مطالبي كه لاريجاني در اجلاس مونيخ نگفت

کنفرانس امنيتي مونيخ را مي‌توان به جرأت مهمترين اجتماع نخبگان اجرايي و فکري جهان در مقوله امنيت دانست؛ رويدادي که مشابه اقتصادي آن را مي‌توان در «داووس» و نمونه هنري آن را در «کن» ديد.

حضور علي لاريجاني، رئيس مجلس شوراي اسلامي در چهل و پنجمين کنفرانس امنيتي مونيخ، همان گونه که پيش‌بيني ‌مي‌شد، اهميت بسياري براي برگزارگنندگان کنفرانس و البته جمهوري اسلامي ايران داشت. از آنجا که توان رسانه‌اي ايران در مقايسه با کشورهاي غربي و به ويژه ايالات متحده آمريکا، برد و نفود کمتري در جهان دارد، چنين کنفرانس‌هايي، بهترين محمل براي بيان ديدگاه‌هاي رسمي ايران است.

در يک نگاه کلي، برآيند سخنان لاريجاني را مي‌توان مثبت دانست. او به خوبي توانست از تريبون فراهم شده بهره برده و مخالفان استراتژيک ايران را مورد تند و تيزترين نقدها قرار دهد.
علي لاريجاني حتي از موضع برتر به صاحبان جديد دولت آمريکا توصيه کرد براي بازسازي پل‌هايي که گذشتگانشان تخريب کرده‌اند، تلاش کنند.

نكته آنكه اما به نظر مي‌رسد که ايشان مي‌‌توانست بدون اشاره و يا تأکيد بر تغيير نگاه ايران به گفت‌وگو با آمريکا اين پيام را به اوباما و همکارانش بدهد که تاکنون برداشت مثبتي از شعار «تغيير» در ميان نخبگان ايراني حاصل شده است.

واقع امر اين است که تکليف نظام درباره رابطه با آمريکا روشن است. رهبر انقلاب آشکارا در سخنان دو سال پيش خود در جمع مردم بيان داشتند که هرگاه اين ارتباط را به صلاح بدانند، آن را به مردم اعلام خواهند کرد؛ اما بايد توجه داشت که تأمل و تعمق در رفتارهاي طرف مقابل ـ که در نتيجه، مي‌تواند نشانگر تغيير رويه او باشد ـ نقض سخنان رهبري نخواهد بود.

از اين روي، به نظر مي‌رسد، آقاي لاريجاني مي‌توانست از اين فرصت بهره بيشتري برده و دست‌کم کارهاي مثبت اوباما در بيست روز اخير را يادآور مي‌شد.

گفتني است، دستور تعطيلي زندان گوانتانامو، قرار دادن نام گروهك پژاک در ليست گروه‌هاي تروريستي آمريکا، سخن گفتن از عذرخواهي آمريکا از مسمانان، تغيير نگاه به مسأله اختلاف فلسطين و رژيم صهيونيستي و حمايت نکردن از گسترش اقدامات نظامي اسرائيل عليه مردم غزه، اعلام آمادگي براي گفت‌وگوي بدون پيش‌شرط با ايران و تلاش‌هايش براي بيرون بردن نيروهاي آمريکايي از عراق، عمده‌ترين کارهاي اوباما در بيست روز اخير است که به نظر‌ مي‌رسد او تا کنون در عملي کردن شعار «تغيير» جدي بوده است.

به علاوه، آيت‌الله امامي کاشاني نيز در خطبه‌هاي نماز جمعه تهران، در تاريخ چهارم بهمن سال 87 سخنان دقيقي درباره تقابل نظام با اوباما بيان داشت. ايشان در آن خطبه گفتند که بايد سياست ما در برابر اوباما، سياست صبر باشد و نه مداهنه و هجوم، چرا که اگر مداهنه باشد، با شخصيت و کيان نظام اسلامي نمي‌خواند و سياست هجوم هم به مصلحت کشور نيست.

وي در ادامه سخنان خود در همان خطبه افزودند: آنچه در اين باره بايد تعيين کننده باشد، عملگرايي و درس عبرتي است که رئيس‌جمهور جديد آمريکا بايد از گذشته بگيرد. براي همين، به نظر مي‌رسد که سخنان لاريجاني پيرامون فهم ايران از شعار «تغيير اوباما و برشمردن نتايج اين شعار بر پايه شواهدي که پيشتر آمد و تأکيد بر اين که ايران در صورت واقعي بودن شعارهاي اوباما، واکنشي متناسب در پيش خواهد گرفت»، مي‌توانست سخنان سنجيده او را پربارتر کرده و تأثير بهتري در افکار عمومي جهان داشته باشد.