به خاطر مورینیو به اینتر آمدم

ساموئل اتوئو می خواهد با قهرمانی در لیگ قهرمانان فوتبال اروپا، کارنامه اش را پربارتر از همیشه کند. او و همبازیانش در اینتر به قهرمانی سری A و جام حذفی ایتالیا دست یافته اند و حالا می خواهند با پیروزی بر بایرن مونیخ در فینال لیگ قهرمانان فوتبال اروپا، فصل جاری فوتبال اروپا را در بهترین حالت ممکن به پایان برسانند.

به نوشته تهران امروز و به نقل از 4-4-2؛ پس از پایان مسابقات باشگاهی، اتوئو باید در جام جهانی 2010 پیراهن تیم ملی کامرون را بپوشد و بخت خود را در جام جهانی امتحان کند. اتوئو می گوید در فصلی که گذشت ژوزه مورینیو، سرمربی پرتغالی اینتر، بیشتر از همه به او کمک کرده است.

الان رابطه ات با مربی تيم، ژوزه مورینیو، چطور است؟
رابطه خیلی خوبی داریم. بعد از همه مشکلاتی که پس از ترک بارسلونا برایم به وجود آمد، به این ارتباط صمیمانه نیاز داشتم. اینجا ژوزه مورینیو شده برادر بزرگم ، دوستم و البته مربی‌ام است و مرتب باهم صحبت می کنیم و نظراتمان را در میان می گذاریم.

چطوری این قدر کمکت کرده؟
نمی خواهم بگویم که ژوزه مورینیو دقیقا چی کار کرده برای من یا چی گفته تا بیام اینجا. این بین من و او است، ولی باید بگویم همه کار برایم کرده. باعث شده خیلی راحت و بی دردسر در اینتر میلان جا بیفتم. از هیچ کمکی دریغ نکرده. برای همین بیشتر از همیشه دارم زحمت می‌کشم. اینجا در اینترمیلان، بازیها را خوب شروع کردم، ولی راستش بدون مورینیو ممکن نبود. در مربیگری واقعا محشر است. حسابی مواظب بازیکنانش است تا آنها راحت تر باشند. در مورد مسئولیت هایی که در قبال باشگاه دارد، خیلی حساس است. برای همین نتایج خیلی خوبی می گیرد.

بنابراین مورینیو دلیل اصلی رفتن تو به اینترمیلان بود؟
قبل از رفتن وقتی با مورینیو صحبت کردم، متقاعدم کرد بخش مهمی از برنامه هایش هستم. به صراحت گفت به دنبالم است و دقیقا هم توضیح داد درمورد من چه فکری می کند. در حقیقت مورینیو علت اصلی رفتنم به اینتر بود. ضمن این که به هر حال، اینتر میلان هم برای خودش باشگاه بزرگی است.

اصلا تا الان به این که روزی به لیگ برتر انگلستان بیایی، فکر کرده ای؟
تابستان گذشته این فرصت را داشتم که به یک باشگاه انگلیسی بروم، ولی آخرش اینترمیلان را ترجیح دادم . چون سرمربی اش ، همانی بود که می خواستم و رئیس باشگاه هم مشتاقانه به دنبالم بود.فعلا هم فقط به بازی کردن در اینتر فکر می کنم، هرچند که همیشه آینده را نمی شود پیش بینی کرد.

فوتبال ایتالیا و اسپانیا چه فرق‌هایی با هم دارند؟
برای من فوتبال در ایتالیا یک دنیای متفاوت از اسپانیا است. یک ذهنیت متفاوت. کلا نگرشی که در این دو فوتبال است، کاملا با هم فرق دارد. از بازی کردن فوتبال در ایتالیا لذت می برم، قبلا جور دیگری از فوتبالی که در اسپانیا بود، لذت می بردم.مهم ترین نکته این است که شما از کاری که می‌کنید، لذت می برید یا نه. فوتبال در ایتالیا خیلی با قید و بند، جدی و منظم بازی می‌شود. اینجا مهم ترین نکته دفاع کردن است. برعکس در اسپانیا، همه به گل زدن فکر می کنند. خب ببینید این دو دیدگاه کاملا باهم متفاوت است. ایتالیایی ها اینطوری دوست دارند و اسپانیایی ها طور دیگر اما شخصا اینجا بازی کردن برایم سخت تر است، چون تنها گل زدن کار من نیست، وظایف متعددی دارم. تفاوت ها همینجا در همین نگرش های مختلف است، بقیه چیزها شبیه همدیگر است.

