نوستالژي مرد مريخي

رونالدو لوئيزنازاريا دليما (ملقب به رونالدو) بيش از آن چيزي كه تصور مي‌كرد توانست در عرصه فوتبال موفق شده و افتخارات شخصي و تيمي فراواني را به‌دست آورد. اين مهاجم برزيلي خيلي زود به سطح نخست فوتبال رسيد و پيش از رسيدن به 20سالگي قهرماني جام‌جهاني را تجربه كرد و دوبار عنوان مرد سال فوتبال دنيا را به‌دست آورد.

به نوشته تهران امروز؛ رونالدو هميشه در سايه پله، اسطوره فوتبال كشورش قرار داشت اما در فوتبال اروپا بسيار درخشان بود و علاوه‌بر آن با تيم‌ملي نيز به‌ عناوين زيادي دست يافت تا يكي از بهترين بازيكنان تاريخ لقب گيرد اما مصدوميت‌هاي پياپي و طولاني‌مدت باعث شد او خيلي زود نزول كرده و نتواند موفقيت‌هاي بيشتري را تجربه كند.


فوتبال خياباني
او همانند بسياري از برزيلي‌ها فوتبال را در خيابان‌هاي كشورش شروع كرد و خيلي خوش‌شانس بود كه جرزينيو، ستاره سابق طلايي‌پوشان او را پسنديد و در سال 1993 راهي كروزيرو شد. در حالي كه تنها 17 سال داشت با سرعت اعجاب‌آور و توانايي‌هاي تهاجمي خود كه با تكنيك خاص برزيلي‌ها همراه بود نگاه‌ها را به خود جذب كرد تا جايي كه كارلوس آلبرتو پريه‌را، سرمربي برزيل را مجاب كرد تا او را به جام‌جهاني 1994 آمريكا ببرد.

اگرچه رونالدو در آن رقابت‌ها به ميدان نرفت اما حضور در كنار ستاره‌هايي چون روماريو و به‌به‌تو و كسب تجربه از جام‌جهاني باعث شد او در برنامه‌هاي آينده ملي‌پوشان جاي ثابتي پيدا كند. تابستان همان سال آيندهوون هلند او را به خدمت گرفت، جايي كه اين مهاجم كم‌نظير در 71 مسابقه ركورد فوق‌العاده 66گل را بر جاي گذاشت. المپيك 1996 آتلانتا نقطه عطفي براي او بود. ماريو زاگالو، سرمربي جديد تيم‌ملي او را به‌همراه تيمش به آمريكا برد تا او دومين تورنمنت مهم ملي خود را تجربه كرده و در ادامه نيز سالي رويايي را سپري كند.

مهاجم كنوني كورنتيانس در آن زمان با نام رونالدينيو (رونالدو كوچك) در رقابت‌ها شناخته مي‌شد چراكه بازيكني به‌نام رونالدو گويارو در دفاع مياني تيم‌ملي برزيل حضور داشت البته پس از پايان تورنمنت و كسب مدال برنز توسط طلايي‌پوشان كه به لطف درخشش او حاصل شد، نامش به رونالدو بزرگ تغيير يافت.


حضور در ميان بزرگان
پس از بازگشت، سربابي رابسون فقيد او را به بارسلونا برد تا درخشش خود را در فوتبال اسپانيا ادامه دهد. 34 گل در 37 مسابقه عملكردي عالي طي يك‌سال حضورش در نيوكمپ محسوب مي‌شد. پيوستن به يكي از غول‌هاي اروپا سبب شد تا در 20 سالگي يكي از بهترين‌هاي اين ورزش لقب گرفته و عنوان مرد سال فوتبال جهان - به‌عنوان جوان‌ترين بازيكني كه به اين افتخار رسيده- را كسب كند.

