آینده تحریمها در دست کیست؟
کمی دقت در مسأله تحریمها و رویکرد اصحاب رسانه و مقامات غربی در شکلدهی به افکار عمومی در درون و بیرون آمریکا و اروپا و از سویی قرار دادن این نگاه در کنار رویکرد مقامات غربی در مذاکرات ایران و ۵+۱، واقعیتهای اساسی را درباره برخی پیامدهای اقتصادی ـ که در آینده میتواند پدید آید ـ آشکار میسازد.

کمی دقت در مسأله تحریمها و رویکرد اصحاب رسانه و مقامات غربی در شکلدهی به افکار عمومی در درون و بیرون آمریکا و اروپا و از سویی قرار دادن این نگاه در کنار رویکرد مقامات غربی در مذاکرات ایران و ۵+۱، واقعیتهای اساسی را درباره برخی پیامدهای اقتصادی ـ که در آینده میتواند پدید آید ـ آشکار میسازد.
به گزارش «تابناک»، برآیند روند مذاکرات ایران در مسکو با ۵+۱، تنها شاخصی نیست که میتوان از کنار آن هدف غرب و آمریکا را در خصوص آینده مذاکرات برآورد کرد. نگاهی به تحلیلهای رسانهای غرب، داستانهای سرگرم کننده نویسندگان این رسانهها از سفر به ایران و در پایان جهتدهی به افکار عمومی در قبال برنامههای غرب برای ایران، میتواند تا اندازه بسیاری بازگو کننده این امر باشد که وضعیت تحریمها در آینده چگونه خواهد بود. نخست: مذاکرات مسکو
تقریبا همه رسانهها و نشریات جهانی اعم از غربی و شرقی میگویند که ایران در مذاکرات مسکو با یک برنامه منسجم و هدف و خواستهای مشخص وارد شده بود. ورود ایران به محتوا در مذاکرات، که به اذعان خود مقامات غربی برای نخستین بار روی میداد و نشان از جدیت ایران در مذاکرات داشت، اما با بیبرنامگی غرب در مذاکرات همراه شد.
نگاهی به روند این مذاکرات، حاکی از آن است که این بار، هر اندازه ایران برای رسیدن به نتیجه تلاش کرد، طرف مقابل به گونهای رفتار میکرد که چندان تمایلی به رسیدن به نتیجه ندارد. به عبارتی بهتر، عجلهای در رسیدن به آن نداشت. این نه یک تبلیغ است نه یک فرافکنی، بلکه واقعیتی است که مستقیم و غیر مستقیم، حتی رسانههای غربی به آن اعتراف کردند.
سرانجام پافشاری و رویکرد مشخص ایران برای تعریف خواستههایش ـ که لغو تحریمها بود ـ منجر به آن شد که روند مذاکرات برای چندی بعد و در سطح کارشناسی و فنی ادامه پیدا کند؛ در حالی که شاید پیش از آن، گمان بر این بود که این مذاکره، آخرین دور از مذاکرات و نتیجه آری یا خیر مطلق باشد.
در یک جمله و خلاصه میتوان گفت، هرچند تا پیش از این گفته میشد، ایران به دنبال خرید زمان در مذاکرات است، این بار این غرب بود که به دنبال خرید زمان بود؛ اما چرا؟
دوم: بحران اروپا، انتخابات یونان و نشست گروه ۲۰
همزمانی تقریبی مذاکرات مسکو با نشست گروه بیست، بلافاصله پس از انتخابات یونان، شاید بتواند شاهدی بر ادعای بالا باشد. نگرانی اروپا از فروپاشی یکباره منطقه یورو، که تا پیش از انتخابات یونان به شدت بالا گرفته بود، با مشخص شدن نتایج این انتخابات تقریبا برای مدتی فروکش کرده است. حزب راستگرای ساماراس، برنده انتخابات، تعهد خود را برای التزام به طرح نجات اقتصادی و ادامه حضور در یورو اعلام کرد و به این ترتیب، طرح (الف) ـ مبتنی بر اقدامات در صورت خروج یونان از یورو ـ با رضایت خاطر از دستور کار نشست گروه بیست بیرون آمد.
