آيا عدالتي براي معلولان هست؟ از وبلاگستان
حسن فاتحي نويسنده وبلاگ «يادداشتهاي شخصي يک فرهنگي اردبيلي» در مطلبي نوشته است:
هنوز هم يادم ميآيد كه چهارده سال پيش، زماني که به عنوان مشاور مدارس پس از قبولي در آزمون کتبي و مصاحبه تخصصي با نامه معاونت نيروي انساني آموزش و پرورش، راهي محل خدمتم در يکي ازمناطق محروم استان اردبيل شدم، با رفتار غير قابل تصور رياست وقت آن منطقه که متأسفانه فعلا يکي از مديران مدافع دولت نهم در اردبيل است و مديريت ادارهاي با خدمات گسترده را بر عهده دارد، روبهرو شدم. ايشان من را از کارگزيني که ابلاغ جديد الاستخدامي خود را تحويل آنها داده بودم، به دفتر خود احضار کرده و گفت: راه برويد تا من ببينم و... انگار متخصص ارتوپدي بودند و انگار متخصص فيزيولوژي که به خود اجازه اين فضولي را ميدادند!
چه کار ميتوانستم انجام دهم، من هم راه رفتم تا رئيس فضول قانع شود و بعد با يک حالت اکراهي ابلاغ من را به دبيرستاني زدند و رفتم آنقدر تلاش کردم تا رويشان را کم کردم و براي خود موقعيتي بسيار بالاتر از ساير کارکنان درست کردم، به گونهاي که حتي مدارس غيرانتفاعي دعوت به همکاري کردند و... .
بنده در همه مراحل استخدام به نحوي تلاش ميکردم تا معلوليتم را بيان نکنم، چراکه انگار معلول بودن جرم بود! و انگار عامل تحقير و سرزنشي تلقي ميشد و حتي از خواستن برخي حقوق خود در اوايل صرفنظر ميکردم، چون ميترسيدم معلوليتم را بزرگ کنند و در راهي که در آن گام برداشته بودم، ناکامم گذارند و تا دو سال استخدام آزمايشي همين طوري بلي قربان بود تا اينکه از اين مقطع بگذرم و به شکر خدا گذشتم.
ولي سؤال من اين است که آيا معلوليت جرم است که اين گونه تاوانش را بپردازيم؟!
آيا فردي که با 90 درصد معلوليت با رتبههاي خوب تحصيل و همدوش و حتي بالاتر از همسن و سال خود، تلاش کرده تا عزت خويش را نگه دارد، مستحق اين دلهره و اضطراب بود؟ يا بايد مورد پذيرش و تکريم مسئولان قرار ميگرفت؟!
آيا اين بيعدالتيها هنوز ادامه ندارد؟ آيا دلهاي انسانهاي مستحق تکريم و آبرمند، هنوز هم با رفتارهاي عجيب و ناشيانه و گاه مغرضانه برخي مديران نالايق در هم شکسته نميشود؟!
من بر اين باورم که معلولان ما در دو عرصه ظالمانه درگيرند و اين دو عرصه متأسفانه، آنقدر ظالمانه است که حتي شمار بسياري در همان ابتدا در هم شکسته ميشوند.
1ـ يکي عرصه فقر فرهنگي موجود در جامعه که متأسفانه حتي در ميان مسئولان بهزيستي بارها ديده ميشود.
2ـ ديگري محدوديتها و مشکلات عديده معيشتي ـ فيزيکي و رواني آنها.
من نميدانم چرا مدعيان عدالت هنوز هم شاهد پرپر شدن غنچههاي نوشکفتهاي هستند که با زبان بيزباني، فرياد ميزنند و در عنفوان اميد و بالندگي به موجودات وابسته تبديل ميشوند؟!
آيا وقت آن نرسيده که دستکم قوانين ناقص موجود درباره آنها اجرايي شود؟
برادر محترم اگر به کهکشانها هم بروی ,اگر تمامی رتبه های عالی دنیا راهم بدست آوری واز بسیاری افراد سالم هم پیشی بگیری متاسفانه برچسب معلول راداری !!! ولی زمان اجرای امکانات برای معلولین که میرسد (قانون دفاع از حقوق معلولین ) چشمها بسته وگوشها کر میشود . 
