آیا کمی دیر نشده است؟

امروز عصر (جهارشنبه 88/7/7) به دفتر دکتر روح الامینی در دانشگاه رفته بودم تا پس از مدتها دیداری تازه کنم. چند دقیقه نگذشته بود که همسر ایشان پس از جلسه در دانشگاه به طور تصادفی وارد شد و شروع به صحبت کردن کردیم. روحیه ایشان مثال زدنی و مانند همیشه بسیار خوب و امیدوار بود.

ساعت حدود چهار ونیم بود که شخصی از دفتر دکتر احمدی نژاد به تلفن همراه دکتر زنگ زد دکتر هم تلفن را گذاشت روی بلندگو تا همسرشان نیز بشنود. من هم میهمان ناخوانده این تلفن شده بودم.

به دکتر روح الامینی گفت برای فردا صبح وقتی تنظیم شده تا همراه با خانواده با آقای رییس جمهور دیداری داشته باشید. فردا صبح.

روح الامینی نیز پاسخ داد ما درخواست وقت نکرده بودیم. آن شخص که گویا روح الامینی او را می شناخت تاکید کرد که بالاخره وقت تنظیم شده تا در دفتر رییس جمهور با ایشان دیداری داشته باشید. همسر دکتر مجددا یادآور شد که فردا پنج شنبه است و طبق قرار همیشگی باید بر مزار محسن برویم دکتر هم همین پاسخ را داد و در ادامه گفت: تشکرکنید و سلام برسانید.

وی با یادآوری جلسات و رفت آمدهایشان با دکتر احمدی نژاد در سال 58 ادامه داد: چرا اکنون بعد از گذشت 2 ماه و يك هفته. ما که توقعی نداشته و نداریم. بزرگان؛ علما؛ و مسولان و دانشگاهیان هم لطف داشته اند که تاکنون به هر نحوی تسلیت گفته اند.

بعد از تلفن، از جلسات سال 58 سوال کردم، گفت: آن سال جلسات ابتدایی دفتر تحکیم وحدت را داشتیم که من با موتور هوندا 125 می رفتم و دکتر احمدی نژاد هم با موتور وسپا از دانشگاه علم و صنعت حضور می یافت.

آقای احمدی نژاد آیا کمی دیر نشده است؟

 درست یک ماه پیش آقای دکتر روح الامینی در حضور مقام معظم رهبری سخنانی داشت که مورد تاکید و تایید ایشان هم قرار گرفت. در این مدت نه تنها رهبر فرزانه انقلاب که همان روزهای ابتدایی پیام تسلیت و دستور رسیدگی و برخورد دادند که بسیاری خارج از جناح و دسته بندی به ایشان به هر صورت تسلیت گفتند.

 یادم می آید اولین پیام تسلیت روز پنج شنبه یکم مرداد ماه در روزنامه جام جم توسط آقای ضرغامی چاپ شد. شما چرا امروز بعد از گذشت سه ماه؟ مگر رهبر انقلاب دستور نداده و مسولان را رهنمون نشدند که با مردم و بین آنها باشید با آنها همدردی و هم فکری کنید؟ فکر نمی کنید دچار کمی تاخیر تحلیلی، زمانی و جغرافیایی شده اید؟

متاسفانه امروزه می توان به یقین گفت که بسیاری از مسولان و حتی خواص و نخبگان جامعه دچار عقب ماندگی و این تاخیر شده اند که رهبری انقلاب از آن به خلا بصیرت یاد کردند. امروز تا دیر نشده این تاخیرها و عقب ماندگی ها باید علاج شود.

شاید آسیبی که جامعه و نیز آسیب دیدگان حوادث اخیر که مقام معظم رهبری فرمودند به آنها رسیدگی کنید، با عذرخواهی و کناره گیری برخی مسولان تا حدودی التیام یابد اما فردا دیگر خیلی دیر است. به نظر می رسد مقصران اصلی جنایات بعد از انتخابات چه آنان که فضای آرام جامعه را با اغتشاش و آشوب طلبی به هم ریختند و چه آنان که با سوء مدیریت جنایاتی را مرتکب شدند، نباید منتظر برخورد قضایی باشند و تا دیر نشده باید از سمت خود کناره گیری و یا کنار گذاشته شوند تا نظام بیش از پیش آسیب نبیند.

تاخیر و عقب ماندگی در تحلیل حوادث و رخدادها خارج از فضای سیاسی و جناحی و باند بازی مصیبتی است که امروز نخبگان و به خصوص بسیاری از مسولان را به خود گرفتار کرده است.

دکتر روح الامینی پیش از اینکه زنگ تلفنش به صدا درآید می گفت چند تن از خواهران دانشکده که اتفاقا دانشجوی ایشان هم هستند چند ساعت پیش از ابتدای بازگشایی دانشگاه ها در دفترشان بوده و به دسته گلی که برای گفتن تسلیت آورده بودند، اشاره می کرد.

دکتر هم کمی درباره این جلسه و اینکه با دانشجویان در خصوص فرمایشات رهبر انقلاب و ماجراهای کهریزک و محسن و نیز تحلیل وقایع اخیر به بحث نشسته اند، گفت.

آیا این روزها که برخی می گویند ای کاش مرده بودیم و این روزها را ندیده بودیم زمان آن نرسیده تا خیلی از برداشت ها، تحلیل ها و سوء برداشت ها را تغییر داده و به سمت صمیمیت پیش برویم؟

این روزها به مناسبت هفته دفاع مقدس از آن ایام یاد می شود و صفای آن روزها مرور می شود، اما دریغ و درد که امروز با وجود قرار داشتن در بحران فقط از آن یاد می شود درحالی که کفایت نمی کند و بیش از هر زمانی به رفتارها، منش ها و روش های آن ایام نیاز داریم و جامعه بس تشنه آن خود ندیدن ها و انقلاب و نظام و راه خمینی کبیر را دیدن ها است.