به عبارت بهتر، اکنون اروپا و آمریکا دستکم برای مدت زمانی چند از بابت بحران خیالی آسوده دارند و شانس دوبارهای که یونان به آنها داد، میتواند تمرکز آنها را بر حل بحران به شکل ریشهای معطوف کند؛ یعنی کاری که تا همین جا نیز گروه 20 آن را با اختصاص ۴۵۰ میلیون دلار برای حل بحران، آغاز کرد.
هرچند انتخابات یونان به منزله حل بحران اروپا نبود، واقعیت آن است که راهکار بحران را به شدت هموار ساخت. حال گره کار در دست رهبران اروپاست، تا چه کاری در این زمینه انجام دهند. شاید باید گفت، این انتخابات و تصمیمات بعدی نشست گروه 20، تأثیر بسیاری بر مذاکرات مسکو داشت.
آسودگی خاطر غرب از عدم تشدید بحران و امید به حل آن در آینده نزدیک، شاید مسأله اصلی برای غرب بود تا در مذاکرات مسکو، تن به خواسته ایران مبنی بر لغو تحریمها ندهد. در حالی که تا پیش از این، تحلیلها حاکی از آن بود که اگر بحران به همان شدت ادامه پیدا کند و انتخابات یونان، منجر به خروج این کشور از یورو شود، ادامه تحریمها ـ دستکم تحریم نفتی اروپا ـ علیه ایران دشوار بود. موکول شدن تصمیمات به نشست بعدی و شاید نشست آتی رهبران اتحادیه اروپا در ماه جاری، نشانی از این امر است.
شاید هماکنون این مسأله، مهمترین دلیل بر این امر باشد که غرب در مذاکرات هستهای به دنبال خرید زمان بود؛ زمانی که هرچند کوتاه، میتواند تصمیم غرب برای حذف، تعلیق، ادامه یا حتی تشدید تحریم علیه ایران را رقم بزند؛ تصمیمی که رویدادهای آینده در بحران یورو و اروپا بیشتر ابعاد آن را مشخص خواهد کرد.
سوم: جهتدهی به افکار عمومی
نیکلاس کریستوف؛ نویسنده روزنامه نیویورک تایمز که شاید به تازگی نام آن را زیاد شنیده باشید؛ کسی که پس از سفر اخیرش به ایران، به بازگو کردن فضای اقتصادی و سیاسی و اجتماعی در درون کشور در رسانهاش پرداخته و جالب آنکه داستانهای سریالی وی از ایران، به زبان فارسی هم در نیویورک تایمز منتشر میشود.
بخشی از داستانهای وی در خصوص ایران، بازمیگردد به بحث تحریمها علیه ایران و اثرات آن در اقتصاد کشور. صرفنظر از آنچه وی در این میان به زبان آورده، نکتهای قابل تأمل در اظهاراتش وجود دارد.
وی در پایان یکی از گزارشهایش پس از اشاره به تأثیرات تحریمها مینویسد: «با پوزش از تمام ایرانیان... من با تحریمها موافقم، چرا که راه دیگری برای تحت فشار گذاردن رژیم بر سر مسأله هستهای، یا تلنگری بر قدرت آنها نمیبینم. نتیجهگیری من این است که تحریمها دارند به خوبی کار میکنند»؛ این جمله در ادامه عبارتی است که گفته، جنگ با ایران منجر به پیدایش حس ملی گرایی خواهد شد.
واقعیت این است که دیدگاه غرب و آمریکا درباره ایران، این گونه رقم خورده و در همین راستا نیز به افکار عمومی شکل داده میشود. نگرش رسانههای غرب و مقامات غربی در خصوص برنامه هستهای ایران، خیابان دوطرفهای است ـ نه یکطرفه ـ که از یک سوی آن تحریم میآید و از سوی دیگر جنگ. اگر جنگ پاسخگو نیست، تحریم.
