رقم قرارداد ستارگان ورزش در سال 86

عليرضا واحدي نيکبخت 250 ميليون تومان براي يک سال، آرش برهاني 220 ميليون تومان براي يک سال، علي انصاريان 190 ميليون تومان براي يک سال، مجتبي جباري 110 ميليون تومان براي يک سال، وحيد شمسايي 100 ميليون تومان براي يک سال؛ تازه اين آخري بازيکن فوتسال است، نه فوتبال.

 

به گزارش «فردا»، جام جم در ويژه‌نامه نوروزي خود، به بررسي رقم قراردادهاي برخي ورزشکاران در رشته‌هاي گوناگون پرداخته است.
 
در گزارش جام جم آمده است: اگر قرار باشد نام همه بازيکناني را که در فوتبال ايران مبالغ اينچنيني دريافت مي‌کنند، بنويسيم، مطمئناً تعدادشان از شمار انگشتان دو، سه دست هم تجاوز مي‌کند و نکته جالب آن که همه آنها هم به نوعي تکذيب مي‌کنند، اما مگر مي‌شود مرفه بودن را هم تکذيب کرد؟

نکته ديگر آن که وقتي از آنها درباره مبالغ بالاي قراردادشان مي‌پرسيم، مي‌گويند پولي که ما مي‌گوييم در مقايسه با بازيکنان کشورهاي ديگر واقعاً کم است.

 

البته بنده‌‌هاي خدا حق هم دارند. وقتي به همين جواد کاظميان خودمان براي چهار ماه بازي در الجزيره امارات، مبلغ يک ميليارد و صد ميليون تومان پيشنهاد مي‌شود، بايد هم فوتباليست‌هاي شاغل در ليگ ايران از مبالغ قراردادهايشان ناراضي باشند.

 

اگر تا اينجاي گزارش را خوانديد و فکر کرده‌ايد که از همين فردا مي‌توانيد با ورزشکار شدن، ميلياردر شويد، بايد بگويم اشتباه کرده‌ايد. پول در همه رشته‌هاي ورزشي، علف خرس نيست که بي‌حساب و کتاب بذل و بخشش شود؛ اگر فوتباليستي مثل نيکبخت واحدي براي يک سال 250 ـ 240 ميليون تومان مي‌گيرد، اگر بسکتباليستي مثل صمد نيکخواه بهرامي ترکاشوند براي يک سال 140 ميليون تومان مي‌گيرد، اگر واليباليستي همچون محمد ترکاشوند براي يک فصل 120 ميليون تومان مي‌گيرد و بالاخره اگر کشتي‌گيري مثل فردين معصومي براي هشت کشتي شش دقيقه‌اي، پنجاه ميليون تومان مي‌گيرد! بله، 35 ميليون ريال!

 

به گزارش «فردا» در ادامه اين گزارش آمده است: جالب است بدانيد قرارداد علي مظاهري در بين بوکسورها، يک رکورد به شمار مي‌رود و براي بقيه، گرفتن همين سه و نيم ميليون تومان هم يک آرزو به حساب مي‌آيد.

مرتضي سپهوند را که حتماً مي‌شناسيد. او پس از علي مظاهري، نفر دوم بوکس ايران به شمار مي‌رود و به همراه مظاهري، دو سهميه المپيکي بوکس کشورمان در پکن 2008 را به دست آورده‌اند. با او صحبت کرديم تا ببينيم سهم او از قراردادهاي ناچيز رشته ورزشي بوکس چقدر است.

 

سپهوند مي‌گويد: من براي يک فصل مبارزه در ليگ بوکس سه ميليون و سيصد هزار تومان مي‌گيرم؛ يعني بعد از علي مظاهري، بيشترين پول را به من مي‌دهند. من اين مبلغ را براي پنج تا هشت مبارزه سنگين در طول فصل مي‌گيرم!

