انگـیزه ســوزی تنـها با بیست سکه

آیین تجلیل از قهرمانان ملی ایران که روز گذشته با حضور رئیس جمهور به رسم معمول سال‏های اخیر برگزار شد، نتوانست یکی از موئلفه‏‏های اصلی توسعه و ارتقاء کارکرد سیستمی را به معرض ظهور و بروز بگذارد و در شرایطی که از قهرمانان جهان و آسیا با پرداخت حواله‏های سکه بهار آزادی تقدیر شد، به مدیران شش فدراسیون موفق پاداشی اندک تعلق گرفت تا با افت این پاداش مرسوم به ایشان، به نوعی انگیزه‏ها برای بهبود حوزه مدیریتی در ورزش تحلیل رود و بعضاً مدیران متوسط و ضعیف فدراسیون‏های ورزشی با نگریستن به مقصود حاصله برای یک همتایان موفقشان ترجیح می‏دهند خود را برای رسیدن به جایگاه فدراسیون موفق به آب و آتش نزنند و به همان نقطه‏ای که در آن قرار دارند، دلخوش باشند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ بسیاری از مدیران سیاسی و غیرسیاسی تلاش کردند نام خود را میان روئسای فدراسیون‏های برتر ورزشی قرار دهند اما روز پنجشنبه همانگونه که قابل پیش بینی بود فدراسيون‌های كشتي، تكواندو، ووشو، جانبازان و معلولان، واليبال و بسكتبال به عنوان فدراسيون‌های برتر در سال‌های 88-87 معرفی شدند و روئسایشان فرصت یافتند به صورت جداگانه به عنوان مدیران موفق با رئیس دولت دهم رو در رو شوند و مزد عملکرد مثبت‏شان را در این پروید زمانی از دست محمود احمدی نژاد دریافت کنند.

این اتفاق همواره به همین شکل به وقوع می‏پیوست، با این تفاوت که پیش از این به مدیران موفق یک دستگاه خودرو هدیه داده می‏شد که سقف قیمت آنها به پانزده میلیون تومان نمی‏رسید اما گفته می‏شود این بار پاداش مدیران موفق ورزش ایران تنها بیست سکه بهار آزادی بود که به شکل حواله عندالمطالبه به آنها اهداء شد؛ حواله‏ای که پس از دریافت با واکنش درجای برخی روئسای فدراسیون‏ها همراه شد و ایشان از خاطرات گذشته‏شان و دریافت سوئیچ پراید یا پژو در ادوار پیشین سخن به میان آوردند اما انگار استمرار موفقیت قرار است با کسری پاداش مواجه شود.

البته قطعاً در مملکتی که مدیریت اسلامی حرف اول و آخر را در آن می‏زند و حداقل تلاش می‏شود، شیوه‏های مدیریتی در این چهارچوب تنظیم شود و خدمت صادقانه و بدون توقع سرلوحه مدیران باشد، این ارقام و اعداد چندان ملاک عمل نیست اما به هر حال این یک واقعیت است که تشویق مناسب و در شان مدیران موفق نه تنها از روش‏های دیرینه و امتحان پس داده در هر مجموعه‏ای بوده بلکه با مبانی نظری و عملی مدیریت اسلامی هم تطابق دارد و بر این اساس به نظر می‏رسد اگر همین پاداش نیز پرداخت نمی‏شد، بهتر از آن بود که با کسری مواجه می‏شدتا برای عده‏ای شاهد ماجرا چنین طرز تلقی پدیدار ‏گردد که ارزش مدیر موفق نزول یافته است و یا نزد مدیران موفق انگیزه‏سوزی اتفاق بیافتد.

قطعاً برخی مدیران ورزش نه چندان موفق که مشاهده می‏کنند همتایان موفقشان اینگونه ارج نهاده می‏شوند، ترجیح می‏دهند همان سطح نازل یا متوسط بمانند و در عوض به برخی موضوعات حاشیه‏ای که رشته تحت نظرش را به حاشیه برده و با ناکامی مواجه ساخته اما خواست و مصالحشان را تامین کرده همچنان استمرار ببخشند. بر همین مبنا به نظر می‏رسد باید ضمن درنظر گرفتن پاداش‏های ارزشمند و چشمگیر برای مدیرانی که قهرمانی‏های جهان و المپیک با شیوه مدیریت‏شان به نام ایران ثبت می‏شود، رویه برخوردی نیز در دستور کار قرار گیرد که همزمان با پرداخت همین پاداش‏ها، برخی مدیران ضعیف نیز کنار بروند و اینچنین نباشد که عده‏ای با هر عملکردی همواره در حاشیه امنیت باشند.