در این میان، اصلا اهمیتی ندارد ایران برای مذاکره آمده یا خیر. مذاکره برای غرب تنها به این معنی است که ببیند ایران زیر فشار تا کجا کوتاه میآید! این مذاکرات برای آن است که غرب برآوردی از فشارهایی که تاکنون بر ایران گذاشته به دست آورد و برای امتیازهای بعدی از سوی ایران برنامهریزی کند. رویدادها این واقعیت را بازگو میکنند.
انتشار این داستانها از سوی نیویورک تایمز به زبان فارسی نیز در نوع خود جالب توجه است. غرب و آمریکا نه تنها به افکار عمومی خود شکل میدهد، بلکه میخواهد، این راه را برای مخاطب فارسی زبان نیز پشت سر گذارد. اینکه غرب تنها دو راه دارد: یا جنگ یا تحریم. اگر جنگ نمیخواهید، پس تحریم.
از این روی است که باید گفت، مذاکرات مسکو دو نتیجه داشت: یک نتیجه که بلافاصله پس از مذاکرات مشخص شد؛ یعنی موفقیت ایران برای ادامه دادن به مذاکرات در سطح فنی، و یک نتیجه که در آینده مشخص میشود؛ یعنی تصمیم غرب درباره تحریمها. رفتار بیمنطق غرب در مذاکرات، خرید زمانی برای این تصمیم آینده بود. اکنون آینده تحریمها در ایران، با توجه به انتخابات یونان، نشست گروه بیست و تحرک رسانهای موجود، بیش از اندازه به آینده بحران اقتصادی اروپا و تصمیم رهبران اروپایی و آمریکایی در حوزه اقتصاد گره خورده؛ مسألهای که ایران باید با جدیت و با هر ابزاری از آن پرهیز کند و اجازه ندهد که مذاکرات هسته ای و بحث بر سر تحریم ها منوط به تصمیم گیری رهبران غربی در خصوص بحران اقتصادی شود.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۳
در انتظار بررسی: ۱۶۲
انتشار یافته: ۱۲۹
اکنون نیز ادامه یافتن داستان مذاکرات نیز نه برای توافق بلکه برای رسیدن به اهداف خود است و نگه داشتن روزنه مذاکرات تنها برای شرایطی در آینده
در هر حال معلوم است که در بازی غرب گرفتار شدیم. بازی که اصول و قوانین و چارچوب را آنها تعیین می کنند و اگر بخواهند روزی همه آنها را تغییر می دهند.
امیدواریم برای سیاست مداران ایرانی تجربه شده باشد که نباید به توافقات غرب دلخوش باشند و همیشه باید به لایه های پنهان مذاکرات و توافق های صوری توجه داشته باشند.
پاسخ ها
رضا
| ۱۸:۲۸ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۹:۲۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۲۰:۰۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
پاسخ ها
ناشناس
| ۱۶:۴۴ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
میشه بگی مسئولین چه کار باید می کردند که ملت ایران فشار تحریم رو حس نکنند؟
من نمی دونم بعضیا چرا وقتی شکمشون گشنه میشه مغزشون از کار میافته
ناشناس
| ۱۷:۳۱ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۸:۱۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
کافی است کمی در مقوله واردات تجربه داشته یاشین اونوقت متوجه منطقی بودن حرفهای این ناشناس می شدین.
ضمنا جنابعالی که شکمتان سیر هست چرا توهین می کنید!
دولت هزارها کار می توانست جهت کم کردن فشار از روی ملت بردارد که هیچ کاری نکرد. طرحهایی هم که بعضا اجیانا در جهت کمک به ملت و اقشار کم درآمد بود به فراموشی سپرده شد.
