آقای آملی لاریجانی؛ سلام

بسم الله الرحمن الرحیم

«أفوض امری الی الله ان الله بصیر بالعباد»

من کوچکترین عضو خانواده جامعه حقوقی هستم. یعنی یک دانشجوی ساده حقوق در یک دانشگاه ساده و البته پولی. خدا را شکر آب باریکه ای هست و به لطف یارانه های آقای احمدی نژاد که البته می گوید مال خودمان است٬زندگی دارد می چرخد. الحمدلله خانه مان همین اطراف است در ایران. در شهر تهران، خیابان انقلاب اسلامی. کوچه عدالت خواهی. ما دیوار خانه مان کوتاه است چون من از قضای روزگار دستی بر قلم دارم و روزنامه نگارم.

چند وقت پیش شما را در تلوزیون دیدم. امیدوار کننده بود. مثل عملکردتان در این مدت کوتاه. مثبت ترین اقدامتان در این مدت همین بس که دادستان تهران عوض شد و ظاهرا کارها شکل قانونی تری به خود گرفت و البته برای قوه قضاییه یک سخنگو معین شد. البته در این قسمت چندان حرفی ندارم چون به هر حال دیوار خانه ما کوتاه است و من از قضا دستی دارم بر قلم و روزنامه نگارم!

 صحبت های شما و البته اتفاقاتی که در اطراف من و مردم رخ می دهد ذهنم را چند وقتی است به مشغولیت واداشته. با خودم مشورت کردم و نتیجه آن این نامه ای شد که خدمتتان معروض می دارم. تا باشد خداوند از ما راضی و خشنود باشد.

من به عنوان دون ترین عضو خانواده مان به خودم اجازه دادم تا سوالاتی را از خودم و شما بپرسم. قاعدتا جواب هایی برای سوال هایم دارم. اما جواب های من فقط به درد خودم و این نامه می خورد ولی جواب های شما برای اعضای جامعه حقوقی والبته برای هفتاد میلیون نفر ایرانی می تواند نقطه امید باشد. انشاالله

هنر و رسانه در خدمت آموزش و پیشگیری

خیلی وقت است که پلیس راهنمایی و رانندگی با طرح راهکارهایی در صدد اصلاح عادت های بد رانندگی در میان مردم برآمده:از قبیل تهیه انیمیشن هایی با کارکتر های شوخ و جذاب٬ایجاد پیش خوان هایی به عنوان پلیس+۱۰ به مشارکت گرفتن کودکان برای تثبیت امر آموزش و گرفتن بازخوردهای آن در بلند مدت تحت عنوان همیار پلیس ایجاد جشنواره هایی با موضوعات هنری و فرهنگی مثل جشنواره فیلم پلیس اصلاح روند آموزش و آزمون در آموزشگاه های رانندگی و...

شاید بد نباشد قوه قضاییه به عنوان مرجع عالی گاهی هم از ضابطان خود یاد بگیرد. واقعا چه ایرادی خواهد داشت که قوه قضاییه در آموزش قوانین به مردم از طرق هنری وارد شود و سفارش دهنده، سرمایه گذار و تهیه کننده فیلم هایی پر محتوا با موضوع حقوقی باشد؟ برگزار کننده نمایشگاه ها و جشنواره های مختلف فرهنگی هنری با موضوع آموزش های حقوقی و قضایی باشد؟ چرا تا کنون مستند های با کیفیتی توسط آن مجموعه تولید نشده تا امر بازدارندگی را گسترش دهد؟ به هر حال رسانه ملی که نباید فقط  طنزهای بی خاصیت، گفتگوهای ـ talk show ـ بیهوده و سریال های تکراری پخش کند. موضوعات حقوقی و حجم پرونده های ورودی به قوه قضاییه هم می طلبد که امر آموزش و پیشگیری جدی گرفته شود.

امروز متأسفانه هنوز آگاهی مردم از قوانین و حق و حقوقشان به صورت یک امر ضروری در محافل آموزشی [مدارس و دانشگاه ها] جدی گرفته نمی شود. این خود یکی از عوامل شلوغی محاکم و شورا های حل اختلاف و دادگاه هاست.

