اگر باور «ولایت» در سطوح کشور جاری شود...

فريدون وردي‌نژاد در سرمقاله امروز روزنامه «ملت ما» نوشت:

در دنياي پرچالش و مشحون از رقابت امروز، نقش ملت‌هاي پيشرو و دولت‌هاي پايدار در اداره امور و گذار از تنگناها، مهم‌ترين دغدغه‌ نخبگان و سياستمداران است.

تنظيم روابط ميان حكومت‌كنندگان و حكومت‌شوندگان در مدل‌هاي گوناگون مي‌تواند كارآيي ملت‌ها را در نقش‌پذيري ملي، منطقه‌‌يي و جهاني تعيين و تشريح كند.

ملت ايران به نوبه خود، هم به‌دليل موقعيت ژئواستراتژيكي و هم به‌عنوان يكي از پايه‌هاي قابل اتكا در سياست منطقه‌اي و نيز در چارچوب نقش جمهوري اسلامي در جريان اقتصاد و سياست بين‌الملل،‌ به جهت بهره‌مندي از ذخاير استراتژيك انرژي، صاحب اعتبار و نفوذ انكارناپذير است.

اين موقعيت غيرقابل ترديد زماني مي‌تواند نقش بين‌المللي و منطقه‌يي ايران را موثر‌تر كند كه «الگوي اداره ايران»  از منظر ساير ملل جهان قابل توجه و اعتنا باشد.

اين بدان معناست كه دولتمردان و نخبگان كشور قادر باشند با مدلي قابل قبول و روزآمد، تحقق آموزه‌هاي ديني و تجربيات ملي را در سطح كشور به نمايش بگذارند و در تعاملي موثر و سازنده با ساير ملل جهان از منافع ملت نجيب ايران حراست كنند. انجام اين مهم در گرو شناسايي فرصت‌ها و ظرفيت‌سازي‌ ملي است تا بتوان مزيت‌هاي كشور را در قالبي ملي، جامع و روزآمد سازمان داد و با فراهم‌آوري امكانات لازم و شكل‌دهي به بسترها و ساختارهاي كارآمد و اثربخش از چنبره مشكلات عبور كرد و به دروازه‌هاي توسعه نزديك‌تر شد.

در اين ميان، تعامل فعال و متكثر ملي مي‌تواند بسيار نقش‌‌آفرين باشد و نخبگان كشور را روحيه‌يي دوباره ببخشد كه با قبول مسووليت در عبور از مشكلات ياور و مددكار حكومتگران باشند. وارد كردن نخبگان به عرصه‌هاي گوناگون اجتماعي در گرو آن است كه نخبگان كشور به اين باور برسند كه دولت و دست اندركاران، به‌دور از تبليغات و نمايش‌هاي مرسوم سياسي در جهان سوم، خريدار ايده‌ها و طرح‌هاي آنان بوده و جدي انگاشته مي‌شوند.

پس، نخست بايد باور كنيم كه در گردنه‌هاي پرپيچ و خم امروز، نيازمند «حركت ملي» هستيم و هيچ‌يك از جناح‌هاي سياسي و دولتمردان به تنهايي نمي‌توانند از عهده‌ اداره كشور و عبور از تحريم‌ها و تهديدات و حل مشكلات جامعه برآيند. بايد دست در دست يكديگر بگذاريم. ديگر آنكه در تراز قانون و مقررات كشور، متعهد به روابط دوجانبه و دوطرفه باشيم زيراكه وحدت يكطرفه و يا تعامل يك‌جانبه نتيجه ندارد.

رهبر انقلاب در يكي از سخنراني‌هاي خود «ولايت» را پيوستگي تعبير كردند. اگر اين باور در سطوح عمودي و افقي كشور جاري و ساري شود، آنگاه همگي بدنبال فراهم كردن بستر و ساختارهاي لازم براي گذار از سختي‌ها و تحريم‌ها و مشكلات ملي و فراملي خواهيم شد. فقط كافي است باور كنيم كه «ديگران» هم مي‌فهمند و هم داراي توانايي‌ها و استعدادهايي هستند كه نمي‌توان آنها را كنار گذاشت و همه ملت، در خط انقلاب و نظام براي «اعتلاي كشور» متحد هستند. اين ضرورت ملي، زمينه‌ساز پيشگيري از مميز كردن ديگران و قوام‌بخش «همپويي ملي» براي استفاده از ظرفيت بي‌نظير ملت است.

مي‌ماند آنكه، اولويت‌ها را تعيين و بر آن مدار حركت كنيم. روشن است كه مهم‌ترين اولويت، «فرصت‌سازي براي ملت» توزيع عادلانه آن به مردم تا آنكه آبرو‏ و عزت و زندگي مادي و معنوي آنان حفظ شود وزير چرخ‌هاي سنگين مشكلات اقتصادي خم نشوند. اين مردم حق بزرگي بر گردن همه دارند و نبايد هيچگاه مورد غفلت قرار گيرند.

دومين اولويت اين حركت ملي، پشت سر گذاردن تقسيم‌بندي‌هاي فرقه‌يي و رقابت‌هاي بيهوده سياسي است كه حاصلي غير از هرز رفتن نيروها ندارد و فرصت‌ها را به تهديد تبديل مي‌كند. در اين عرصه نقش متقابل دولت و فعالان سياسي بسيار مهم قلمداد مي‌شود و زمينه‌سازي براي حضور آحاد ملت و گروه‌هاي مختلف وفادار به قانون اساسي از يكطرف و كنار گذاشتن دلخوري‌ها از سوي ديگر اجتناب‌ناپذير است.

اگر چنين شود كارآفرينان، بنگاه‌ها، فرهيختگان و گروه‌هاي مرجع جامعه، آرام‌آرام به كاروان «حركت ملي» خواهند پيوست و اصلاحات هدفمند ملي كليد خواهد خورد. اين قدم مبارك را جدي بگيريم تا زمينه‌هاي «جامعه‌سازي» فراهم شود و با گردآوري انديشه‌ها و تجميع توان‌ها، الگوي ايران اسلامي را در جهان امروز باورپذير سازيم
در اين زمينه باز هم خواهيم نوشت...

verdinejad@verdinejad.com