توهین دوباره کارگردان حاشیه ساز به مراجع و بزرگان نظام

پس از تکرار چندباره نوشته‏های محمد نوری‏زاد، در زمینه اهانت به مراجع و بزرگان نظام، وی این بار در نوشته‏ای که در سایت خود قرار داده، مطالب جنجالی دیگری را بیان کرده است. 

نکته تأسف‏برانگیز این‏که این کارگردان كه در قامت حامی دولت ظاهر می‏شود، علاوه بر نوشته توهین‏آمیز خود، در نظرات کاربرانی که در زیر مطلب خود قرار داده است، اقدام به توهین به ساحت مقدس امام راحل(ره) نموده است.

«تابناک» با پوزش از کاربران عزیز و دلسوز انقلاب، بخش‏هایی از این نوشته را صرفا به دلیل اطلاع‏رسانی و با توجه به سابقه نوشته‏های پیشین نوری‏زاد، منتشر و در معرض عموم قرار می‏دهد تا شاید با این اقدام، گامی در زمینه کنترل خودسری‏ها و هزینه کردن برخی جریان‏ها ـ که خود را متصل به کر می‏دانند ـ از تمام نظام برداشته باشد.

نوری‏زاد در ابتدای نوشته خود آورده است: اگر اوقاتتان تلخ نمی‏شود، می‏خواهم به انقیاد وجوهی بپردازم که هم دنیای ما را سامان بدهد هم آخرت ما را. این را از محرم و کربلا آموخته‏ام. و از پای منبرعلمایی که روزی روزگاری برای یک جلسه صحبت، ساعت‏ها مطالعه می‏کردند. سطحی‏گرایی آزاردهنده‏ای که این روزها دچارش شده‏ایم ما را به سینه دیواری می‏کوبد که در آن سویش یک فاجعه آذین‏بسته را تدارک می‏بینند. باور کنید اصلا خجالت نمی‏کشم از این‏که بحث شب‏های محرمم به اموری سرایت کند که بوی دنیا و مملکت‏داری بدهد. بعضی‏ها مسجد را جای عبادت صرف می‏دانند و مردمان را از ورود به مباحث دنیاوی منع می‏کنند. و من باورم بر این است که مسجدی که به کار دنیای ما نیاید، به کار آخرت ما نیز نخواهد آمد.

وی در ادامه نوشته است: هیچ هدفی برای فردای کشور نداریم. افق‏هایی مثل «سند چشم‏انداز» با همه آبروهایی که در آن مجتمع شده، به دلایل گوناگون، از طرف مسئولان ما به شوخی گرفته شده است و نمی‏تواند هدف غایی یا افق چندساله تلقی شود. این شوخ طبعی مسئولان، عوارض و انشعاباتی دارد که اولین شایبه‏اش می‏تواند خامی و کارنابلدی آنان باشد. حالا دست‏های آلوده جمعی از آنان بماند.

این كارگردان كه پیش از این در نوشته‏ای توهین‏آمیز، مراجع عظام تقلید را مورد بی‏احترامی قرار داده بود، در ادامه و با مغالطه‏ای آشكار و آسمان و ریسمان‏بافی، جایگاه رفیع روحانیت در انقلاب را نادیده گرفته و می‏نویسد: با این تصور غلط که روحانیت می‏تواند در هر کجا و در هر شرایط بر مقدرات کلی و جزیی کشور پای بگذارد، آنچنان هیمنه‏ای به طلاب و روحانیان و امامان جمعه بخشیده‏ایم که خودمان از سامان دادن به این همه آشفتگی درمانده‏ایم. یعنی روحانیت را به جایگاهی نشانده‏ایم که اکنون به کمتر از آن راضی نیست. به اسم انفکاک ناپذیری دین از سیاست، به هر طلبه‏ای اجازه داده‏ایم که از تریبون مسجد محل و دستگاهی که متولی آن است و تریبون نماز جمعه، بی‏ملاحظه، هر چه به دهانش آمد به مسئولان و کارکردهای آنان بگویند. در عین حال که این خود فرصتی برای آزادی و آزادگی است، اما نه که محدود به روحانیت است وبس، بجای نشاط، نفرت می‏پراکند.

ما یک روز باید این رودربایستی را کنار بگذاریم و روحانیت را به کارکرد راستینش اشاره دهیم. و تا مادامی که این خجالت بزرگ از ما آویخته، راه به جایی نمی‏بریم. به خدا قسم این سخنان را کسی می‏گوید که خود از همه بیش به قدر و منزلت روحانیت ایمان و اعتماد دارد. اما روحانیتی که بر جایگاه مألوف خود قرارگرفته باشد.

نویسنده سابق «كیهان» همچنین دستگاه قضائی كه یادگار شهید بهشتی و بسیاری از دیگر از رادمردان انقلاب است و آخرین پناه و ملجأ مردم به شمار می‏رود را نیز از اهانت‏های خود بی‏نصیب نگذارده و می‏نگارد: قبول کنیم که سپردن دستگاه قضائی کشور به روحانیان و قضات جوانی که هنوز در ابتدایی‏ترین وجوه شخصی خود به مختصات عدل و انصاف و احترام و شعایر این‏چنینی دست نیافته‏اند، به مثابه آب دادن به درختی‏ست که یا عقیم است و ثمری از آن مستفاد نمی‏شود، یا درختی‏ست که ریشه‏اش بر زمین سفت نشانده شده و رشدی در کارش نیست و وقت مارا بیهوده تلف می‏کند.

نظام اقتصادی ما و مخصوصا بانکداری ما، یک آوار عن‏قریب است و ما مصرانه به زیر آن داربست می‏زنیم. در کنار همه این کارهای کودنانه، توجه کنید به غارت ثروت سوخت توسط کسانی که کار بلد نیستند و مافیاپروری را خواسته یا ناخواسته باب می‏کنند. چه فرقی می‏کند؟ چه به باد دادن ثروت‏ها و چه بالا کشیدن ثروت‏ها. در این میان بخندید به صنعت اتومبیل داخلی که به وحشیانه‏ترین شکل ممکن، اتومبیل مسخره‏ای مثل پراید و سایر فضولات صنعتی را ناجوانمردانه به مردم ما تحمیل می‏کند؛ آن هم با چه قیمتی! حالا هی بر سر و سینه بزنیم که: مظلوم، غریب، عطشان، بی کس، تنها، ... مظلوم فعلی باور کنید انقلابی است که با آرزوهایی پاگرفت و به ما سپرده شد و ما مثل گرسنه‏های حریص به دندانش می‏کشیم و شقه شقه‏اش می‏کنیم.

مظلومیت حسین عزیز در تشنگی او و تنهایی او نیست. در غربت اندیشه اوست که خاک می‏خورد. وگرنه یکی از مراجع و روحانیان ما می‏آمد و جلوی صداوسیما خودش را برای این همه بیکاری و اعتیاد و فسادی که گریبانگیر جوان‏های ما شده آتش می‏زد. به فتوای اینجانب محمد نوری‏زاد. من خودم جوابگوی این خودسوزی در پیشگاه خدای متعال خواهم بود. و اصلا هم خجالت نکشیم از این‏که در یک انقلاب ساختاری، مثلا نماز ادارات را برداریم و به تکریم ارباب رجوع بپردازیم. کارمندی که حقوقش را از ارباب رجوع می‏گیرد، چرا در اتاقش نیست؟ راز نفرت‏های تلنبار در همین ظرافت‏ها و غفلت‏های مغفول است.