ميراث گرگوری
جان گرگوری در 27 فوریه 1997 با خشم و عصبانیت زمین ویلا پارک را ترک کرد. شاگردان او بازی برابر کاونتری را 4 بر یک واگذار کردند و تنها امیدشان به پیروزی در دیگر رقابتهای لیگ بود، آنها باید به سرعت به شرایط آرمانی میرسیدند، یک امتیاز از پنج مسابقه و یک سه امتیاز خانگی تمام ذهن او را مشغول کرده بود.
به نوشته وطن امروز، اما چیزی که مهم بود، این است که او از فراوانی استعدادهای داخلی که در اختیارش بود استفاده میکرد، یعنی به کارگیری محصولات داخلی باشگاه. او از ترکیب تمام انگلیسی استفاده میکرد و از این روش با تکبر و اعتماد به نفس خاصی سود میجست، دقیقا استعدادهایی که همانجا متولد شده و در همان تیم به کار گرفته میشدند.
آنها پسران انگلیسی بودند که ترکیب 11 نفره «ویلا» را تشکیل میدادند، اما این مساله زیاد مهم نبود که در آن شهر متولد شده بودند یا نه، فقط ملیت انگلیسیشان برای این فلسفه کافی بود. بازیکنانی نظیر گرت ساوت گیت، لی هندری، استیو واتسون، پل مرسون و... .
امروز، یک دهه از آن زمان میگذرد و حالا شرایط کاملا در جاهای دیگر تغییر کرده است. تیمهای لیگ برتر درگذشته برای حضور در رقابتها از همان خزانه باشگاه استفاده میکردند، یعنی برای رسیدن به موفقیت دنیا را زیر و رو نمیکردند تا بازیکنان مختلف را گردهم آورند. این فلسفه همان طرز فکری است که میگوید از هر چه در اختیار داری استفاده کن و درست نقطه مقابل مربیان امروزی لیگ برتر، تعداد زیادی از آنها به دنبال معجونی از بازیکنان سراسر جهان هستند و مداوم زیر وبر ستارههای فوتبال را جستوجو میکنند، بازیکنانی از آفریقا، آمریکایجنوبی و حتی خیلی دورتر از مرزهای اروپا. برای اثبات این قضیه باید نگاهی به منچستریونایتد بیندازید، فکر میکنید آنها میتوانستند بدون در اختیار داشتن ستارههایی نظیر رونالدو، توز و ... فاتح لیگ قهرمانان شوند؟ حتی لیورپول، چلسی یا آرسنال نیز از این قاعده مستثنا نیستند.
آیا آنها هم بدون ستارگان خارجیشان توانایی حضور در فینال لیگ قهرمانان را در خود میدیدند؟ جواب این سوالها منفی است. بازیکنان بومی انگلیسی در تیمهایشان مانند ستون فقرات و بدنه اصلی باشگاه به حساب میآیند، مانند ریو فردیناند و وین رونی در من یو، جان تری و فرانک لمپارد در چلسی، استیون جرارد و جیمی کاراگر در لیورپول، و واقعا اگر این موضوع را در آرسنال جستوجو کنیم به نتیجه ناراحتکنندهای میرسیم، با تئووولکات موافقید؟
هنوز کامل نشده ولی یکی از استعدادهای ناب جزیره است و سوال اینجاست چرا تیمهای انگلیسی از محصولات داخلیشان در مدت زمان زیاد استفاده نمیکنند؟ آخرین تحقیقاتی که به عمل آمده نشان میدهد این مساله تنها درباره بازیکنان صدق نمیکند، زیرا مربیانی که تسلط به زبان انگلیسی دارند هدایت بزرگترین باشگاهها را بر عهده دارند و میتوان با نگاهی به گذشته به این موضوع به راحتی پی برد، به طور مثال باید به خوآنده راموس در تاتنهام، بنیتس در لیورپول، مورینیو در چلسی و آرسن ونگر در آرسنال اشاره کرد.
اما تنها ترین نکتهای که جای امیدواری دارد این است که استون ویلا در حال حاضر به رهبری مارتین اونیل به سنت قدیمی این باشگاه پایبند است، آنها در این فصل نیز پرچمدار استفاده از بازیکنان تمام انگلیسی هستند و آمار نشان میدهد 74 درصد از بازیکنان «ویلا» بومی هستند و همین امر این تیم را در صدر فهرست استفاده از بازيكنان بومي در لیگ برتر قرار داده، فهرستی که نشان میدهد تیمهای دیگر جزیره چند درصد از استعدادهای داخلی استفاده میکنند و بنیانگذار این فلسفه در ویلا پارک را باید جان گرگوری بدانیم.