ناشناس
| ۱۸:۳۳ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
soroush
| ۱۸:۴۸ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۹:۰۲ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۹:۰۷ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
"نزدیک است که فقر به کفر منتهی شود" یا "از هر دری که فقر وارد شد از در دیگر ایمان خارج میشود"
آنروز که به جای توجه به معارف اسلام و توجه به ابعاد مختلف کشور داری که لازمه انسان سازی هست دل به هاله نور و خواندن دعای فرج در سازمان ملل خوش کرده بودیم ...
ناشناس
| ۱۹:۱۸ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۲۰:۴۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
مسولین باید این همه باجی که دارن به چین و روسیه میدن یک دهمش رو به امریکا و کشورهای غربی میدادن الانم ملت اینهمه عذاب نمیکشدن انرژیه هسته ای هم داشتن.اگر نمیخواستن باج بدن که کلا به هیشکی نباید باج میدادن
پاسخ ها
ناشناس
| ۱۵:۵۲ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۲۲ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
به نظر من هم سایت های خبری هنوز به یک پختگی سیاسی و تحلیلی مشخص دست نیافته اند و این را می شود همانگونه که ناشناس گفته در موضع گیری در مورد انتخابات مصر، موضع گیری در مورد اسماعیل هنیه، در مورد افغان ها و ... ذکر کرد.
ناشناس
| ۱۷:۳۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۹:۲۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۲۱:۳۹ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
پاسخ ها
کاوه
| ۱۵:۴۷ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۳۲ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
پاسخ ها
ناشناس
| ۱۵:۴۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
پاسخ ها
ناشناس
| ۱۶:۴۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ایران همیشه طرفدار مذاکره بوده
ناشناس
| ۱۶:۵۸ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۱۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ما هیچوقت از مذاکرات نکشیدیم بیرون
ناشناس
| ۱۷:۳۳ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
میشه بگید مذاکرات کی از طرف ایران تحریم شده؟؟
ناشناس
| ۱۷:۳۴ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۲۱:۲۸ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۲۲:۲۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
پاسخ ها
ناشناس
| ۱۶:۰۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۶:۳۵ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
م پ
| ۱۶:۴۸ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
یا مغزت رو خوب شستشون دادند
پذیرش موضوعی مثل هولوکاست یعنی پذیرش موجودیت اسرائیل. یعنی مشروعیت بخشیدن به آوارگی میلیون ها فلسطینی
ناشناس
| ۱۷:۰۹ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۳۷ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۸:۲۲ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
آقای احمدی نژاد هم میگه اولا هولوکاستی رخ نداده. ثانیا اگه رخ داده تو آلمان بوده چرا فلسطینی ها باید تقاصشو پس بدن؟
در رابطه با لانه جاسوسی آمریکا که اسمش روشه لازم به دلیل آوردن نداره.
سفارت انگلیس هم عقده چند ده ساله مردم ایرن بود.
اگه شما لباس اشتون رو از کانادا میبینی ما هم نتیجه تحریم ها رو از تو ایران میبینیم.
شما جواب مارو بده ، چرا اسراییلی که چندین بار به کشورهای مختلف حمله کرده باید بمب اتم داشته باشه ولی ایران که تا به حال به کشوری حمله نکرده نباید غنی سازی 20 درصد رو انجام بده؟ چرا کشوری که بیش از 1000 بمب اتم داره (آمریکا) باید از غنی سازی 20 درصد ایران نگران باشه؟ زورگویی نیست؟ قانون جنگل نیست؟ هرکی زورش بیشتره حق با اونه.
ناشناس
| ۲۱:۴۷ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۰۰:۰۰ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۲
پاسخ ها
ناشناس
| ۱۶:۲۵ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۰۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۳۹ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۸:۳۱ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
البته مشکلات غربی ها رو حل میکرد و چیزی که برای ما میموند پشیمانی و حسرت!