اگر مبلغ دريافتي مرتضي سپهوند را بر دوازده ماه سال تقسيم کنيم، درآمد ماهيانه اين قهرمان ملي بوکس مي‌شود 275 هزار تومان! تازه اين وضعيت بهترين بوکسورهاي ماست. اگر نگاهي به رقم قرارداد ساليانه هومن کرمي که نفر سوم بوکس آسياست، بيندازيد، بيشتر تعجب خواهيد کرد. هومن براي يک فصل رقابت، يک ميليون و پانصد هزار تومان مي‌گيرد و اين در حالي است که او شانس سوم بوکس ايران براي گرفتن سهميه المپيک است.

سپهوند مي‌گويد: ما در ليگ بوکس، قراردادهاي 750 هزار توماني هم داريم. بعضي‌ها هم اصلاً پيش قراردادي نمي‌گيرند و تنها به ازاي هر بردشانصد يا دويست هزار تومان دريافت مي‌کنند که اين فاجعه است.

 

مبلغ قراردادها در رشته‌هايي چون بوکس و دوچرخه‌سواري به حدي پايين است که بچه‌هاي سانشوکار در بين آنها پادشاهي مي‌کنند. اعضاي تيم ملي سانشو، چيزي حدود هفت و هشت ميليون تومان دريافت مي‌کنند، اما براي يک بوکسور، فکر کردن به اين ارقام زياده خواهي است. سپهوند در اين باره به نکته جالبي اشاره مي‌کند: علي مظاهري، قهرمان بلامنازع بوکس آسياست، اما همين آدم اگر براي يک فصل رقم نه ميليون تومان را در خواست مي‌کند، مي‌گويند خيلي انتظارش بالاست. اين در حالي است که يکي ديگر از دوستان من که در ليگ بسکتبال بازي مي‌کند و يار ذخيره است، با آن که فقط براي دقايقي در هر بازي به ميدان مي‌رود، 95 ميليون تومان براي يک فصل گرفته است.

 

بر خلاف کشتي‌گيرها که براي حضور در اردوهاي تيم ملي هم روزانه بيست هزار تومان دريافت مي‌کنند، بوکسورها، دوچرخه‌سوارها و حتي ملي‌پوشان ورزش‌هاي رزمي از حضور و عضويت در تيم ملي هم درآمدي ندارند و تنها در صورت کسب مدال يا قهرماني است که مي‌توانند به دريافت جوايز ناچيزي دلخوش کنند.

يک پله پايين‌تر از فوتبال، بروبچه‌هاي بسکتبال هستند. سقف قراردادها در بسکتبال 140 يا 150 ميليون تومان است که در اين ميان، صمد نيکخواه بهرامي، بيشترين مبلغ را براي بازي در يک فصل دريافت مي‌کند. در بين بسکتبالي‌ها در مجموع شش نفر رقمي بيشتر از صد ميليون تومان دريافت مي‌کنند که حامد حدادي، مهدي کامراني و صمد نيکخواه بهرامي از آن جمله هستند.

 

اين ارقام نجومي فقط مختص ملي‌پوشان بسکتبال نيست، بلكه نفراتي چون پويا تاجيک و ايمان زندي که در آخرين اردو تيم ملي حضور نداشتند، هم چيزي بين هشتاد ميليون تومان براي يک فصل بازي در ليگ دريافت مي‌کنند. حداقل قراردادها در ليگ بسکتبال هم پانزده ميليون تومان است؛ يعني سه برابر درآمد يک کارمند رسمي دولت.

بسکتباليست‌ها علاوه بر اين دريافت‌هاي بالا، پاداش‌هايي هم دارند که پس از پيروزي در بازي‌هاي مهم به آنها داده مي‌شود. مبلغ اين پاداش‌ها هم از صد هزار تومان براي هر بازيکن تا ششصد هزار تومان متغير است.

