افزایش بیکاری در کشور

آمار منتشره از سوي بانك مركزي و مركز آمار ايران، در حالي كاهش نرخ بيكاري را نشان مي‌دهد كه واقعيت‌هاي موجود در جامعه، افزايش بيكاري را نمايش مي‌دهد.

به گزارش خبرنگار «تابناك»، بين سال‌هاي 84 تا 87 به طور متوسط سالانه در حدود 250 هزار فرصت شغلي ايجاد شده است، در صورتي كه بين سال‌هاي 75 تا 84، بيش از سيصد هزار شغل در هر سال پديد آمده كه با در نظر گرفتن افزايش جمعيت فعال كشور از 5/21 ميليون نفر در پايان سال 83 به بيش از 25 ميليون نفر در سال جاری، هر منطق آگاهي به اين نتيجه مي‌رسد كه به رغم انتشار آمارهاي شگفت‌انگيز،‌ ميزان بيكاري در جامعه افزايش يافته است.

اما راهكار جالبي كه برخي نهادهاي مسئول براي كاهش بيكاري انديشه كرده‌اند، نيز خود شگفتي كارشناسان را برانگيخته است. در همین زمینه وزارت كار و امور اجتماعي در راستاي كاهش آمار بيكاري، هر فردي را كه هفته‌ای يك ساعت كار كند، شاغل دانسته است، حال آن كه بايد از مسئولان پرسيد، چه كساني و با چه درآمدهايي مي‌توانند از پس هزينه‌هاي سرسام‌آور زندگي خود آن هم با هفته‌ای يك ساعت كار برآيد؟

با توجه به اینکه وزارت کار و امور اجتماعی حداقل دستمزد برای سال جاری را ماهانه 220 هزار تومان اعلام کرده است و با احتساب اینکه هر ماه حداکثر 5 هفته باشد پس حداقل دستمزد هر نفر ساعت 44 هزار تومان باشد که ناگفته پیداست این درآمد برای کمتر کسی در جامعه ایران متصور است و با کمی تامل و خردورزی به غیر منطقی بودن این شاخص اشتغال پی برده خواهد شد.

اما از سوی دیگر با توجه به افزایش تعداد دانشجویان و عبور تعداد دانشجویان جدیدالورود از سال گذشته از مرز یک میلیون نفر، برخی مسئولان بر این باورند که برای ایجاد اشتغال متناسب با جمعیت قشر تحصیل کرده سالانه در حدود یک میلیون و دویست هزار اشتغال باید ایجاد شود که همین میزان اشتغال مورد نیاز در حدود 5 برابر میانگین اشتغال ایجاد شده در هر سال است.

در حالی که در سال 83 از 21 میلیون و پانصد هزار نیروی فعال جامعه 5/12 درصد از آنها بیکار بوده‌اند و بر پايه آمار های ضد و نقیض منتشره، هم‌اكنون از 25 میلیون جمعیت فعال کشور 5/10 درصد بیکار هستند به عبارت دیگر این آمار گویای این است که در سال 83، هجده میلیون و هشتصد هزار نفر و در سال جاری بیست و دو میلیون و سی صد هزار شاغل بوده‌اند که از مقایسه این دو عدد درمی‌یابیم که در سه سال گذشته باید سه و نیم میلیون فرصت شغلی ایجاد شده باشد که این آمار عملا با تعداد فرصت‌های شغلی ایجاد شده توسط دولت تفاوت فاحشی دارد.

اگر چه کاهش نرخ بیکاری به 4/8 درصد در سال 1388 در برنامه چهارم توسعه مد نظر بوده، با همه تدابير انديشيده شده از سوي مسئولان، هنوز نرخ بيكاري با اهداف برنامه‌ چهارم توسعه كشور فاصله بسيار دارد و جاي اين پرسش است كه آيا مي‌توان گروه فراوان بيكاران جامعه را با آمارهاي دور از واقعيت شاغل نمود؟