کلیات

شرکت هندی «بهارات بیوتک» با همکاری «انستیتو ملی ویروس‌شناسی» هند و شورای پژوهش پزشکی هند واکسن «کواکسین» را از کروناویروس غیرفعال‌شده ساخته است.

هند در ۳ ژانویه (۱۴ دی1399) برای مصرف اضطراری تایید کرد. این تایید ناگهانی پیش از انتشار نتایج کارآزمایی بالینی مرحله سوم باعث بروز انتقاداتی در این کشور شد.

 نتایج کارآزمایی بالینی مرحله سوم که بعدا منتشر شد، اثربخشی ۸۰.۶ درصدی آن را در پیشگیری از بیماری علامت‌دار کووید-۱۹ نشان داد. از میان در میان نخستین ۴۳ نفر داوطلب مبتلا شده به کووید-۱۹ فقط ۷ نفر واکسن دریافت کرده بودند. بهارات گفته است هنگامی که شمار موارد ابتلا به ۱۳۰ مورد برسد، تخمین اثربخشی کواکسین را روزآمد خواهد کرد. آنالیز اولیه نتایج عوارض جانبی وخیمی را نشان نداده است.

نتایج مقدماتی واکسن هندی کرونا

کواکسین مانند بسیاری دیگر از واکسن‌های فعلی کرونا با تحریک دستگاه ایمنی به تولید آنتی‌بادی‌های بر ضد پروتئین‌های گل‌میخی (Spike) در سطح ویروس عمل می‌کند

بهارات بیوتک برای ساختن کوواکسین از نمونه‌ای از کروناویروس که انستیتو ملی ویروس‌شناسی هند جدا کرده است، استفاده کرد.

مکانیزم فعالیت

کوواکسین از واکسن‌های غیرفعال‌شده است یعنی از کروناویروس غیرفعال شده برای ساختن این واکسن استفاده می‌شود. پس از کشت مقدار زیادی کروناویروس با استفاده از یک ماده شیمیایی به نام «بتا – پروپیولاکتون» ویروس‌ها را غیرفعال می‌کنند. ویروس‌های غیرفعال‌شده دیگر توانایی تکثیر ندارند. اما پروتئین‌های آنها از جمله پروتئین‌های گل‌میخی دست‌نخورده باقی می‌مانند.

سپس این ویروس‌های غیرفعال‌شده استخراج می‌شوند و مقدار کمی از یک ترکیب بر اساس آلومینیوم به نام «ادجوآن» ترکیب می‌شوند. ادجوآن‌ها باعث تشدید پاسخ دستگاه ایمنی به پروتئین‌های ویروسی می‌شوند.

سابقه استفاده از ویروس‌های غیرفعال‌شده در واکسن‌ها به بیش از یک قرن پیش باز می‌گردد. جوناس سالک، پزشک آمریکایی با استفاده از همین روش واکسنش تزریقی‌اش برای پیشگیری از بیماری فلج اطفال را در دهه ۱۹۵۰ ساخت. واکسن‌های غیرفعال برای پیشگیری از بیماری‌های دیگری مانند هاری و هپاتیت A  هم به کار رفته‌اند.