بياييم دولت ائتلافي را تجربه کنيم
سي سال از انقلاب افتخارآفرين ايرانيان مسلمان ميگذرد و جهان در تحول برگرفته از انقلاب اسلامي ايران است، ولي بيشتر افتخار و عزت ايرانيان قهرمان نتيجه جهاد و شهادت مبارزان پيش از انقلاب و رزمندگان و ايثارگران دوران جنگ تحميلي است که اگر فرايند نظام مردمسالاري ديني در ادامه اين عزتآفريني به ويژه در دو دهه اخير حرکت ميکرد، يقينا ايران امروز قدرتمندتر، توسعهيافتهتر، امنتر و بارفاهتر و بااميد و نشاط بيشتر بود، ولي افسوس که دمکراسي که ارمغان مجاهدتهاي بينانگذار جمهوري اسلامي و شهداي انقلاب اسلامي بوده، براي عدهاي، نتيجهاي جز ميدان ترکتازي حزبي، جناحي، گروهي و فردي نبوده است و گويا پيروزي در يک انتخاب براي آنان مشروعيتي بوده است که انحصارطلبی جناحي، گروهي يا فردي خود را آغازگر باشند و با همين نگاه خودبرتربيني، ديگران را از صحنه خدمتگزاري حذف کنند؛ بنابراين، نتيجه آن، ناکارآمدي و نبود تعهد جامع و واقعي است.
حال جاي اين پرسش مطرح است که چرا در دو دهه اخير فرايند انتخابات رياستجمهوري به گونهاي بوده است که با پيروزي يک فرد، يک نظام انحصارطلب جناحي و گروهي يا فردي حاکم ميشود و عقلانيت نظام تنها در دست يک جناح يا گروه قرار ميگيرد و ديگران را فاقد تعقل ميدانند؟ تا کي بايد با تغيير يک وزير در کمتر از شش ماه، متجاوز از چهارصد پست کليدي آن وزارتخانه تغيير يابد؟ آيا انتصابات پيشين در فرآيند شايستهسالاري نبوده يا انتصابات اخير شش ماه آقاي وزير کنوني فاقد فرآيند شايستهسالاري است؟ تا کي بايد با حرکتهاي افراطي سياسي به پيکره نظام مديريتي کشور ضربه زد ؟
مگر اين کشور سرمايههايي بالاتر از سرمايههاي انساني دارد که اينگونه سريع، تخريب شوند و برچسبهاي بيتقوايي بر آنها زده شود و انسانهاي کارآمد، سر از بايگاني و زودتر از موعد بازنشستگي و بازخريدي درآورند و مديران کارآمد که به ويژه در جبهههاي جنگ ذوب شدهاند از پذيرش مسئوليت کنار زده شوند؛ واقعا چرا؟
چون منافع ملي کشور را در نظام تصميمگيري ناديده گرفتهايم؛ چون شعار ايران توسعهيافته در افق بيست ساله را شعار ميدانيم نه عمل و چون ابزار فرافکني را بهترين حربه براي گريز از پاسخگويي به مسئوليتها ميدانيم؛ چون ياد نگرفتهايم در يک قايق بنشينيم و با مهارت و آموزش و با صداي طبل يکنواخت و هماهنگ و با يک آهنگ با هدفگذاري درست و اصولي پيش برويم و چون فردمحوري، خودبزرگبيني، خودبرتربيني فردي، گروهي، جناحي، اجازه بهرهگيري از ديگران را به ويژه در بهرهوري از امکانات مادي و معنوي کشور براي توسعه پايدار و همهجانبه در مقابله با تهديدات نميدهد.
بياييد اين بار از آمريکاييها ياد بگيريم؛ چگونه رقباي مقام رياستجمهوري در کنار همديگر، دست در دست هم براي رسيدن به منافع ملي کشورشان منها را کنار ميگذارند و ما ميشوند.
ايده دولت ائتلافي از اين نظر که بتواند کانديداهاي دلسوز رياستجمهوري را در کنار هم قرار دهد و در راستاي فرآيند و ميثاقي جدي بر مبناي اصول و ضوابطي، از ميان خود فردي برتر، مقتدرتر، متعهدتر، کارآمدتر را انتخاب و به مردم معرفي کنند، ايدهاي نو و قابل تحسين است که آن فرد نيز در قالب خرد جمعي و با استفاده از همه توان مديريتي کشور، در شروع گفتمان چهارم انقلاب فرايند جدي «پيشرفت و عدالت» را آغاز کند؛ پيشرفتي با برنامه جامع که نتيجه آن دستيابي به جامعه توسعهيافته ايران باشد نه در قالب شعار بلکه عمل و برنامه و عدالتي فراگير و پايدار که در آن، همه اقشار جامعه از شيريني عدل اسلامي بهرهمند شوند و در کنار توسعه و ترقي ايران از نعمات الهي و رفاه و آسايش قطعي برخوردار باشند.
