اين يخ‌هاي قاتل

اتفاقی که یکشنبه گذشته روی یخ سرکش ونکوور افتاد، این بود که 38 نفر از نخبگان لوژسواری مردان روی همان یخ‌هايی رویایشان را دنبال کردند که سی ‌و نهمین نخبه، به تازگی (جمعه) روی آن جان سپرده بود. برای آنکه دریابیم هر یک از آنها چگونه با این ذهنیت مواجه شده‌اند باید این را بدانیم که حتی گام گذاشتن روی پیست یخی نیاز به ذهنیتی قوی دارد.

به نوشته وطن امروز؛ سرخوردن بی‌حفاظ با سرعت سرسام‌آور 90 مایل بر ساعت (144 کیلومتر بر ساعت) ورزشکارانی می‌خواهد که در تودرتوی وحشت نیز خونسردی‌شان را حفظ کنند. البته همه آنها ماجراجو و باشهامت هستند و هرگونه تمرین لازم برای مایوس کردن خطرات را پشت سر گذاشته‌اند اما وقتی مرد جوانی را به یاد می‌آوری که در بزرگ‌ترین روز زندگی‌اش در نخستین رقابت المپیک خود با مرگ چهره به چهره می‌شود، آن وقت تازه می‌فهمی رقابت‌های لوژسواری مردان ونکوور در چه حال و هوایی برگزار شده است.

مثلا اینکه چهلمین شرکت‌کننده، لوان گورشیدزه، هموطن کوماریتا شویلی که پس از مرگ او آخرین گرجستانی باقیمانده در رقابت‌ها بود در تمرینات صبح شنبه شرکت نکرد و فردای آن در روز مسابقه هم آفتابی نشد و البته هیچ‌کس هم از این اتفاق متعجب نشد؛ حتی پرزیدنت ساکاشویلی که پس از واقعه دلخراش جمعه خودش را با پرواز چارتر به غربی‌ترین نقطه کانادا رسانده بود تا بلکه به کاروان کشورش دلگرمی بدهد.

مرگ جوان گرجی تاثیر خودش را بر شکل رقابت‌ها نیز گذاشت و وقتی صبح شنبه تیم کانادای میزبان برای تمرین به بالاترین نقطه پیست رسیدند، دریافتند که خبری از سکوی آغاز نیست و باید برای شروع مسیر به نقطه‌ای پایین‌تر بروند.یان کوکرلاین، یکی از لوژسوارهای کانادایی می‌گوید: «هیچ‌کس راجع به این تغییرات به ما چیزی نگفت».

او جزو کسانی است که از نزدیک شاهد مرگ کوماریتا شویلی بودند. البته به دنبال تحقیقات رسمی برگزارکنندگان المپیک و همینطور فدراسیون بین‌المللی لوژسواری (FIL) یخ پیست هیچ مشکلی نداشته و تنها دلیل مرگ قهرمان گرجی اشتباه خود او در راندن لوژ بوده است، اما در کمال تعجب آنها زاویه دیواره یخی پیچ شانزدهم که موجب دور برداشتن بیش از حد لوژ کوماریتا شویلی شده بود را تعدیل کردند تا دیگر تیغه فلزی هیچ لوژی آنگونه روی دیواره نلغزد و سوارش را به دیواره مقابل نکوبد. در واقع مسؤولان IOC و FIL با متوجه کردن تقصیرات به سمت قربانی خود را در معرض سوالاتی جدی‌تر قرار دادند.

شاید خون کوماریتا شویلی به گردن خودش باشد اما آیا کسی نمی‌خواهد پاسخ دهد که چرا او با وجود کم‌تجربگی نخستین کسی بود که این پیست را آزمود؛ پیست ظاهرا بی‌نقصی که بلافاصله پس از نخستین دور تمرین مورد اصلاح قرار می‌گیرد!

و اینکه چرا چنین اختلاف فاحشی بین میانگین سرعت در ویستلر ونکوور و دیگر پیست‌ها وجود دارد؟‌ شاید باید در جمله شکوه‌آمیز ولی سیاستمدارانه میخائیل ساکاشویلی، رئیس‌جمهور گرجستان دقیق شویم که پس از مرگ لوژسوار کشورش گفت: «اشتباهات ورزشکاران نباید چنین سرنوشت‌ساز باشد». بدین معنا که اشتباه قهرمان گرجی باید حداکثر در رتبه نهایی او تاثیر می‌گذاشت نه اینکه به مرگ او بیانجامد.