دوربين داري قرض بدي؟
داوود عابدي سبك اجراي خودش را دارد. آيتمهاي كوتاه و پرهيجان كه صداي بلند پس زمينه و بالا و پايين رفتن تصاوير به واسطه قرار داشتن دوربين روي شانههاي فيلمبردار از ويژگيهاي برنامه پارازيت است. عابدي در يكي از آخرين برنامههايش با به تصوير كشيدن حاشيههاي بازي استقلال و استيلآذين توانست نظر مخاطبان بسياري را به خود جلب كند. اما پارازيت ،ظهر ديروز خود تبديل به سوژه شد. به عبارتي پارازيت روي پارازيت افتاد كه داستان جالبي دارد.
به نوشته دنیای فوتبال؛ طبق روال هميشه داوود عابدي و گروه فيلمبردار همراهش قبل از رفتن به سمت گيت خروج فرودگاه مهرآباد با حراست هماهنگي لازم را انجام دادند تا براي بردن دوربين برنامه پارازيت به درون هواپيما مشكلي وجود نداشته باشد.
مقصد آنها اروميه بود شهري كه ميزباني بازي تيم ملي اميد فوتسال ايران برابر برزيل را برعهده داشت. عابدي نيز كه ميدانست اروميهايها چقدر تلاش كردهاند تا زمينه حضور قهرمان فوتسال جهان را در شهرشان فراهم كنند خوب ميدانست كه با دنيايي از سوژه و حاشيههاي جذاب در اين شهر رو به رو ميشود كه ميتوانند به درد پارازيت بخورند، اما اتفاق ديگري افتاد.
«نميتوانيد دوربين را به داخل هواپيما ببريد» اين را بر و بچههاي حراست گيت خروجي ميگويند. عنوان ميشود كه باطريهاي موجود در دوربين به لحاظ امنيتي نبايد وارد هواپيما شوند. مشابه اين اتفاق براي اعضاي گروه خبري شبكه خبر نيز ميافتد.
فيلمبردار پارازيت ناچار ميشود براي پيگيريهاي لازم؛ تلاش خود را دوباره انجام دهد. عابدي به درون هواپيما ميرود و منتظر ميماند تا فيلمبردار نيز به او ملحق شود: «نميدانستم كه اينقدر طول ميكشد. هواپيما داشت آماده پرواز ميشد و همكار من هنوز دنبال دريافت مجوز بود.»
با نزديك شدن زمان پرواز داوود عابدي تصميم ميگيرد تا پرندهآهني را ترك كند و به همكارش بپيوندد. براي همين رو به ميهماندار ميكند: «من بايد پياده شوم» اما ميهماندار او را متوجه اين نكته ميكند كه پلكان هواپيما را جمع كردهاند و راهي براي پياده شدن نيست.
مجري برنامه پارازيت دست به دامن خلبان ميشود و از وي ميخواهد تا به شكلي او را از هواپيما پياده كند. خلبان هم تلاش خود را ميكند اما اجازه بازگرداندن پلكان صادر نميشود مهمترين دليل آن نيز زمان بوده است. فرودگاه مهرآباد تا ظهر ديروز به خاطر برگزاري مانور اولين اسكادران هواپيماهاي جنگنده تعطيل بود و تمام پروازها از ظهر آغاز شدند، اگر عابدي موفق ميشد پلكان را بازگرداند به احتمال فراوان تمام پروازهاي مسافري سه شنبه دچار تاخير ميشدند.
فيلمبردار پارازيت سعي ميكند در پرواز بعدي جايي براي خود پيدا كند ولي موفق نميشود. عابدي وقتي به اروميه ميرسد ميماند كه چطور ميتواند پارازيت را براي مخاطبانش بدون دوربين آماده كند: «يك لحظه به خودم گفتم بايد هر طور شده برنامه را بسازم. مگر ايران و برزيل چند بار با هم بازي ميكنند كه حالا بخواهم بيخيال آن شوم، حتي اگر شده با دوربينهنديكم اين كار را ميكنم»
وقتي اسم هندي كم را ميآورد خندهاش ميگيرد. آنقدر اين در و آن درميزند كه خودش هم خسته ميشود. صدا و سيماي اروميه نيز براي پوشش اين رخداد بزرگ ورزشي در شهر همه امكاناتش را به ميدان آورده است و همين كار را مشكل تر ميكند. هر چند گزارشگر پارازيت بالاخره موفق ميشود يك دوربين پيدا كند ولي هنوز برايش جاي اين سوال باقي است كه اصلا چرا مثل دفعات قبل اجازه ندادند دوربين به هواپيما وارد شود، البته دوربينهاي پارازيت و شبكه خبر.
