ايران؛ تيم درجه دوم آسيا
او بايد به مردم و بازيكنان تيمش روحيه ميداد اما واقعيت اين است که فوتبال ما مشكلات عديدهاي دارد که در جام ملتهاي اسيا خودش را نشان داد. از زماني كه فوتبال ايران به سمت حرفهاي شدن حركت كرده فقط پول به آن تزريق شده و هر شخصي به دنبال جايگاه و صندلي خود بوده است. اين وضعيت به فوتبال ما صدمه جدي زد. در چنين اوضاع و احوالي هر مديري كه بر سر كار آمده، براي حفظ صندلياش دنبال نتيجه بود. نتيجه گرايي فوتبال ايران را به نابودي کشانده است. تا زماني كه باشگاههاي ما به عنوان عناصر اصلي کشف استعدادها خصوصي نباشند، وضعيت همين است.
متاسفانه مديران فوتبالي براي حفظ صندليشان مصرفگرا شدهاند و تشكيلات منسجمي براي تربيت فوتباليستهاي نوجوان و جوان وجود ندارد. ما در هر شرايطي به دنبال نتيجه هستيم. هر سه، چهار سال يكبار ممكن است جرقهاي زده شود و در فلان تورنمنت نتيجه بگيريم اما فراموش نکنيم اين موفقيتهاي مقطعي چاره ساز نيست. فوتبال ايران شده مثل فوتبال کشورهاي عربي که هرازگاهي در آسيا خودي نشان ميدهند و به دليل نداشتن استعداد و پشتوانه دوباره سقوط ميکنند. در اين ناکاميها نقش باشگاهها هم نبايد ناديده گرفته شود. تيمها فقط به فكر برگزاري بازيهاي ليگ هستند و در باشگاهها ساختار و برنامه مشخص و بلندمدتي براي پرورش استعدادها و پشتوانهسازي براي تيمهاي رده بالاتر وجود ندارد. فدراسيون روي كاغذ مدتي براي تيم ملي كارهايي را انجام داده تا اين تيم بتواند حضور موفقي در جام ملتها داشته باشد، اما بايد پرسيد كه باشگاهها چه كاري براي اين فوتبال انجام دادهاند؟
تا اردهاي براي حل مشکلاتي از اين دست نباشد حضور بزرگترين مربيان جهان روي نيمکت تيم ملي ايران هم جواب نميدهد. ما بايد حوصله كنيم و تفكر به خرج دهيم. وقتي به يك مربي مسئوليت ميدهيم، اما فرصت كافي براي اجراي برنامههايش ندارد، چطور انتظار موفقيت داريم. مربي فرصت ندارد چون مدير بالاي سر او هم فرصتي ندارد. موفقيت يك تيم حداقل برنامهريزيهاي سه، چهار ساله ميخواهد تا كار به صورت اصولي پيش رود.
با اين روند وضعيت تيم اميد در بازيهاي مقدماتي المپيك لندن را مبهم به نظر ميرسد. چرا كه آنجا هم باشگاهها ممكن است همكاري لازم را نداشته باشند يا اينكه بازيکنان با مشكل خروج از كشور مواجه باشند. با اين وضعيت براي تيم اميد هم مربي درجه يك يا دو تفاوت چنداني ندارد.
منصورپور حيدري
دو تیمی که به فینال رفتند،هر دو از کشورهای پیشرفته اند ولی از مربیان ایتالیایی و آلمانی استفاده میکنند،آیا اونها نمید ننند مربیان وطنی بهترند یا اینکه دلشون برای وطنشون میسوزد نه برای جیب مربینشن!!!..انگلیس مهد فوتبال دنیا است ولی مربی تیم ملی انگلیس از ایتالیاست و مربی بهترین باشگاش از سوئد...ما ایرانیها واقعاً پرگو هستیم...البته مربیان میلیاردی مون!!! 
