کلیدهای موفقیت آرژانتین

تقلای آرژانتین برای رسیدن به جام جهانی 2010 تعجب برانگیز بود. آنها در هر پست از چندین بازیکن آماده سود می بردند و علاوه بر این، بازیکنی را در اختیار داشتند که به زودی عنوان بهترین بازیکن جهان را به خود اختصاص خواهد داد اما کلید موفقیت آرژانتین در آفریقای جنوبی لیونل مسی نخواهد بود. ایگواین و سرخیو آگرو نیز نمی توانند چنین نقشی را برعهده بگیرند؛ و حتی خاویر ماسچرانو نیز مانند بقیه باید تحت رهبری فرمانده دیگری قرار بگیرد.

به گزارش گل؛ خوان سباستین ورون بازیکنی است که می توان او را مرد لحظه ها توصیف کرد. بازی های او برای تیم زادگاهش بعد از بازگشت از اروپا به آرژانتین، بسیار تاثیر گذار و حیاتی بوده است. او اکنون به دنبال دومین قهرمانی در لیگ آرژانتین و قهرمانی مجدد در کوپا لیبرتادورس با استودیانتس است.

"جادوگر کوچک" دوران کودکی را با شنیدن داستان هایی از بازی های پدرش در استودیانتس سپری کرد. "ورون بزرگ" سه جام قهرمانی لیگ آرژانتین و سه جام لیبرتادورس را بالای سر برد و یک بار نیز جام بین قاره ای را با غلبه بر شاگردان سر مت بازبی فتح کرد.

زمانی که ورون در اوج بود و چندین باشگاه اروپایی را خواهان خود می دید، باشگاه سابقش را فراموش نکرد و مبلغی را به استودیانتس داد تا آن را برای تعمیر امکانات تمرینی باشگاه هزینه کنند.

ورون که عنوان بهترین بازیکن سال 2008 آمریکای جنوبی را به خود اختصاص داده است، هیچگاه این موضوع را پنهان نکرده که بزرگترین آرزویش این است که روزی رئیس باشگاه استودیانتس شود. و این در حالی است که هنوز جاه طلبی های باشگاهی و ملی اش به پایان نرسیده است.

ورون در همه بازی های آرژانتین در جام جهانی 1998 حضور داشت و در مقابل انگلیس در مرحله دوم نیز یک ضربه پنالتی رابه گل تبدیل کرد. اما آرژانتین در مرحله یک چهارم نهایی مغلوب هلند شد.

او در جام جهانی 2002 بازوبند کاپیتانی آلبی سلسته را به بازو بست و با حذف زودهنگام آرژانتین، سیل انتقادات را متوجه خود دید. تعویض خود خواسته او در مقابل انگلیس انعکاس بدی در آرژانتین داشت و خشم همگان را برانگیخت.

زمانی که او برای جام جهانی آلمان از تیم ملی کنار گذاشته شد، دوران حضور او در تیم ملی آرژانتین پایان یافته به نظر می رسید.

اما با عدم نتیجه گیری تیم آلفیو باسیله در رقابت های مقدماتی جام جهانی 2010، او بار دیگر به تیم ملی فراخوانده شد اما بازگشت او چندان رویایی نبود. ورون در بازی با اکوادور بعد از مدت ها به میدان رفت اما در دقایق پایانی، در حالی که آرژانتین از اکوادور عقب افتاده بود، جای خود را به رودریگو پالاسیو داد (پالاسیو گل تساوی آرژانتین را به ثمر رساند).

ورون تا زمان برکناری آلفیو باسیله و روی کار آمدن مارادونا، دیگر به تیم ملی دعوت نشد. دعوت دوباره او با کناره گیری توهین آمیز ریکلمه از تیم ملی همراه بود و به نظر می رسید که بازیکن سابق شیاطین سرخ همچنان از بازی برای تیم ملی لذت می برد.

او در اولین دیداری که مارادونا روی نیمکت هدایت تیم آرژانتین نشست به میدان رفت. آرژانتین در آن بازی 4-0 ونزوئلا را شکست داد اما کاملا مشخص بود که هنوز تماشاگران خاطراتشان از جادوگر کوچک در جام جهانی 2002 را فراموش نکرده اند.

چند بازی طول کشید تا او بار دیگر حمایت هواداران را پشت سر خودش ببیند و تعجب برانگیز اینکه این اتفاق در شکست 3-1 مقابل برزیل در روساریو افتاد. هواداران به تلاش و بازی خوب بازیساز تیمشان آگاه بودند زیرا او تنها بازیکنی بود که حرکاتش تیم حریف را به زحمت می انداخت.

با قطعی شدن صعود آرژانتین به جام جهانی، مارادونا اکنون باید به دنبال یافتن برنامه ای برای موفقیت در آفریقای جنوبی باشد. برنامه ای که باید در آن ایگواین و مسی در خط حمله و ماسچرانو و یک هافبک دیگر را در مرکز زمین آرژانتین قرار دهد. ورون می تواند آن هافبک دیگر باشد؛ هافبکی تهاجمی و البته یارگیر که می تواند نبض بازی آرژانتین را در دست بگیرد. اگر او بتواند در آفریقای جنوبی مانند بازیهایش برای استودیانتس بدرخشد، دیگر مارادونا، آنچنان که آمار فعلی اش نشان می دهد، از نظر تاکتیکی خام و بی تجربه به نظر نمی رسد.