فروشگاه شهروندی که کمیته ملی المپیک شد!

افتتاح ساختمان کمیته ملی المپیک و موزه ملی ورزش در فاصله حدود یک هفته به انتخابات ریاست‏جمهوری برخلاف آنچه تصور می‏شد، با برخورد مثبت رسانه‏ها همراه نشد، با برخورد نشد و برخی رسانه‏ها، این اقدام را شتابزده و تبلیغی قلمداد کردند، به ویژه آنکه بخش‏هایی از این ساختمان هنوز تکمیل نشده است اما بیش از آنکه به نوع افتتاح این ساختمان پرداخته شود، می بایست روند احداث این بنا را پیگیری کرد که به خوبی نشان می‏دهد، چگونه پروژه احداث این سازه بر حسب قضا و قدر کلید و با تلاش دیگران احداث شده است.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ بخش قابل ملاحظه‏ای از زمین‏هایی که مجموعه ورزشی انقلاب و سازمان تربیت بدنی در آن احداث شده، هنوز تا حدود سال 1372 بلااستفاده بود و شاید همین امر باعث شد تا برخی نهادها درصدد تصرف بخشی از آن برآیند و بدین شکل زمینه به تملک درآوردن این اراضی که کاربری ورزشی برای آن درنظر گرفته شده بود و جزو اندک زمین‏های در اختیار دستگاه ورزش تلقی می‏شد، برای آن نهاد فراهم شود.


محسن هاشمی‏طبا رئیس وقت سازمان ورزش که از این حرکت به شدت ناراحت و عصبانی بود، زمانی که متوجه شد، امکان حفظ این اراضی دولتی برای سازمان ورزش با رایزنی و تعامل با نهادهای خواهان این زمین‏ها امکان‏پذیر نیست، پس از نامه‏نگاری به یکی از مقامات عالی‏رتبه تا مرز استعفاء و ترک دفتر کارش پیش رفت که این نوع موضع‏گیری نهاد مذکور را رقم زد.

هاشمی‏طبا نیز از فرصت استفاده کرد و با انعقاد تفاهمنامه‏ای با شهرداری تهران که در آن دوران با مدیریت کرباسچی اداره می‏شد، بستر لازم را برای احداث یک مجموعه فرهنگی ورزشی که یکی از شعب فروشگاه شهروند را نیز شامل می‏شد، فراهم ساخت. این پروژه که با فاصله زمانی قابل توجهی آغاز شد، در حالی مراحل احداث آن پیگیری می‏شد که ماجرای شهرداری تهران و تغییر کرباسچی به وقوع پیوست تا برای دوره‏ای پروژه احداث این مجموعه متوقف شود.

در مدیریت‏های بعدی شهرداری تهران عنوان شد که شهرداری علاقه‏ای به ادامه احداث چنین مجموعه‏ ندارد اما بازگردادن این مجموعه را به سازمان تربیت بدنی منوط به انجام توافق مالی جهت بازپس گیری هزینه‏هایی شد که تا آن مرحله از احداث پروژه مذکور توسط شهرداری صورت پذیرفته بود. در این میان یکی از روئسای فدراسیون‏ها که در ان مقطع در شهرداری تهران مسئولیت داشت، حاضر شد با اختصاص بخشی از زمین این مجموعه برای احداث ساختمانی ویژه فدراسیونش، زمینه بازگشت این زمین را با سازمان بدون این پیش شرط ها فراهم سازد که با بازگشت زمین مذکور به سازمان ورزش، این فدراسیون احداث شد.

پس از آنکه مدیران وقت سازمان تربیت بدنی، این مجموعه نیمه کاره را تحویل گرفتند، با تغییراتی در نقشه ‏های آن، طرح احداث کمیته ملی المپیک را که بنابر ادعای برخی اشخاص، بزرگ‏ترین ساختمان کمیته ملی المپیک جهان است، را در نظرگرفتند.

