ايران؛ تيم درجه دوم آسيا

اگر کمي واقع بين باشي باخت به کره جنوبي و حذف از جام ملت‌هاي آسيا را راحت هضم مي‌کنيم. نه اينكه امروز به كره باخته‌ايم و بگوييم از اين تيم ضعيف‌تر هستيم بلكه بايد بپذيريم كه فوتبال ايران در آسيا درجه دوم است. برخي‌ها معتقدند تيم ايران بازي‌هاي خوبي را انجام داده و برخي هم نسبت به آن انتقاد مي‌كنند، اما من معتقدم فوتبال ما همين است چه بخواهيم و چه نخواهيم. نتايجي كه تيم ايران در جام ملت‌ها گرفت، دور از انتظار نبود. اين طبيعي بود كه قطبي به عنوان سرمربي تيم ملي قول قهرماني در جام ملت‌هاي آسيا را بدهد.

کد خبر: ۱۴۴۳۹۸

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۸۹ - ۲۳:۴۳

او بايد به مردم و بازيكنان تيمش روحيه مي‌داد اما واقعيت اين است که فوتبال ما مشكلات عديده‌اي دارد که در جام ملت‌هاي اسيا خودش را نشان داد. از زماني كه فوتبال ايران به سمت حرفه‌اي شدن حركت كرده فقط پول به آن تزريق شده و هر شخصي به دنبال جايگاه و صندلي خود بوده است. اين وضعيت به فوتبال ما صدمه جدي زد. در چنين اوضاع و احوالي هر مديري كه بر سر كار آمده، براي حفظ صندلي‌اش دنبال نتيجه بود. نتيجه گرايي فوتبال ايران را به نابودي کشانده است. تا زماني كه باشگاه‌هاي ما به عنوان عناصر اصلي کشف استعدادها خصوصي نباشند، وضعيت همين است.

متاسفانه مديران فوتبالي براي حفظ صندلي‌شان مصرف‌گرا شده‌اند و تشكيلات منسجمي براي تربيت فوتباليست‌هاي نوجوان و جوان وجود ندارد. ما در هر شرايطي به دنبال نتيجه هستيم. هر سه، چهار سال يك‌بار ممكن است جرقه‌اي زده شود و در فلان تورنمنت نتيجه بگيريم اما فراموش نکنيم اين موفقيت‌هاي مقطعي چاره ساز نيست. فوتبال ايران شده مثل فوتبال کشورهاي عربي که هرازگاهي در آسيا خودي نشان مي‌دهند و به دليل نداشتن استعداد و پشتوانه دوباره سقوط مي‌کنند. در اين ناکامي‌ها نقش باشگاه‌ها هم نبايد ناديده گرفته شود. تيم‌ها فقط به فكر برگزاري بازي‌هاي ليگ هستند و در باشگاه‌ها ساختار و برنامه‌ مشخص و بلندمدتي براي پرورش استعدادها و پشتوانه‌سازي براي تيم‌هاي رده بالاتر وجود ندارد. فدراسيون روي كاغذ مدتي براي تيم ملي كارهايي را انجام داده تا اين تيم بتواند حضور موفقي در جام ملت‌ها داشته باشد، اما بايد پرسيد كه باشگاه‌ها چه كاري براي اين فوتبال انجام داده‌اند؟

تا ارده‌اي براي حل مشکلاتي از اين دست نباشد حضور بزرگ‌ترين مربيان جهان روي نيمکت تيم ملي ايران هم جواب نمي‌دهد. ما بايد حوصله كنيم و تفكر به خرج دهيم. وقتي به يك مربي مسئوليت مي‌دهيم، اما فرصت كافي براي اجراي برنامه‌هايش ندارد، چطور انتظار موفقيت داريم. مربي فرصت ندارد چون مدير بالاي سر او هم فرصتي ندارد. موفقيت يك تيم حداقل برنامه‌ريزي‌هاي سه، چهار ساله مي‌خواهد تا كار به صورت اصولي پيش رود.

با اين روند وضعيت تيم اميد در بازي‌هاي مقدماتي المپيك لندن را مبهم به نظر مي‌رسد. چرا كه آنجا هم باشگاه‌ها ممكن است همكاري لازم را نداشته باشند يا اينكه بازيکنان با مشكل خروج از كشور مواجه باشند. با اين وضعيت براي تيم اميد هم مربي درجه يك يا دو تفاوت چنداني ندارد.

منصور‌پور حيدري