در سال 1997 ماسيمو موراتي، مالك متمول باشگاه اينتر او را با مبلغ 18 ميليون پوند كه در آن زمان ركورد جديدي محسوب مي‌شد به سن‌سيرو برد تا او بهترين آمار متوسط گلزني در هر مسابقه در تاريخ سريA را بر جاي گذاشته و يكبار ديگر عنوان مرد سال فوتبال جهان را تصاحب كند. او نخستين بازيكني بود كه دو سال پياپي اين عنوان را به‌دست مي‌آورد. با آغاز جام‌جهاني 1998 او يكي از اميدهاي طلايي‌پوشان براي دفاع از عنوان قهرماني بود و تمام نگاه‌ها به ساق‌هاي او دوخته شده بود.

نخستين مسابقات او در جام‌جهاني با چهار گل و سه پاس گل همراه بود تا شاگردان ماريو زاگالو راهي فينال شده و برابر فرانسه ميزبان به ميدان بروند. اتفاقات مرموزي كه پس از آغاز ديدار نهايي رخ داد باعث شد تا رونالدو روزي تلخ را در زندگي فوتبالي‌اش تجربه كرده و در حالي كه در وضعيت عجيب روحي قرار داشت برزيل با سه گل مغلوب خروس‌ها شد.

پس از مسابقات شايع شده بود كه مرد مريخي دچار تشنج و از تركيب اصلي برزيل خارج شده بود اما غيبت او در فينال ضرري هنگفت براي اسپانسرها و شركت‌هاي تبليغاتي بود؛ به اين ترتيب او از سرمربي خواست كه از ابتدا در تركيب قرار گيرد. تصويري كه از آن ديدار به‌‌جاي مانده درخشش كم‌نظير زين‌‌الدين زيدان در پاريس و سايه‌اي از فاتح توپ طلاي اروپا بود.

اتفاقات آن شب هيچ‌گاه برملا نشد و تاثير زيادي در آينده ورزشي او داشت. سال 1999 براي او كابوس‌وار آغاز شد، مصدوميت شديد باعث شد تا رونالدو زانويش را به تيغ جراحان سپرده و حدود دو سال از ميادين دور باشد.

بازگشت او به ميادين با آغاز جام‌جهاني 2002 كره و ژاپن همراه بود. ستاره برزيلي‌ها در اين رقابت‌ها بازگشتي رويايي داشت و با به‌ثمر رساندن هشت گل عنوان بهترين گلزن را به‌دست آورد. در ديدار نهايي او برخلاف چهار سال قبل ستاره ميدان بود و دو بار دروازه آلمان را گشود تا علاوه‌بر قهرماني برزيل، منتقدانش كه معتقد بودند بايد از فوتبال خداحافظي كند را ساكت كند.

پس از آن، او در ازاي 39 ميليون يورو به‌عنوان يكي از ستاره‌هاي پروژه كهكشاني پرس راهي رئال‌مادريد شد و در نخستين فصل حضورش با به‌ثمر رساندن 23 گل قهرماني لاليگا را تجربه كرد. آسيب‌ديدگي مجدد او باعث شد تا براي نخستين‌بار با مشكل اضافه‌وزن روبه‌رو شده و جام‌جهاني 2006 آلمان را با ناكامي به پايان رساند البته او سه گل ديگر در اين رقابت‌ها به‌ثمر رساند تا با پنج گل زده در جام‌جهاني از ركورد گردمولر عبور كند.

مشكلات حاشيه‌اي و روحي او باعث شد تا دوران نزول را به‌سرعت طي كند و در سال 2009 راهي كورنتيانس برزيل شود و پس از به‌ثمر رساندن 20 گل در 29 مسابقه اعلام كرد كه در سال 2011 كفش‌هايش را آويزان خواهد كرد. اگرچه او شانس بسيار كمي براي حضور در جام‌جهاني پيش‌رو دارد اما شايد بتواند ركورد 62 گل ملي در 97 مسابقه خود را بهبود بخشد.