با سلام ؛ اینجانب بدلیل سانحه رانندگی حدود 15 سال است که معلول نخاعی هستم . بدلیل معلولیت مشکلات فراوانی را تحمل کرده ام . اما آزارده ترین موضوع برای من ، عدم ارائه خدمات و حتی برخورد بسیار بد و توهین آمیز مسئولین بهزیستی شهرستان محل اقامت اینجانب در طول این سالها می باشد . حدود 12 سال از تشکیل پرونده برای من خودداری نمودند تا اینکه در سال 1386 کمیسیون پزشکی استان ، درصد معلولیت مرا بسیار شدید(100 درصد) اعلام نمود و بلاخره برای من پرونده تشکیل دادند . برای ماشین مخصوص معلولین بصورت اینترنتی ثبت نام کردم . اما پاسخ دادند که شما معلول نیستید . پس از پیگیری مشخص شد که بایستی اسامی معلولین را بصورت کامپیوتری به تهران بفرستند و این کار هر ششماه یکبار با ارسال دیسکت انجام می شود و هنوز پس از یک سال و نیم از تشکیل پرونده ، این دیسکت به بهزیستی کل کشور ارسال نشده است . حال من به کجا باید مراجعه کنم ؟ آري برادر اين چنين است.همين چند لحظه پيش بود با همکارم درد دل ميکردم که همه حق و حقوق نگرفته قانوني خودم رو به خداي رب العالمين واگذار کردم با سابقه کار بالا و مدرک بالاي تحصيلي هنوز حتي استخدامم نشديم . به خدا واگذار کرديم چه سرنوشت مشابهی ایشان با بنده دارند . در خرداد سال 69 دیپلم گرفتم و در شهریور همان سال در امتحان استخدامی سازمان ... شرکت و قبول شدم . پس از چند ماه انتظار جهت طی مراحل استخدام و گزینش بنده نیز جزء قبول شدگان بودم که از طرف کارکنان کارگزینی حکم انتصاب و تعیین حوزه کاری بنده نوشته شد روزی که برای شروع بکار رفته بودم از طرف ریاست کارگزینی گفته شد که مدیرکل میخواهند شخصا شما را ملاقات کننده ، که برای بنده 19 ساله که هیچ تجربه اداری نداشتم مایه مباهات شد .
با کمال افتخار به دیدار ایشان شتافتم وقتی وارد شدم ایشان دستور جلوس دادند بعد از مدتی هم دستور دادند که مقداری پوشه را در دست گرفته و راه بروم که بنده هم بی خبر از همه جا اینکار را کردم ، اما نمیدانم چرا ایشان با عصبانیت هر چه تمام گفتند نمیتوانید اینجا کارکنید . من که تازه متوجه شده بودم که چه اتقاقی افتاده به از ایشان سوال کردم که چرا نمتوانم ؟ آیا مشکل گزینش دارم و یا ... که پاسخ شنیدم که بعلت وضیعت جسمانی نمیتوانید .
هرچند نوجوانی بی تجربه بودم اما سعی کردم با خونسردی بیشتر جویا شوم که حضرت ایشان این بار با عصبانیت و داد و فریاد بنده را اتاق بیرون کردند . تو گویی اتاق را بر سرم کوبیدند. نمیدانم حال و هوای جوان 19 ساله که از یک خانواده فقیر با هزاران آرزو به این اداره و اتاق رفته بود و این برخورد را لمس کرده بود تا چه حد برای شما قابل درک است اما همین قدر بگویم که گویا دنیا برای من به آخر رسیده بود و همه چیز دور سرم می چرخید .
بگذریم ماجرا دو سال طول کشید به مراجع متعدد مراجع کردم که با کمال تاسف هیچ یک از آنها نخواستند و نتوانستند کاری برایم بکنند .
البته این ماجرا مرا مسم به اثبات خود و همنوعان خود کرد اما از اعماق جانم از دیدگاه مسئولینی که قادر به درک توانایی انسانها نبودند متاسف ساخت . بنده حالا کارشاسی ارشد دارم و مدیری یکی از ادارات دولتی هستم و چندین نفر از کارکنان که از لحاظ جسمانی نیز سالم هستند از همکاران بنده میباشند .
متاسفانه حمایتها فقط در حد شعار است و اصلا" توجه نمی شود و هنوز به توانایی معلولان پی نبرده اند .و ادارات سعی میکنند تا می توانند معلولان را از سر خود باز کنند و آنهایی هم که مشغول خدمت هستن مورد بی مهری قرار میگیرند من دو ماه پيش به مدت دو هفته لندن بودم. احترام به معلولان و امكاناتي كه براي آنها در نظر گرفته شده بود يكي از پررنگ ترين مسائلي بود كه در تشريح ديار فرنگ ميتوانم به آن اشاره كنم. زماني كه شما به جايي سفر ميكنيد سعي در پيدا كردن تفاوت آن محل با محل زندگي خود هستيد. به جرات ميتوانم بگويم كه اين مسئله يكي از مهمترين مواردي بود كه فرق بين ما با يك كشور پيشرفته را نشان ميداد. از امكانات ارهنمايي و رانندگي تا آسانسورهاي تعبيه شده در ساختمانها يا اتوبوسهاي مجهز به امكانات براي معلولان.عدالت و احترام به حقوق كليه انسانها كاملا به چشم ميخورد به قول دكتر شريعيت در سفر به ديار فرنگ مسلمان نديدم ولي اسلام را ديدم
در بسياري از كشورهاي اروپائي شركتها،سازمانها و موسساتي كه بيش از 50 نفر كارمند دارند موظف به استخدام تعدادي از ناتوانان جسمي ميباشند به اين معنا كه در قانون كار اين كشورها به موسساتي كه اينگونه افراد را استخدام ميكنند، از طرف دولت كمك اعطا ميگردد اما در ايران!!!؟؟؟؟