سالانه 200 ميليارد تومان پول دولت صرف تيمهاي ليگ برتر ميشود
چندي پيش نشست همانديشي مديران عامل تيمهاي ليگ برتري با علي كفاشيان رئيس فدراسيون فوتبال برگزار شد و طي آن مباحثي از قبيل امكانسنجي طرح تعيين سقف قراردادها مطرح شد.
در اين رابطه كاظم اوليايي مديرعامل باشگاه پاس همدان توضيحاتي به همشهري داده كه در ذيل آن را مرور ميكنيم.
* نشست همانديشي با رئيس فدراسيون فوتبال با استقبال عمومي مواجه شد يا نه؟ در ضمن اين نشست خروجي مفيدي داشت؟
بيشتر مديران عامل باشگاههاي ليگ برتري در جلسه مذكور حضور داشتند و عمدتا بحث بينظمي در پرداخت مبلغ قراردادها مورد كنكاش قرار گرفت. هدف از برگزاري چنين نشستهايي، ساماندهي مسئله پرداختها و تدوين راهكاري براي به حداقل رسيدن مشكلات است تا با ايجاد تعادل بين هزينهها و درآمدها، بيلان مالي باشگاهها روند معقول و منطقي را طي كند. در نهايت نظرات متفاوتي ارائه شد و قرار بر اين شد كه در جلسه بعدي، اعضا نقطه نظرات خود را بهصورت مكتوب ارائه دهند.
* يعني اين طرح واقعا قابل اجرا خواهد بود و يا اينكه مثل ادوار گذشته هر باشگاه كار خود را خواهد كرد و به توافقات صورت گرفته پايبند نخواهد بود؟
اگر تيمهايي كه از منابع دولتي تغذيه مالي ميشوند به تعهدات مورد توافق جمع پايبند باشند، حتما شرايط بهبود خواهد يافت. دولت نبايد خود را رقيب بخش خصوصي در امر ورزش تلقي كند چرا كه در غير اين صورت، بخش خصوصي تضعيف و دچار مشكل ميشود. اينكه در ليگ امسال برخي تيمها دچار مشكلات متعدد مالي شدند و بعضي بازيها چه در ليگ دسته اول چه در ليگ برتر به حالت تعليق درآمد، حاصل هزينه كردن پولهاي بيحساب و كتاب توسط تعدادي از باشگاههاي دولتي بود.
* يعني چه؟ باشگاههاي دولتي چه بايد بكنند و وظيفه بخش خصوصي چيست؟
اگر نيازسنجي بهطور شفاف صورت پذيرد، ميتوان ميانگين هزينههاي جاري يك باشگاه را برآورد كرد. بهطور مثال آقاي عليآبادي در جايي عنوان داشته است سالانه 200 ميليارد تومان از جيب دولت براي تيمهاي ليگ برتري كه به نوعي تحت پوشش سازمانهاي دولتي هستند، هزينه ميشود.
من ميگويم اگر نيمي از اين پول با حساب و كتاب خرج شود، فوتبال را بهتر ميتوان اداره كرد. بخش خصوصي هم اگر تمايلي به حضور در صحنه فوتبال يا ورزش دارد بايد متعهد شود حداقل 4 ميليارد تومان با خود بياورد تا مشكلي از بابت مسائل مالي گريبانگر آن تيم نشود. در واقع دولت ميتواند 100 ميليارد تومان را بهطور مساوي بين تيمهاي تحت پوشش خود تقسيم كند كه جدا از هزينههاي متفرقه، تقريبا به هر باشگاه 4 ميليارد تومان ميرسد؛ اين يعني رقابت در شرايطي برابر و عادلانه.
اما امروز فلان تيم با اين فكر كه تيمداري در ليگ برتر مثل ليگ دسته اول است، با 500 ميليون تومان كادر بازيكنان و مربيان خود را ميبندد و در طول مسابقات با بدهيهاي سنگين مواجه ميشود. همين امر باعث سقوط مجدد آن تيمها و نيز لطمه خوردن به رقابتهاي ليگ برتر يا ليگ دسته اول ميشود.
* اگر بخش خصوصي وارد اين عرصه بشود و بخواهد با هزينه كردنهاي آنچناني گوي سبقت را از ديگر تيمها بربايد، آن وقت باز هم مسئله جمع شدن بازيكنان سرشناس در يك تيم و رقابت نابرابر پيش نميآيد؟
مسئله ما خرج كردن بخش خصوصي نيست. اگر فردي پيدا شود كه بخواهد بيشتر خرج كند تا نتيجه بهتري بگيرد، اشكالي ندارد. اين امر رقابت را فشردهتر و داغتر ميكند. در حال حاضر مشكل اينجاست كه بخش دولتي با ريخت و پاشهاي بيقاعده باعث تضعيف بخش خصوصي شده و انگيزه سرمايهگذاران اينچنيني براي ادامه فعاليت در ورزش را سلب ميكند. براي فوتبالي كه 95 درصد آن هزينه است و ميزان درآمدها بسيار اندك، تيمداري به شكل فعلي توسط دولتيها باعث واخوردگي بخش خصوصي ميشود.
* تيم شما هم گويا گرفتار اين معضل شده و امسال اسير مسائل مالي شده است؟كدام باشگاه را ميتوان در فوتبال ايران يافت كه مشكل مالي نداشته باشد؟
اينكه در ابتداي عرايضم گفتم بايد بين هزينهها و درآمدها تعادل ايجاد كرد، به خاطر همين مسئله بود. اگر شما در ابتداي فصل از نظر تامين هزينهها اطمينان خاطر داشته باشيد و مخارج كمرشكن در ازاي درآمدهاي اندك متوجه باشگاه نباشد، مدير ميتواند با قدرت مديريت كند، مربي با ذهن متمركز كارش را بكند و بازيكن نيز فقط به فوتبال فكر كند اما به نظر شما در حال حاضر چنين شرايطي فراهم است؟
* پس با اين حساب فوتبال ما حالا حالاها گرفتار مشكلات اوليه و دست و پاگير خواهد بود؟
اگر عزمي ملي در اين مقوله مصروف نشود، بله. اين طور ميشود كه فوتبال ما در مقام مقايسه با كشورهاي ديگر عقب ميافتد و انتظارات برآورده نميشود.