یعنی از وقتی رفتی ایتالیا، طور دیگری بازی می کنی؟
موضوع این است که خودت را وفق بدهی، نه این که تغییر کنی. اتفاقا من خیلی خوب می توانم خودم را با شرایط جدید تطبیق دهم. اگر اینطور نبود، مورینیو هیچ وقت دنبالم نمي‌آمد و هیچ وقت نمی‌گفت که خریدن من معامله خوبی برای اینتر بوده. قبلا دیده بود که توانایی کافی برای موفقیت در ایتالیا را دارم. به هر حال می شود روی یک بازیکن کار کرد و بازی‌اش را اصلاح کرد، اما اگر آن بازیکن مایه لازم را نداشته باشد، این زحمت به جایی نمی‌رسد. مورینیو از همان اول به من ثابت کرد که من اعتماد به نفس و توانایی لازم برای موفقیت در اینترمیلان را دارم.

با این حساب، فوتبال ایتالیا خسته کننده است.
مطمئن نیستم «خسته کننده» کلمه درستی برای توصیف فوتبال ایتالیا باشد. بی انصافی است بگوییم خسته‌کننده. حتی فکر می کنم توصیف اشتباهی هم باشد. منظورم این نبود فوتبال ایتالیا برای یک مهاجم، خسته کننده است. خود شما می دانید بعضی از بهترین مهاجمان دنیا اینجا بازی کرده اند. اگر ایتالیا لیگ خسته کننده ای برای آنها بود، خب آنها خودشان این قدر به خود زحمت نمی دادند که به این فوتبال بیایند. معنای گفته‌های من این است که بازی در ایتالیا برای یک مهاجم، یک مبارزه واقعی است. اگر در ایتالیا یک بازیکن20 تا گل در یک فصل بتواند بزند، خودتان می‌دانید که موفقیتی بسیار بزرگ است. کلا همیشه ترجیح می دهم درباره تفاوت و شباهت‌های این دوتا فوتبال حرف بزنم تا این که بگویم کدام بهتر است یا بدتر...

وقتی داشتی از بارسلونا می رفتی، چه احساسی داشتی؟
برای ترک بارسلونا خیلی ناراحت نبودم. نه تنها از آنجا بدون خاطره بد بیرون آمدم که خوشحال و سربلند هم بودم. برای این باشگاه خیلی زحمت کشیده بودم و به موفقیت های زیادی رسیده بودم. مثل یک قهرمان با سه تا جام آنجا را ترک کردم. اگر از بارسلونا بدون بردن چیزی جدا می شدم، دیگر نمی توانستم خوشحال باشم. مثلا اگر یک سال زودتر، پیش از موفقیت‌های پارسال از این تیم می‌رفتم، دیگر به آن اندازه خوشحال نبودم. به حدی با بارسلونا موفق بودم که لحظه جدایی، کسی نتوانست عیب و ایرادی از دوران بازی‌ام در این تیم بگیرد.

حالا چرا فکر می کنی بارسلونا تو را فروخت؟
شما باید از کسی بپرسید که این تصمیم را گرفت. من که رئیس یا مربی بارسلونا نیستم. به من ارتباطی نداشت. مطمئنم آنها دلیل خودشان را داشتند، اما بعدش ثابت کردم فروشم به علت حرف‌هایی بود که پشت سرم زده می شد. راستش نمی دانم آنها درباره ام چطور فکر می کردند. اما می دانم هیچ کسی نمی تواند مرا به چیزی داخل یا بیرون زمین یا هر جای دیگری متهم کند. یک سال در بارسلونا، سال آخرم، ثابت کردم مشکل تیم من نبودم. آدم بده من نبودم. اما خب زندگی، همین است. مجبورید با اظهار نظرات مردم کنار بیایید و زندگی کنید.

الان درباره گواردیولا چه احساسی داری؟
ببینيد پپ گواردیولا یک مربی است و تصمیم می گیرد چه کسی را در تیمش می خواهد یا نمی خواهد. جایی خواندم که می گفت بین من و او احساس متقابلی وجود نداشته. راستش نه متوجه این حرف شدم و نه این که نگرانم کرد. ما که سال قبلش، خیلی خوب با هم کار کرده بودیم و سه تا جام بردیم! با وجود این، نمی توانم از گواردیولا ایراد بگیرم.