آفرین، پول همه بازیکن های ملی را بی غیرت کرده. ای کاش می شد یه تیم به نام تیم ملی میداشتیم که فقط 20 در صد آن از تیم های باشگاهی می بودند. و حقوق آنها بیشتر ار یک استاد دانشگاه نبود. آنوقت همیت ملی داشند.با این حساب این افراد همیشه در اختبار این تیم می بودند نه مال اندوزی در باشگاهها.
باسلام.درسته که فوتبال ما ظاهرا حرفه ایه وبهش پول هم تزریق شده،اما در اصل یک فوتبال دولتیه.مدیر عامل وهیت مدیره استقلال وپرسپولیس رو معاون ریس جمهور انتخاب میکنه ،بقیه تیمها هم یا صنعتی هستندو وابسته به یکی از صنایع بزرگ کشور ویا نظامی هستندکه در هر دو صورت افراد کلیدی رو دولتی ها انتخاب می کنند.مثل بقیه برنامه های دولت اینجا هم میزان موفقیت مشخصه(البته اگه به شعارها و ادعا هاتوجه نکنیم)فقط فرقش اینه که تو ورزش برخلاف اقتصاد و صنعت و فرهنگ وسایر زمینه ها، مسابقات و تورنمنت های زیادی هست که میزان عقب افتادگی مارو آشکارا به همه نشون میده اما تو اقتصاد و فرهنگ و...عقب موندگی رو نمیشه به این واضحی و آشکاری دید.البته یک کار دیگه هم میشه کرد. به شعارها دل خوش کنیم!همه از آشفتگی وضع فوتبال خبر داریم.از برنامه لیگ برتر گرفته تاوضع استادیوم ها ووضع داوری و...ولی رییس سابق ورزش می گفت :ما به راحتی توان میزبانی المپیک وجام جهانی رو داریم!!!!!!یک لحظه مراسم افتتاحیه بازیهای آسیایی گوانگ ژو رو تصور کنید وبعد به اعتماد به نفس طرف لبخند بزنید!
برای مسئولین خجالت دارد که فوتبال ایران را با عربای .... مقایسه شود.فوتبال ایران الان میبایست در حد ترکیه باشد.اما عربا دارند سبقت میگیرند بايد ازامثال شماها پرسيد كه چرا فوتبال ايران به اين روز افتاده است؟ براي اينكه شما كارشناسها فقط توپ گرد وزمين همواررا ميشناسيد ولي سواد وعلم بروز فوتبال را هيچ وقت نداشته ايد.بيخود وبيجهت فقط بيت المال راحيف وميل ميكنيد.لااقل ازخدابترسيد. 
این مطالب چقدر برایم تکراری به نظر می آید چهار سال پیش وقتی در ضربات پنالتی در همین مرحله به کره باختیم یا دو سال پیش بعد از شکست مقابل عربستان در آزادی و نهایتا حذف از جام جهانی 2010به نظرم همین مطالب را شنیده ویا خوانده بودم بگذارید پیش بینی کنم دو سال دیگه وقتی نتونستیم به جام جهانی 2014 صعود کنیم ویا چهار سال دیگه بعد از حذف از جام ملت های آسیا دوباره همین مطالب را چاپ می کنیم و می خوانیم ویا می نویسیم دوباره مجلس هیئتی را مسئول شکست های تیم ملی فوتبال میکنه و.... وقتی که یک شهر مانند شیراز یک استادیوم فوتبال نیمه استاندارد هم ندارد وهنوز در استادیومهای باقیمانده از رژیم سابق مسابقات برگزار میشود چه انتظاری از فوتبال کشور داریداین مسئله تقریبادر تمام مراکز استانهای کشور محسوس است واقعیت این است که مسئولین محترم فقط به فکر منافع خود هستند و ارزشی برای جوانان قایل نمیباشند ای خداآخه یک نفر دلسوز اون بالا بالاها میخواهیم که نداریم
هنوز این طرز تفکر رو نداریم که با فوتبال میشه با تحریم مقابله کرد