اين ميسر نميشود مگر با همدلي، همفکري و همکاري کانديداهاي رياستجمهوري و معرفي يک کابينه بسيار کارآمد و مقتدر، مشروط بر عبور از تجارب تلخ جناحبندي، گروهبندي و فردگرايي گذشته.
اميد که با اين ايده، به همه ايرانيان اميد دهند که در انتخابات مشارکت و در ساختن و گسترش ايران فردا همکار باشند.
عضو هيأت علمي دانشگاه اصفهان
نوشته خوبی است ولی توجه داشته باشیم که تمام مشکل از نوع دولت ها و قوه مجریه و حتی از محریان نیست بلکه بخش عمده این مشکل بازمیگردد به فقدان قانون کافی و نیز فرهنگ عمومی. مادامی که سلیقه جایگزین سیستم و نظام باشد همین است. حتی اگز این سلیقه از سوی متخصصین متعهد اعمال شود باز هم جوابگو نخواهد بود. 
هرچه در چنته دارید رو کنید و همه را به سمت خود جذب کنید ولی این را بدانید که : خدا قلبها را به سمت یک نفر میکشاند نه پول و ثروت و قدرت و شهرت شما سلام. با علم به اینکه کامنت من اجازه انتشار نخواهد یافت. دوست عزیز خیلی جالبه که الآن به این نتیجه می رسین. وقتی آقای رضایی یک روز قبل از اعلام انصراف از کاندیداتوری در سفر انتخاباتی خطاب به مردم می گفت که من 30 سال به خاطر بقیه کشیدم کنار حالا باید بقیه برای من کنار روند حرفی از ائتلاف نبود زمانی که مشخص میشه که این منش و این شخصیت در هیچ جای ایران طرفدار ندارد قاعدتا برای سهم بردن در یک دولتی باید به سمت دولت ائتلافی برویم؟! زمانيكه ادبيات ايران زمين را بدون هيچ تاملي تنها و تنها بريا گذراندن يك يا چند واحد درسي در مقاطع مختلف تحصيلي ارايه مي دهيم و اصل موضوع را در ارتباط با محتواي آن فراموش مي كنيم اينگونه نظر ها به تقليد از غرب از آن نتيجه مي شود چه شده ما را كه اينگونه بدنبال تكرار تجارب غرب هستيم تجاربي كه تنها و تنها ظاهري براي حكومت گروهي از سياستمداران بر امور ملت است 
آقاي محترم مردم خود بهتر از هر كس ديگر مي داند و مي فهمد داعيان دولت ائتلافي چون نمي توانند راي مردم را به دست بياورند مي خواهند خود را در چارچوب دولت ائتلافي به مقامات اجرائي برسانند وگرنه مبدع اين طرح خود بهتر از هر كس ديگري مي داند اگر در انتخابات پيشين نيز شركت مي كرد نه بزرگ مردم را دريافت مي كرد با سلام خانم هيلاري كلينتون يكي از نامزدهاي رييس جمهوري امريكا و رقيب اقاي اوباما بود و الان وزير اوست اي كاش دولتمردان و سياسيون ما نيز ياد بگيرند!!!جالب است كه سياستهاي كلي دولت امريكا نيز همواره ثابت بوده و هيچ رييس جمهوري به خود اجازه بي حرمتي به پيشينيان خود را ندارد و همه به هم حداقل در ظاهر احترام مي گذارند. ببخشيد اقاي بي طرف خداترس چرا نگفتيد 3 دهه است كه دولت ائتلافي نداشته ايم چرا نگفتيد در امريكا تنها منافع حزب مهم است و اين حزب است كه رقيبان را كنار هم قرار ميدهد خدايا تو شاهد عدل ما باش كه عدل تو را ميطلبيم. نظر نويسنده محترم اين مطلب بسيار درست و با ارزش است. اما يک ضرب المثل قديمي مي گويد: مرگ خوب است براي همسايه! بعضي ها هم فکر مي کنند ائتلاف و وحدت ملي خوب است فقط براي لبنان! مويد باشيد. بنده با نظر نويسنده محترم موافقم.ولي فكر ميكنم تا زمانيكه احزاب قوي وكارآمد در كشور شكل نگرفته اند و تئوريسين هاي گروهها اذهان عمومي و مسئولان را براي پذيرش اين ايده فراهم نكرده اند عملا اين امكان وجود ندارد.ما ياد گرفته ايم بدجوري ديگران را به هر دليلي از صحنه خارج كنيم ولي مثل اينكه وحدت و منافع ملي فقط در حد شعار باقي مانده اند.اميدواريم طراحان اين ايده از اهرمها و ابزارهاي لازم براي تحقق آن استفاده بهينه ببرند تا باعث شكوفايي و رشد وتعالي ايران عزيز درسايه وحدت ملي باشيم .ياحق