فوتبال از کوچه شروع مي شود

زيدان را مي توان در محلات شمالي شهر مادريد، در حال گفتگو با يکي از کارکنان پمپ بنزين، انتظار در رستوراني ايتاليايي و همراه با فرزندانش در کوچه و خيابانها مشاهده کرد.

به نوشته قدس؛ سال گذشته بود که اين اسطوره فرانسوي به کمپ تمريني والدبباس رفت و در تعدادي از بازيهاي تيم پيشکسوتان رئال حاضر بود. شرايط فيزيکي او در اين جلسات آن قدر خوب بود که همه از او مي پرسيدند: چطور ممکن است که بازنشسته بشوي وقتي که هنوز مي تواني به خوبي بازي کني؟

خيلي از دوستان اين اسطوره فرانسوي مي گويند که زيدان از صحبت کردن در مجامع عمومي واهمه دارد.

زيدان همان کفشهاي هميشگي چرم مشکي اش را مي پوشد و پيراهنهاي پنبه اي او مثل هميشه است. در سن 37 سالگي، آن قدر کم حرف است که گويي جواني 17 ساله مي باشد و همين صحبتها نيز مثل رشته اي از کلمات کوتاه است که هميشه نگران هستي که به سرعت به پايان برسند. او هر کلمه را با اشتياق و اضطراب خاصي به زبان مي آورد و تن صدايش همچنان جوانانه و شايد حتي بچه گانه است. به نظر مي رسد، هنوز بخشي از روحش در محله دوران کودکي اش در مارسي جا مانده است.

يکي از سرگرميهاي زيدان حضور در جايگاه اختصاصي ورزشگاه برنابئو در روزهاي يکشنيه است. برغم آنکه فلورنتينو پرس به زيدان پيشنهاد داده تا در جايگاه مورد علاقه اش در رختکن اين تيم مشغول به فعاليت شود، ولي اين اسطوره فرانسوي ترجيح مي دهد تا هميشه در مواقعي خاص و هميشه بدون آنکه وجهي دريافت کند براي رئال به فعاليت بپردازد.

زيدان از زماني که از دنياي فوتبال خداحافظي کرد، وقتش را با خانواده و دوستانش سپري مي کند و نيز در انجمنها و اتحاديه هاي بشردوستانه اي به فعاليت مي پردازد.

خود زيدان در اين باره مي گويد: من مؤسس انجمن ELA در فرانسه هستم و از اين بابت بسيار خوشحالم. ما توانسته ايم تا به خانواده ها و کودان زيادي کمک کنيم تا بتوانند زندگي طبيعي داشته باشند و درس بخوانند. حس مي کنم که کار بزرگي انجام مي دهم.

بيشتر فوتباليستهاي بزرگ پس از آنکه در دنياي فوتبال به شهرت رسيده و مبدل به نماد شدند، پس از خداحافظي از دنياي فوتبال به سراغ فعاليتهايي مي روند که با قدرت سر و کار دارند: تجارت، فعاليتهاي اجرايي، رياست باشگاهها و يا مديريت فني تيمهاي بزرگ. ولي اينها براي زيدان هيچ ارزشي ندارد. اسطوره فرانسوي در صحبتهايي در اين باره مي گويد: در اين خصوص چه مي توانم بگويم؟

او شانه هايش را بالا انداخته و با لبخند مي گويد: هيچ وقت گمان نمي کنم که من مي خواهم زندگي را ببرم، همان طور که زندگي مقابل من برنده شده است. من فوتبال را براي ثروتمند شدن بازي نکردم. به اين دليل فوتبال بازي مي کردم که هيچ وقت تصورش را هم نمي کردم که مي توانم کار ديگري انجام دهم. فوتبال به من همه چيز داد و وقتي مي‏گويم همه چيز، يعني همه چيز... .

پول، ارزش و اعتبار و.... اکنون مي خواهم يک کار انجام دهم: انتقال هرآنچه که آموخته ام به ساير افراد. براي آنکه حداقل به عنوان يک الگو و مرجع فوتبالي باشم. نمي گويم که من يک الگوي خوب و کامل هستم، ولي کودکان هميشه بايد اين گونه فکر کنند. به عنوان مثال اسطوره دوران کودکي من انزو فرانچسکولي بود، هميشه مي خواستم مثل انزو باشم و نجابت، تلاش و فعاليت و زحماتي که او مي کشيد، برايم ستودني بود.