حميد
| ۱۹:۲۷ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
شايد سطحي نگري و عمق نداشتن تحليل هاي ما موجب چنبن برداشت هائي شود به استناد صريح قرآن كفار هيچگاه خواهان پيشرفت شما نيستند و اگر به ظاهر هم كلامي به نفع شما مي گويند در جمع خود در پي ضربه زدن به شما هستند ... به لبخند ظاهري آنها توجه نكنيم آنها به هيچ چيز جز از بين بردن عزت و دين و شرف ما اكتفا نخواهند كرد نگاهي به دورو بر خود بيندازيم و كشورهائي كه در پي برآوردن خواسته هاي غربي ها بوده اند و در اين راه گام هاي هم برداشته اند طرف مقابل چه ميزان به تعهدات خود عمل كرده است ؟ تركيه يك نمونه و قس عليهذا تا زمانيكه منافع غرب را تامين كني خوبي و الا .... بگذاريم تاريخ و فرزندانمان در باره ما به خوبي و با نيكي ياد كند
معادله ساده ای است. ما اصرار به ادامه غنی سازی داریم چون محاسبات نشان می دهد از نظر اقتصادی در آینده به نفع ماست. از طرف دیگر آنها با اعمال تحریمها منافع روزمره ما را دچار اختلال کرده اند( هم نفت مارا تحریم کرده و هم بانکها را). بنا معادله این است:
منافع آینده هسته ای > یا < یا = ضررهای تحریمها
ساده است. غربیها با طولانی شدن مذاکرات موافقند چون ضرر تحریمها می رود که از همه منافع فرضی هسته ای بیشتر شود.
اینجا ایرانی میماند با اقتصاد خراب که هم شکننده خواهد بود و هم حرف گوش کن.
تنها راه چاره پایان دادن به تحریمها ولو با توقف موقتی غنی سازی است. چرا که حداقل جلوضرر گرفته می شود و لو مثلا نفع هسته ای به عقب رانده می شود.!!!
پاسخ ها
م
| ۱۶:۵۱ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
توی ایران هنوز مفهومی وجود داره به اسم شرف
ایرانی با شرف زیر حرف زور نمیره
ناشناس
| ۱۷:۰۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۲۳ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
reza
| ۱۷:۳۵ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
تازه خود من با مدرک لیسانس با بهترین معدل بیکارم بشینم اینجا برا چی ؟ به هر جا که میخوای هم رفتم
اونا که میرن خارج وضع خوش که نیستن میبینن مسولان کشور حتی سواد بچه دبستانی هارو تو سیاست و اقتصاد ندارن اینجا بمونن مثل من درو دیوارو نگاه کنن....؟
تابناک اگه اینو نذاری واقعا نا امید میشم
ناشناس
| ۱۷:۳۹ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۷:۴۳ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
1.مسئله تکنولوژیکی
2.مسئله استراتژیکی
3.دفاع از حق
اول این سه مورد رو لحاظ کن بعد تحلیل کن
بهنام
| ۱۸:۱۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۸:۴۶ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
حسین
| ۱۹:۱۱ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
بنده با نظر شما تابخش تعریف معادله موافقم ولی تاریخ نشون داده غرب در مقابل کوتاه آمدن رفتاری ناجوانمردانه نشون میده و لذا در این بازار آشفته که باز مثل زمان جنگ همه دنیا یک طرف و ایران هم یک طرفه تصورم بر اینه که از عرضه نعمت خدادادی نفت در کشور به بهای ولو مفد به کشورهای دنیا برای گذر از بحران باید استفاده کنیم و هرگز کوتاه نیاییم
اما در مورد "م" که به شما توهین کرده متاسفم و عذرخواهی می کنم
ناشناس
| ۱۹:۱۷ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۱۹:۳۴ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
ناشناس
| ۲۰:۲۹ - ۱۳۹۱/۰۴/۰۱
نظرسنجی
در صورت تجاوز به خاک ایران، کدام گزینه باید در اولویت هدف قرار دادن باشد؟




