوليس آمد تا كارش را آغاز كند.

 دنيزلى در همان روزهاى نخست، به دنيا آمدن نوه اش را عاملى براى تأخير حضورش در پرسپوليس عنوان كرد كه بعدها اين توجيهات به بيمارى همسر و پدر همسرش تبديل شد. دنيزلى كه مى دانست نازش در پرسپوليس خريدار دارد، در روزهاى سخت و بحرانى پرسپوليس گاه و بيگاه اين تيم را تنها گذاشته و به استانبول مى رفت تا مشخص شود حرف اول و آخر را او در پرسپوليس مى زند. افندى كه عاقبت كارش را در پرسپوليس مى دانست، با يك تيزهوشى خاص اعلام كرد، كه براى نيم فصل دوم ليگ يازدهم هيچ تعهدى را به مديران و هواداران پرسپوليس نمى دهد. او كه مى دانست شرايط در فوتبال ايران و پرسپوليس نسبت به گذشته تفاوت هاى فاحشى كرده است، در نيم فصل دوم از تمامى داشته هايش استفاده كرد اما هرچه بيشتر تلاش كرد، كمتر نتيجه گرفت و به واقع متوجه شد كه ديگر نمى تواند در اين تيم پرطرفدار تهرانى موفق باشد. دنيزلى كه تيم را در رده نهم جدول رده بندى از حميد استيلى و محسن عاشورى در پايان نيم فصل اول تحويل گرفته بود، در پايان ليگ با عنوان دوازدهمى به مديران پرسپوليس تحويل داد تا مشخص شود، پرسپوليس با دنيزلى نه تنها پيشرفتى نداشته بلكه پسرفت هم داشته است.

دنيزلى در روزهايى كه هواداران نگران عاقبت كار سرخ پوشان در ليگ بودند، يك بار ديگر سوار بر موج احساسات هواداران حرف هايى را به زبان آورد تا به نوعى آنها او را در آن روزهاى سخت تحمل كنند كه اين اتفاق هم افتاد و دنيزلى بدون هيچ مشكلى ۱۷ هفته بر روى نيمكت سرخ پوشان تكيه زد. دنيزلى در روزهاى سخت سرخ پوشان وعده داد كه پرسپوليس را در ليگ دوازدهم به مقام قهرمانى خواهد رساند، وعده اى كه بيشتر از آنكه بخواهد قابل باور باشد، ترفندى براى فرار افندى به حساب مى آمد.افندى كه آمده بود تا يكسال ونيم در پرسپوليس بماند، پس از سپرى كردن يك نيم فصل ناموفق همان طور كه از قبل هم مى شد آن را پيش بينى كرد، پرسپوليس را رها كرد و رفت تا مشخص شود او در دنياى حرفه اى امروز مربى قابل اعتمادى نيست. هرچند كه علاقه مندان پرتعداد فوتبال در ايران به دفعات با چنين شعارهاى اغواكننده اى از سوى مربيان مختلف كه خودشان را به فوتبال ايران تحميل كرده و پس از مدتى عطاى ماندن را به لقايش بخشيده  و به سوى كشور خود رهسپار شده اند، كم  آشنا نبوده اند.

 درست مانند كارى كه افشين قطبى در تيم ملى فوتبال ايران انجام داد. او وقتى متوجه شد كه فوتبال ايران با على دايى بدين سبب رسيده است، قول هايى را به هواداران فوتبال داد كه متأسفانه هيچ كدام از آنها را نتوانست انجام دهد. او مدعى بود كه ۲ كره را خوب مى شناسد و مى تواند تيم ملى ايران را به جام جهانى ۲۰۱۰ آفريقاى جنوبى ببرد اما عملاً او هم با تيم ملى نتايجى را گرفت كه با على دايى و يا هر مربى ديگرى هم مى توانست تيم ملى بگيرد. تيم ملى كه مى خواست با وعده هاى قطبى به جام جهانى برود، از رسيدن به اين مهم باز ماند تا فوتبال ايران بار ديگر حسرت روزهايى را بخورد كه بى دليل به وعده هاى اين و آن دلخوش كرد اما نتوانست پاسخ اعتماد خودش را بگيرد. پيش از قطبى مربيان خارجى ديگرى هم بودند كه با وعده و وعيد بسيار آمدند اما هيچ گاه به وعده هايشان عمل نكرد و آخر سر هم دست از پا درازتر تهران را به مقصد كشورهايشان ترك كردند و رفتند. دنيزلى كه آمده بود پرسپوليس را قهرمان ليگ دوازدهم بكند، حالا بهانه  مى آورد كه تمركز لازم را براى هدايت اين تيم بزرگ نداشته است، بهانه اى كه قطعاً عامل اصلى جدايى او از تيم پرسپوليس نمى تواند باشد.

 دنيزلى كه حالا در تركيه با پيشنهادات كوچك و بزرگ بسيارى روبه رو شده است، در حقيقت با حضورش در جمع سرخ پوشان در نيم فصل دوم ليگ يازدهم، براى اين تيم پرطرفدار فرصت سوزى كرد، چراكه اگر در همان زمان مربيگرى براى نجات پرسپوليس مى آمد، قطعاً همان نتايجى كه دنيزلى با پرسپوليس گرفت را مى گرفت و ميزان شناختش از اين تيم براى ليگ دوازدهم دوچندان مى شد. دنيزلى حالا ديگر از پرسپوليس رفته است و مديران اين تيم پرطرفدار براى جذب سرمربى جديد با تمام توان وارد كارزار رقابت با حريف هميشگى شده اند تا در اين نبرد بازنده نباشند. از متسو، كالدرون و خوزه مانوئل به عنوان گزينه هاى بعدى سرمربيگرى پرسپوليس نام برده مى شود، مربيانى كه اگر بخواهند راه قبلى  ها بروند به  روزمرگى  دچار خواهند شد و بايد تاوان اين سختى را بپردازند.