علي نصيريان: بايد از تئاتر ايراني حمايت كرد

علي نصيريان پس از 6 سال دوري از صحنه تئاتر با دو نمايش «آدم خوابش مي گيره» و «بازيگر و زنش» به كارگرداني محسن معيني به صحنه تئاتر بازگشت.

به گزارش خبرنگار ايلنا، فعاليت هنري نصيريان به سال 1330 و فعاليت در جامعه باربد برمي‌گردد ولي نقش‌هاي بياد ماندني او در فيلم‌هايي چون" گاو" و "آقاي هالو" او را در ياد‌ها ماندني‌تر كرده است.

او دغذدغه‌اش را اجراي تئاتر ايراني مي‌داند و از اين رو؛ دو نمايش "بازيگر و زنش" و"آدم خوابش مي‌گيره" را در دهه 70 نوشت.

اين بازيگر تئاتر و سينماي ايران كه كمتر حاضر به گفتگو مي‌شود، درباره اين دو نمايشنامه گفت: من از 50 سال پيش اين دغدغه ايراني بودن را داشته‌ام. آيين‌ها و سنت‌هاي نمايشي و ادبي كشورمان، هميشه دستمايه من براي نوشتن بوده‌اند.

اين هنرمند پيشكسوت ادامه داد: نگاه به گذشته هنري و ادبي، البته به معناي غفلت از مسائل روز جامعه در نمايشنامه‌هايم نيست و براي همين حتي اگر داستان مربوط به دوره‌هاي قديمي تاريخي باشد، اما بازهم ارجاعات آن به امروز برمي‌گردد.

وي در ادامه به اجراي انواع‌ مختلف تئاتر در كشور اشاره كرده و افزود: من نمي‌گويم تئاتر كمدي خوب نيست، تئاتر كمدي هم بايد باشد، چراكه نياز مردم است ولي بايد از كار‌هاي رمانتيك، جدي و فاخر پشتباني بشود و همه حمايت‌ها از كار‌هاي پرفرومنس و موزيكال و كمدي نباشد.

نصيريان خاطرنشان كرد: اين بسيار مهم است كه تئاتر؛ توليد انديشه و فكر داشته باشد. زماني هم تئاتر كارش توليد انديشه بود. در همين فرهنگسراي نياوران كارهاي بسيار فاخري به اجرا رفت كه فكر و انديشه درآن بود و مردم را به فكر كردن وامِي‌داشت و مردم را سر ذوق مي‌آورد.

وي با اشاره به ساخت سالن‌هاي كوچك تئاتري در مكان‌هاي مختلف شهر گفت: بايد براي مخاطبين مختلف خدمات مختلف داده شود. درست است كه تئاتر انواع مختلفي دارد ولي مي‌توان تئاترهاي كوچك و تجربي و كا‌رهايي كه حالت اتود دارد را همانند اين دو نمايش ساخت يعني به صورت كارهايي كه حالت دو پرسوناژه دارد و مي‌شود آنها را در مكان‌هاي كوچك اجرا كرد و اگر درحال حاضر تالار‌هاي كوچك ساخته شود، تئاترها بهترمي‌توانند با مخاطبان خود ارتباط برقرار كنند و جوانان با انرژي‌ كه دارند؛ در گروه‌هاي متعدد و در سالن‌هاي كوچك مي‌توانند كار كنند و مي‌توانند فكر‌ها، انديشه‌ها، سليقه‌هاي خود را به عرصه ظهور بكشانند.

وي با اشاره به حمايت و پشتيباني از تئاتر ايراني گفت: من با ترجمه مخالف نيستم. ترجمه بسيار هم خوب است اما بايد از تئاتر ايراني حمايت كرد.

نصيريان افزود: وقتي كه تالار سنگلج در سال 1342 احداث مي‌شد؛ يكي از قرارهاي كه بنا نهاده بوديم؛ اجراي تئاتر ايراني بود و چند سال هم تئاتر ايراني ساخته شد.

وي درباره اجراي اين قبيل آثار گفت: اگر من حاضر شدم كه در اين نمايش بازي كنم به دليل آن است كه تئاتر ايراني بود و براي اينكه بگويم تئاتر ايراني؛ فقط پرفرمونس نيست. تئاتر ايراني مي‌تواند زندگي امروزي هم باشد. مي‌شود با تئاتر ايراني فكرهاي تازه‌تر و مختلف را نشان داد.

اين چهره ماندگار تئاتر و سينماي كشور به نمايشنامه‌هايش اشاره و خاطرنشان كرد: در زمينه‌هاي مختلف نمايشي كار كرده‌ام و يكي از كارهايم نگارش درباره فولكلوريك بوده، در زمينه نمايش‌هاي آييني و سنتي نيز كار كرده‌ام و بخشي ديگر از نمايشنامه‌هايم نيز درباره زندگي امروز است. نمايشنامه‌ها را از تجربه شخصي خود نوشته‌ام و در اين سال‌ها جز صداقت، الگويي نداشته‌ام. اكثر نمايشنامه‌هايم از واقعيت گرفته شده است. در نمايشنامه‌ها به ايراني بودن و ايرانيزه بسيار معتقدم و نمايشنامه‌هاي امروزي و حتي آييني و سنتي را ايرانيزه كرده و به صحنه برده‌ام.

محبوبه بيات(يكي از بازيگران دو نمايش دوپرسوناژه علي نصيريان كه توسط علي معيني كارگرداني شده) نيز در بخش ديگري از همين گفتگو بيان كرد: من كارم را با علي نصيريان آغاز كرده‌ام. ايشان در رابطه خانوادگي و كاري؛ شناخت خوبي از من داشت ولي در طول اين سال‌ها فرصتي نشد كه در تئاتر كنار هم باشيم. وقتي آقاي نصيريان پيشنهاد بازي در اين دو كار را به من داد؛ بسيار خوشحال شدم و پذيرفتم. ضمن اينكه اين متن را سي سال پيش براي من خوانده بود. درآن موقع فكر نمي‌كردم بتوانم اين نقش را بازي كنم ولي اجراي اين نمايش آنقدر طول كشيد كه به سن آن شخصيت رسيدم و آن را بازي كردم.

محسن معيني(كارگردان اين دونمايش كه معتقد است جز با همراهي علي نصيريان اين كار مقدور نبود) نيز اذعان كرد: اگرچه در اين اجرا از عناصر متعدد براي ارتباط با مخاطب بهره گرفته‌ايم، اما به نظرم مهمترين عنصر سازنده اين دو نمايش، بازيگرانش هستند كه با صداقت و هنرنمايي خود، تماشاگر را با داستان همراه مي‌سازند.