از سویی دیگر شاهدیم اجرای حدود اسلامی و تعزیرات حکومتی مورد هجمه وسیع دشمن ملحد قرار گرفته و هر روز غائلهای جدید را سامان می دهند. اما در مقابل ما چه کرده‌ایم؟ احتمالا خواهید گفت جلسات ستاد حقوق بشر را پیگیری می کنیم. حال آنکه تاکنون خروجی جدی نداشته است جز مصاحبه های آقای دکتر محمد جواد لاریجانی که البته بعد از هر «تک» این مصاحبه ها انجام می شود تا «تک» بعدی دشمن.

 البته صحبت کردن درباره عملکرد آقای دکتر لاریجانی در منصبشان مجال دیگری می طلبد ولی همین بس که ما در زمینه حقوق بشری در انفعال بدی به سر می بریم و این ضعف دستگاه های اطلاع رسانی و تصمیم گیر را می رساند.

رفاه

تهران - منطقه 1 - اوین - جنب زندان اوین؛ این آدرس مجموعه فرهنگی، ورزشی و تفریحی دشت بهشت است. البته درباره مسائل فرهنگی آن خوشبختانه اطلاع رسانی شده است. درباره مسائل ورزشی و تفریحی اش اطلاعی در دست نبود که چند وقت پیش تبلیغی را دیدم که برای برگزاری نمایشگاه صنایع ساختمانی و سیمان در این محل بود! فقط نمی دانم چرا دشت بهشت جنب زندان اوین است. حتما باید ارتباطی با زندان و سازمان زندانها و قوه قضاییه داشته باشد. البته من نمی خواهم بگویم مقصر فعالیت های این مجموعه قوه قضائیه است. چون به هر حال می دانید که دیواره خانه ما کوتاه است و اتفاقا من هم روزنامه نگارم.

می خواهم معروض شوم که چرا از این مجموعه خوب که ظاهرا امکانات خوبی هم دارد چرا کاملا نباید در اختیار قضات و کارکنان قوه قضائیه باشد. تا قاضی مملکت مجبور نباشد فرش خود را در پارک محلشان پهن کند که در یک آن همان متهمی که درباره او حکم داده از گوشه ای از پارک سر در آورد و درباره حکمش از قاضی که حالا سورپرایز شده سوال بپرسد. تا قاضی مجبور نباشد به اماکن تفریحی سپاه در فلان اتوبان برود که خانواده اش از نظر جو محیطی یکسان و مذهبی آسایش و آرامش روحی داشته باشند. فکر می کنم همه این مشکلات البته برای رده های چندم مجموعه شریف قوه قضائیه است. بالاخره همه چیز که در افزایش حقوق ها جمع نمی شود.

امنیت

این مقوله را به دو بخش تقسیم می کنم. امنیت قضات و امنیت مردم.

درباره امنیت مردم که اصولا نمی شود حرفی زد چون ما دیوار خانه مان کوتاه است و اتفاقا روزنامه نگاریم و بالاخره جوانیم و آرزوها داریم. اگر در این‌باره توسط شما به تشویش اذهان عمومی هم متهم نشویم توسط اراذل غیر محترم اوباش به کساد کردن اوضاع‌شان متهم می شویم. این اراذل و اوباش وظیفه شان بالا بردن هزینه امر به معروف و نهی از منکر است و ما هم که هر هفته یک جانباز برای این امر حیاتی تقدیم اسلام می کنیم. اینجا وظیفه روزنامه نگار است با تأثیر گذاری بر عرف حساسیت ها را نسبت به این امر مهم بالا برده و مانع از رسیدن کانون های شیطانی به اهداف پلیدشان باشد. ما از درون نظام حرف می زنیم. ما یک خانوادهایم. گرچه دیوار ما کوتاه و...
 