زماني که زيدان ازدنياي فوتبال خداحافظي کرد و زماني که سعي کرد تا وارد مرحله جديدي از زندگي شود، بازگشت جالب توجهي به گذشته ها داشت. زيدان تصميم گرفت تا نماد دوران کودکي اش را بيش از پيش بشناسد. مي خواست با انزو فرانچسکولي اروگوئه اي آشنا شود.
زيدان از لحظه اي که 20 سال پيش انزو را در ورزشگاه ولودرام شهر مارسي ديد، مي گويد: بدون آنکه بداند، به من کمکهاي زيادي کرد.

زماني که 14 يا 15 سال سن داري، بدترين شرايط سني ات را پشت سر مي گذاري. در آن دوران است که از خود مي پرسي که چه مي خواهي انجام دهي. به پدرت پاسخگو هستي. در آن دوران بايد تصميمهاي مهمي را بگيري و در آن دوره انزو برروي من تأثير گذاشت. شايد نمي توانم بگويم که او چگونه به من کمک کرد. ولي زماني که او را مي بينم احساس احترام فراواني نسبت به او دارم و زماني که او را شناختم بيش از پيش تحت تأثير قرار گرفتم.

اکنون چند هفته اي است که زيدان و فرانچسکولي پروژه اي مشترک را با هم آغاز کردند. آنها آکادمي فوتبال ستاره ها را زير نظر دارند و از روز پانزدهم ماه مارس، بازيکنان 16 ساله منتخب از کشورهاي مختلف دنيا را که مي خواهند مبدل به بازيکني حرفه اي شوند، در مادريد گرد هم خواهند آورد. عملکرد اين بازيکنان را تماشا و ضبط شده و در پايان برنده اصلي انتخاب مي شود و جايزه اش اين خواهد بود تا رقابتهاي پيش فصل را در اردوي يکي از تيمهاي حاضر در لاليگا به سر برد.

زيدان ادامه مي دهد: فوتبال در کوچه و خيابان آغاز مي شود. در آنجاست که ياد مي گيري که در دنيا تنها نيستي و افراد ديگري نيز هستند که خواسته هاي مشابه با تو دارند. اگر تو به آنها کمک کني، آنها نيز به تو کمک خواهند کرد. محدوديتهاي واقعي در دنياي فوتبال در مدارس وجود دارد. زماني که فوتبال در کوچه به پايان مي رسد، مي تواني هر کاري که مي خواهي انجام دهي، ولي در آکادمي فوتبال قوانيني وجود دارد. قوانيني براي خوابيدن، براي بيدار شدن، براي خوردن.

تمام زندگي من اين گونه گذشت. اکنون جوانان فشار بيشتري را متحمل مي شوند، ولي فوتبال همين است. من اين فشارها را در 15 سالگي تحمل کرده ام. با همين فشارهاست که به موفقيت مي رسي، به همين دليل است که بايد خوب بخوري و خوب بخوابي. اين فشاري است که من آن را دوست داشتم. فشار بد آن است که تو را مجبور کنند که بهترين بازيکن دنيا شوي. من به فرزندانم گفتم که مي توانند فوتبال بازي کنند، بدون آنکه بهترين بازيکن دنيا باشند. خود من هم بهترين نبوده ام، ولي براي آنکه بهترين باشم تلاش زيادي انجام دادم.

زيدان در مورد کريس ادامه داد: کريس مي خواهد بهترين باشد. او اين را مي گويد ولي گفتن يک چيز است و عمل کردن گفته ها موضوع ديگري است. او اين را گفت و نهايت تلاشش را نيز به کار مي گيرد.

او هر سه روز يک بار بازي مي کند و نبايد هيچ اشتباهي را مرتکب شود. حتي اگر تحت فشار هم باشد، برايش تفاوتي نمي کند. اگر برايش سوت بزنند هم اهميتي ندارد. او حتي اين را دوست دارد و از شنيدن صداي سوتها روحيه مي گيرد، ولي من اصلاً اين طور نبودم.

زيدان در پايان صحبتهايش با آناليز شرايط کنوني رئال، اشاره کرد که اين تيم، به تيم رئال دوره او شباهتهاي زيادي دارد و گفت: در دوره من، مثل ال؛ن، رئال تيمي بود که براي مهاجمان ساخته شده بود. چرا؟ چون با در اختيار داشتن چنين بازيکناني مي توان در هر ديدار سه گل به ثمر رساند. اين همان کاري است که در زمان حضور من انجام مي داديم و هميشه هم همين طور بوده است. اين فلسفه اي است که همگان آن را نمي پسندند، ولي نبايد فراموش کنيد که رئال مدافعان خوبي هم دارد: «په په، سرخيو، گاراي، آلبيول و...» حتي آنها هم براي تيم گلزني مي کنند. البته بايد به اين نکته اشاره کنم که زيبايي فوتبال اين است که نمي دانيم که در آن چه رخ خواهد داد.