دشمنی زخم خورده آماده حمله است!

ماه شریف و پر برکت رمضان با همه کرامتی که به ما دارد و با همه احترامی که نسبت به ماه‌های دیگر نزد خدا دارد، به روزهای پایانی‌اش دارد نزدیک می شود.

در کمتر از ده روز دیگر، عزیزی از نزد ما می رود و ما را با شیاطینی تنها می گذارد که با گناه‌های خودمان، آنها را جرأت حمله به خویش داه‌ایم؛ شیاطینی که با رفتن این ماه عزیز، چونان گذشته، اما این بار چون به امر خدای تبارک و تعالی ـ به دلیل آنکه به مهمانان حضرتش آسیبی نرسانند و آنها را با کشاندن به معصیت به رنج و خواری نیندازند ـ در غل و زنجیر بوده‌اند، زخم خورده و عصبانی‌اند و یک ماه فرصت از دست داده، آماده حملاتی پیاپی به ما هستند.

شیاطینی که ما خود با اجابت دعوتشان، آنها را نسبت به خود جری کرده ایم؛ مانند برخی بندگان کم معرفتی مانند صاحب این قلم برای رفتن این ماه روزشماری می کنند.

ماه رمضان از چنان حرمتی برخوردار است که می توان مراتب اولیای خدا و بندگان او را به میزان حرمتی که برای آن قایلند یا از آن بهره می برند، سنجید.

چند روز پیش که در احوالات پیر سفر کرده‌مان، امام عزیز در این ماه شریف می‌اندیشیدم، به این نکته رسیدم که امام با آن همه وقت شناسی برای خدمت به مردم، چگونه می شد که همه برنامه‌ دیدارهایش را حتی با مقامات نظام تعطیل می کرد تا به خودش بپردازد و هر چه بیشتر از برکات و لحظات این ماه پربرکت بهره ببرد.

برای نمونه، ایشان در این ماه، بر خلاف نظر آنانکه به مردم توصیه می کنند قرآن را تند تند نخوانند، در نجف هر سه روز یک بار قرآن را ختم می کردند و در مجموع، بیش از ده بار قرآن را در این ماه از آغاز تا پایان می خواندند. در دوران اقامت در جماران به دلیل کهولت سن و بیماری، این تعداد را به سه بار تنزل دادند.

امام در ماه رمضان آخر عمرشان، انس بیشتری با قرآن داشتند. یکی از اعضای دفترشان می گوید، هرگاه برای انجام کاری خدمتشان می رفتم، می‌دیدم دارند قرآن می خوانند.

ساعت نماز شب و تهجد امام در این ماه طولانی‌تر از ایام غیر ماه رمضان بود.

امام در دورانی که استطاعت روزه گرفتن داشت، در هوای بالای پنجاه درجه نجف اشرف که تقریبا روزی هفده ساعت روزه بودند، تا نماز مغرب و عشای خود را که به جماعت برگزار می کردند، همراه با نوافلش نمی خواند، افطار نمی کرد. این رفتار امام در حالی بود که همه دوست داشتند، ایشان هر چه سریعتر نماز عشا را بخواند تا به افطار برسند.

امام در دوران تبعیدشان در نجف در آن هوای گرم و طاقت فرسا، هنگامی که برای اقامه نماز به مدرسه مرحوم آیت الله بروجردی تشریف می آوردند، نخست هشت رکعت نماز نافله می خواندند و پس از اقامه نماز ظهر، دوباره برمی‌خاستند و هشت رکعت نماز نافله عصر را هم می خواندند و پس از تعقیبات نماز به منزل می رفتند.

اطرافیان امام می گویند، انجام چنین اعمالی در آن هوای کشنده حتی برای جوان‌ها سخت و طاقت فرسا بود، چه رسد به پیرمردی مانند ایشان.

در این ساعات محدود باقی مانده از این ماه شریف که کمتر از سیصد ساعت است، جز عاقبت بخیری از خدا چه باید بخواهیم؟

مرحوم آقای اشراقی، داماد بزرگ امام خمینی می گفت: روزی به همراه امام به جایی می رفتیم. به من فرمودند: فلانی، اگر یک دعای مستجاب داشته باشی، چه می گویی؟ گفتم: پرسش را خودتان کردید، پاسخ راه هم خودتان بدهید. امام فرمودند:عاقبت بخیری؛ کاری که برخی از ما در این ماه برمی‌آید این است که به قول مرحوم آیت الله بهجت ـ‌رحمت الله علیه ـ از فاصله هایی که با معبودمان داریم، بکاهیم و اگر به مولایمان نزدیکتر نمی شویم، دست کم دورتر نشویم.

در جایی خواندم ستمگری نزد یکی از علمای اصفهان رفت و از او پرسید: در شب قدر، کدام عبادت برای من بهتر است؟
آن عالم به او فرمود: خواب برای تو بهتر است! او هم رفت و شب قدر را تا صبح خوابید. صبح که از خواب بیدار شد، قدری اندیشه کرد و گفت: راستی این عالم بزرگ توصیه خوبی به من کرد، اگر تا صبح بیدار بودم، معلوم نبود چه گناهانی از من سر می‌زد!

شب قدر فرا رسید؛ شبی که از اول شب تا اذان صبح از جانب خدای تبارک و تعالی برای همه بندگان سلام و سلامتی تضمین شده است؛ شبی که ملایک الهی درآن به زمین نازل می شوند تا رحمت گسترده الهی را در میان بندگان او تقسیم و پخش کنند.

به تازگی روایتی شنیدم که بسیار جالب بود، ولی چون هنوز به سند آن دسترسی پیدا نکرده ام ـ امیدوارم اگر خوانندگان عزیز به سند آن دسترسی دارند، برای استفاده اینجانب و دوستان آن را یادآوری کنند ـ آن را نقل به مضمون می آورم.

در این روایت آمده است: وقتی فرشتگان در شب قدر، از آسمان به زمین نازل می شوند تا رحمت الهی را میان بندگانش تقسیم کنند، هنگامی که از کار تقسیم رحمت و مغفرت الهی بین بندگانی که به دعا و نیایش با خدا نشسته اند، فارغ می شوند و می خواهند با باقی مانده رحمت‌های الهی به آسمان بازگردند، خداوند به آنان خطاب می کند، چیزی از رحمت مرا بازنگردانید و آن را در بین بندگانی که خوابیده‌اند تقسیم کنید. وقتی فرشتگان با تعجب می گویند آنها که در این شب به جای دعا خوابیده اند، پاسخ می شنوند، اگر بیدار بودند رحمت مرا طلب می کردند.

خدایا به روزه‌دار حقیقی این ماه، حضرت صاحب الزمان، روزه‌های ما را بپذیر و دل‌های ما را از کینه نسبت به اهل ایمان خلاصی مرحمت فرما و به همه بیماردلانی که با اعمال خود، تیشه به ریشه این نظام می زنند، شفا عنایت فرما.