اما درباره امنیت قضات محترم که وجودشان ضامن امنیت مردم است. اخیرا خبری منتشر شد درباره حمله اشرار به یکی از قضات در خاش. الحمدلله که به خیر گذشت. ولی مواردی بوده که منجر به شهادت قضات شده و این دردناک است. اقدام جدی شما در این زمینه چیست؟ به خصوص در شهر های کوچک و خاص؟

اطلاع رسانی و آماده سازی افکار عمومی در جهت پیشگیری

گاهی اخباری بوده مبنی بر اینکه قصاص قطع عضو و یا قصاص نفس به نحوی انجام شده که به خاطر تأخیر در اطلاع رسانی در نوع جرم فرد مجرم، این قضیه مورد سوءاستفاده جریان های معاند داخلی و خارجی واقع شده؛ حال آنکه می شد قبل از مجازات مجرم ابتدا افکار عمومی را با ساخت گزارش ها و مستندهایی نسبت به فعل ارتکابی و مجازات مجرم آماده ساخت.

 برای مثال در قضیه پرونده خانم آشتیانی بهتر نبود خیلی زودتر اقدام به ساخت گزارش مستند درباره جنایت وی می شد؟ و در موارد مشابه نمی بایست این کار انجام شود؟ به هر حال التیام بعضی هزینه ها آن هم در این فضای تبادل وسیع اطلاعات سخت است.

دانشگاه

کوی دانشگاه! کوی دانشگاه اصولا موضوع مهمی است. نه به این خاطر که من یکی دانشجوی ساده حقوق در یک دانشگاه ساده و البته پولی هستم. نه. به این خاطر که پای «خون به دل شدن آقایمان» در میان است. و الا سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی.

 ولی درباره این موضوع همچنان اطلاع رسانی شفافی صورت نمی گیرد و اگر هست ضد و نقیض است. بالاخره دانشجویان باید تأثیر اجرای قانونی که همیشه بر آن تأکید داریم را در کشورشان ببینند.

خواستم از این حادثه حضور کم رنگ یا بهتر بگویم عدم حضور مسئولین رده بالای قوه قضائیه [حتی رده های میانی] در دانشگاه ها را نتیجه بگیرم که فهمیدم پیش از آن هم مسئولین حضوری نداشته اند. ممکن است مسئولین محترم قوه مدعی شوند که در دانشگاه ها اتفاقا حضور داشته اند و شاهد مثال‌شان حضور در مسجد دانشگاه امام صادق(ع) باشد. گویی همه دانشگاه های کشور جمع شده اند در دانشگاه امام صادق(ع) و آنجا نیز افکار و عقاید مختلف موج می زند!

 حال آنکه امروز به تعداد شهرهای کشور٬ دانشگاه وجود دارد و به تعداد هر دانشجویی عقاید مختلف. با این اوصاف بهتر است بگوییم مسئولین قوه قضائیه تاکنون اصلا در دانشگاه ها حضور پیدا نکرده اند و این باعث تأسف است که رکن نظارتی یک مملکت نسبت به قشر دانشجو در کف دانشگاه ها پاسخگو نباشد و حداقل حرف های آنان را از نزدیک گوش ندهد.

جایی مصاحبه حجت الاسلام و المسلمین منتظری را خواندم که ایشان در پاسخ به این سئوال که چه زمانی حکم پرونده بقائی قطعی می‌شود، گفته اند:«تا آخر دولت اقای احمدی نژاد این پرونده هم مختومه می شود!»  خب با این دلایل جالب شاید تا حدودی متوجه عدم حضور مسئولین رده بالای قوه قضائیه در دانشگا ها شده باشیم! بالاخره دانشجویان ذهن بیدار و پرسشگر جامعه هستند و احتمالا در این‌باره خواهند پرسید: چرا تا آخر دولت آقای احمدی نژاد؟

حرف خوشبختانه یا متأسفانه زیاد است و نباید نامه مطول باشد چون تأثیر خود را از دست می دهد و البته که دیوار خانه ما کوتاه است؛ چون من از قضای روزگار دستی بر قلم دارم و روزنامه نگارم.

پیشاپیش از صبر و تحمل تان در برابر انتقادات سپاسگزارم

در آستانه ماه مبارک رمضان؛ التماس دعا