 

اگر علاقه‌اي به فوتبال نداريد و يا از پرتاب کردن توپ به درون حلقه خوشتان نمي‌آيد، مي‌توانيد از راه واليبال ميليونر شويد. نجومي‌ترين قراردادها پس از فوتبال و بسکتبال در واليبال بسته مي‌شود. سرآمد بازيکنان اين رشته هم محمد ترکاشوند است که براي يک فصل بازي 120 ميليون تومان دريافت کرده است.

پس از ترکاشوند، بيشترين پول را پيمان اکبري مي‌گيرد، مبلغ قرارداد يکساله پيمان چيزي حدود صد ميليون تومان است. قراردادهاي سالانه ديگر ملي‌پوشان واليبال هم کمتر از 85 ميليون تومان نيست و مبالغ دريافتي آنها بين 85 تا 100 ميليون تومان متغير است.

 

در ادامه اين گزارش آمده است: واليباليست‌ها هم مثل فوتباليست‌ها و بسکتباليست‌ها از بابت حضور در اردوهاي تيم ملي پولي دريافت نمي‌کنند، اما پاداش‌هاي آنها حسابي دندانگير است. اگر تورنمنت‌ها و بازي‌هاي رسمي تيم ملي واليبال بين‌المللي و خارج از ايران باشد، هر بازيکني سيصد دلار مي‌گيرد، ضمن اين که براي هر پيروزي بين پنجاه تا دويست دلار به تک تک اعضاي تيم پاداش داده مي‌شود. البته بيشترين پاداش بعد از پيروزي واليباليست‌هاي جوان مقابل ايتاليا در جام جهاني پرداخت شد که هر نفر سيصد دلار دريافت کرد.

 

با جمشيد حميدي، کارشناس برجسته واليبال صحبت کرديم تا نظر او را درباره درآمد واليباليست‌ها با قشر تحصيل‌کرده جامعه ـ که الان يا راننده تاکسي هستند يا بي‌کار و يا در شغل‌هاي غيرتخصصي فعاليت مي‌کنند ـ  مقايسه کنيم. بايد بگوييم وضع واليبالي‌ها خوب است. پولي که در کشور ما به بازيکنان واليبال مي‌دهند، معادل پولي است که در کشور پيشرفته‌اي چون فرانسه به واليباليست‌ها مي‌دهند، اما تمرينات حرفه‌اي آنها کجا و تمرينات ما کجا؟ اينجا فقط چند بازيکن از جمله پيمان اکبري، محمد ترکاشوند و اميرحسيني هستند که موقعيت حرفه‌اي خودشان را درک مي‌کنند، اما بسياري ديگر فقط در اين انديشه هستند که امسال از سال گذشته پول بيشتري بگيرند و هيچ احساس مسئوليتي در ازاي پول دريافتي‌شان نداشته باشند. اين گروه را مقايسه کنيد با برخي واليباليست‌هاي قديمي ما همچون حسن کرد، مسعود صالحيه، يدالله کارگرپيشه و مرحوم چنگيز انصاري که آن زمان در حد بازيکنان اروپايي بازي مي‌کردند، اما پول کفش و لباس خود را هم از جيب خودشان مي‌دادند.

 

وقتي از جمشيد حميدي درباره حداقل قراردادها در واليبال پرسيديم، او در پاسخ گفت: حداقل قراردادها در واليبال ده ميليون تومان است، اما در سوپرليگ واليبال، کسي کمتر از 25 ميليون تومان نمي‌گيرد.

بازيکنان خارجي هم که چيزي حدود صد هزار دلار مي‌گيرند؛ يعني هشتاد تا نود ميليون تومان.

 

يک کشتي و يک معصومي
اما کشتي؛ اگر قرار است از راه کشتي پولدار شويد، حتماً بايد شماره يک وزن خود در تيم ملي و آسيا باشيد. کمي سخت است، نه؟!

