دو فدراسیون ادغام میشوند؟
سالهای متمادی است که شنیدهها از ادغام فدراسیون ورزشهای رزمی خبر میدهد و حداقل در چهار سال اخیر همین شنیدهها در ارتباط با فدراسیون کونگ فو نیز مطرح بوده است؛ فدراسیونی که در دوره ریاست محسن مهرعلیزاده بر سازمان ورزش تشکیل شد و اگرچه برای جهانی شدنش تلاشهایی صورت پذیرفت اما در نهایت محصولی جز آنچه امروز باقی است، نمانده است؛ تشکیلاتی برای جهانی سازی رشته کونگ فو. راستی بنیانگذار ایرانی اولین کونگ فو یا همان کونگ فوتوآ که در حال حاضر زیرمجموعه این فدراسیون فعالیت دارد و در اکثر سبکهای این فدراسیون آثار و الگوبرداری از آن مشاهده میشود، چه کسی بوده است و چرا باید این رشته این میزان پر و بال بگیرد؟
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ جالب تر آنکه سبک پن چاک سیلات نیز به زیرمجموعه این فدراسیون آمده و برخی عنوان کردهاند تشابهات فنی میان این رشته و رشتههای کونگ فو وجود دارد که اگر در این زمینه حتی به پیشینه فنی و تاریخی پن چاک سیلات و سبک و سلاحهای این رشته توجه شود، کاملاً مشخص است که این رشته تفاوتهای قابل ملاحظهای با بسیاری از رشتههای ورزشی دارد.
در این میان فدراسیونهای ورزشهای رزمی نیز از آن زمانی که بدین نام فعالیتهایش استمرار یافت، آبستن اتفاقات و حوادث فراوانی بوده و داستان پرماجرایی از زمان ریاست الیاس حضرتی و سپس حسن رباطی و در آخر محمد نوحی پشت سرگذاشته که بیان حتی گوشههایی از آن، نقل مثنوی هفتاد من است. در بیان مشکلات این فدراسیون همین بس که برخی فدراسیونهای رزمی حتی با نام فدراسیون ورزشهای رزمی مشکل دارند و عنوان میکنند اگر این فدراسیون ورزشهای رزمی است، پس ما چه هستیم؟!
فدراسیون ورزشهای رزمی به واسطه حضور سبکهای متعدد رزمی با درگیریهای خاص خود دست و پنجه نرم میکند و اختلافات دامنه دار میان برخی مسئولان این رشتهها همواره تصمیمات را تحت تاثیر قرار میدهد و باعث میشود نتوان به یک نظام واحد دست یافت و من باب مثال تمام سبکهای کیک بوکسینگ به صورت واحد فعالیت داشته باشند.
این دو فدراسیون با این اوضاع همواره در معرض شایعات فراوانی قرار داشتهاند که میتواند این دو مجمموعه را سامان ببخشد اما همواره مسائلی باعث شده این شایعات نتواند بدل به حقیقت شود.
ادغام فدراسیونهای کونگ فو و ورزشهای رزمی در فدراسیونهای ووشو و فدراسیون ورزشهای همگانی یکی از ایدههای کاربردی بوده که در بسیاری از اوقات طرح شده اما در هر حال باید با دقت عمل به آن پرداخته شود و نمیتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. ایدهای که میتواند باعث شود تا فعالیت بسیاری از سبکهای رزمی که جنبه قهرمانی ندارد و نشانهایش فاقد اعتبار بینالمللی قابل توجهی است، زیرمجموعه فدراسیون ورزشهای همگانی پیگیری شود و فعالیت بخش دیگری از سبکها که تاحدودی در بازیهای قارهای حضور دارند و عمدتاً متعلق به شرق و جنوب شرق آسیا هستند، در فدراسیون ووشو و یا در صورت عدم به وجود آمدن این امکان در زیرمجموعه فدراسیون کاراته پیگیری شود.
این ماجرا در گذشته با مخالفت برخی از مسئولان این فدراسیونها که واکنش طبیعی به این شایعات بوده روبرو شده و طبیعتاً هیچ مدیری علاقمند نیست، کرسی که در اختیار دارد را از دست بدهد اما در هر حال، اوضاع و احوال این دو فدراسیون میتواند گواهی و مجوز لازم را برای این ادغام صادر کند تا تمرکز در این بخش افزایش یافته و فعالیتها به شکل نظام مندتری در حوزه ورزشهای رزمی پیگیری شود. به نظر میرسد شاه کلید این اتفاق را باید در سازمان تربیت بدنی و در فاصلهای میان اتاق رئیس و معاون ورزشی یافت؛ آنجایی که تصمیمات مهم همچون ادغام دو مجموعه با دیگر مجموعههای زیرنظر این نهاد اتخاذ میشود و این اخذ این تصمیم سازنده نیز میتواند یکی از همین اتفاقات باشد.
در این میان باید دیدگاههای کارشناسان را نیز مورد توجه قرار داد و اشخاص بیطرفی که مسئولیت در این دو مجموعه ندارند و حفظ یا ادغام این دو مجموعه مصالحی برایشان به همراه ندارند و نخواهد داشت، به بیان جوانب امر و فرصتها و تهدیدهای پیش روی چنین اقدامی بپردازند تا تصمیم گیری برای مدیران ورزش در رابطه با سرنوشت این دو فدراسیون که هنوز مشخص نیست روئسایش از سوی رئیس جدید سازمان ورزش ابقاء خواهند شد یا تغییراتی در راه است، با آرامش بیشتری قابل پیگیری باشد.