هاشمی طبا اگرچه کلیات موضوع را تایید می‏کند اما در خصوص برخی جزئیات نظر دیگری ارائه می‏دهد: آنچه قرار بود احداث شود، تا آنجا که اطلاع دارم یک مجموعه فرهنگی ورزشی بود و اگر در خصوص فروشگاه شهروند بحثی مطرح بوده، در جریان نیستم. در بحث باز پس گرفتن این پروژه از شهرداری وقت نیز خودمان راساً اقدام کردیم و واسطه‏ای وجود نداشت!

رئیس وقت سازمان ورزش که در دوره‏اش این ساختمان تا مرحله موسوم به "سفت کاری" پیش رفته بود، فعالیت‏های صورت پذیرفته برای تکمیل پروژه مذکور در دوره مهرعلیزاده را نیز تایید کرد. این پروژه در دوره مهرعلیزاده که قائم مقامش در راس کمیته ملی المپیک و رئیس وقت آکادمی ملی المپیک نشسته بود نیز تا حدودی پیگیری شد و همان مقطع بود که امیرحسینی دبیرکل و نایب رئیس اسبق کمیته ملی المپیک کشورمان، طرح ایجاد موزه ملی ورزش ایران را به مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان ورزش داد که این طرح به قراخانلو ارجاء شده تا پس از چند مرحله بررسی، این طرح نیز در تفیک فضای ساختمان کمیته ملی المپیک گنجانده شود و با اندک تغییراتی، زمینه اختصاص بخش وسیعی از کمیته ملی المپیک به این موزه فراهم شود.

در نهایت پس از سرعت گرفتن فعالیت‏های عمرانی در دوره علی‏آبادی، بخش اندک باقی مانده از بنای این مجموعه به پایان رسید و در حالی ساختمان کمیته ملی المپیک افتتاح شد که موزه آن خالی از نمادی از قهرمانان نامی المپیک ایران بود و البته با وجود دعوت حضوری علی‏آبادی رئیس کمیته ملی المپیک ایران از ژاگ روگ رئیس کمیته بین‏المللی المپیک و شیخ احمد الصباح رئیس شورای المپیک آسیا از مدت‏ها پیش، این دو چهره سرشناس نیز به دلیل آنچه مشغله کاری ذکر شد، در مراسم افتتاحیه حضور پیدا نکردند. با این بی‏انصافی است که از نظر دور داشت، که این ساختمان آجری رنگ تحت هر شرایط  احداث شد، می‏تواند در صورت تکمیل و تجهیز فضایی در شان کمیته ملی المپیک یک کشور باشد.

ساختمان کمیته ملی المپیک که در نزدیک‏ترین نقطه ممکنه به سازمان تربیت بدنی احداث شده، باعث خواهد شد علی‏آبادی مسیر سئول - گاندی، را در کوتاه‏ترین زمان بپیماید اما آیا او مجال آن را خواهد یافت که برای دوره‏ای طولانی بر هر دو کرسی تکیه زند و یا با پایان کار دولت نهم که تقریباً همزمان با پایان مهلت سه ماهه سازمان بازرسی است، وی نیز از تصدی یکی از این مشاغل که به زعم این نهاد نظارتی، دولتی هستند کنار خواهد کشید و از خواست سازمان بازرسی کل کشور به عنوان نهاد ناظر و پیگیری کننده اجرای قانون تمکین می‏کند.


برای اینکه تکلیف استمرار و یا پایان دوره حضور علی‏آبادی در راس این دو نهاد کلیدی ورزش کشور مشخص شود، تنها می‏بایست صبر پیشه کرد و در عوض شایعه‏پراکنی - چه پیرامون ماندن و چه پیرامون رفتن مدیران فعلی - چشم انتظار تصمیمات تعیین‏کننده‏ای ماند که در ماه‏های پیش رو، توسط سازمان بازرسی کل کشور، ریاست‏جمهوری و همچنین مجلس اتخاذ خواهد شد.