 

سقف قراردادها در اين رشته پنجاه ميليون تومان است که آن هم به فردين معصومي تعلق دارد. فردين اين مبلغ را به شرطي گرفت که در هر هشت مبارزه فصل روي تشک برود. به عبارتي او براي هر کشتي شش دقيقه‌اي بيش از شش ميليون تومان گرفت يا به عبارتي هر دقيقه کشتي بيشتر از يک ميليون تومان!

 

البته سقف اين قرارداد سال گذشته براي مراد محمدي و عليرضا رضايي، بيست ميليون تومان بود. با وجود اين، مهدي رستم پور کارشناس کشتي معتقد است، در حق کشتي‌گيران با اين پول‌ها ظلم شده است. او مي‌گويد: پول‌هايي که کشتي‌گيران مي‌گيرند، با فوتباليست‌ها که اصلاً قابل مقايسه نيست، اما در قياس با واليباليست‌ها و بسکتباليست‌ها هم خيلي کم است. ما در ليگ کشتي با توجه به اين که تيم‌ها در بعضي اوزان تا سه کشتي‌گير مي‌توانند معرفي کنند، قراردادهاي رايگان، پانصد هزار توماني و يک ميليوني هم داريم. اردوهاي تيم ملي هم نفع چنداني براي ملي‌پوشان ندارد. آنها براي هر روز حضور در اردو،‌ بيست هزار تومان دريافت مي‌کنند که اين رقم براي تمرين کشتي‌گيران که سه ماه در سال در اردو تيم ملي هستند، به دو ميليون تومان نمي‌رسد.

 

رقم پاداش کشتي‌گيران هم به نسبت ديگر رشته‌ها ناچيز است. فقط اين را در نظر بگيريد که اگر بازيکنان تيم‌هاي فوتبال براي يک نتيجه مساوي با قطر در ديداري دوستانه هزار دلار پاداش مي‌گيرند، حميد سوريان براي قهرماني جهان، آن هم با شش پيروزي متوالي، ششصد دلار پاداش گرفت؛ يعني براي هر پيروزي صد دلار!

حال که صحبت از کشتي ‌فرنگي شد، بد نيست بدانيد سقف قراردادها در فرنگي، بيست ميليون تومان است که اتفاقاً به همين حميد سوريان تعلق دارد.

 

ساعي، پرچمدار رزمي‌کارها
حکايت ورزش‌هاي رزمي اين گونه است که ووشوکارها و جودو کارها با حسرت به قراردادهاي کاراته‌کارها نگاه مي‌کنند و البته خود کاراته‌کارها هم در آرزوي اين هستند که مثل تکواندوکارها پول بگيرند.

 

در اين ميان، ‌هادي ساعي، قهرمان پرآوازه تکواندو جهان و مرد طلايي المپيک آتن با دريافت مبلغي در حدود پنجاه ميليون تومان، سقف قراردادها را در جمع رزمي‌کاران به خود اختصاص داده است.

پس از ساعي بيشترين پول را بهزاد خداداد و يوسف کرمي گرفته‌اند. رقم قرارداد آنها براي حضور در يک فصل ليگ تکواندو، حدود 35 ميليون تومان است. بقيه تکواندوکاران ليگي هم چيزي بين ده تا بيست ميليون تومان گرفته‌اند.

 

در کاراته شرايط کاملاً فرق مي‌کند و خبري از پرداخت‌هاي 50 يا 35 ميليوني نيست. گفته مي‌شود در جمع کاراته‌کارها جاسم ويشگاهي با نوزده ميلون تومان، بيشترين پول را مي‌گيرد و البته قرارداد حسين روحاني هم چيزي در حدود يک يا دو ميلون ويشگاهي کمتر است.

خلاصه آن که در کاراته کسي بيشتر از بيست ميليون تومان نمي‌گيرد، حتي اگر قهرمان آسيا و جهان باشد، با اين حال، اين رقم خود دو برابر سقف قراردادها در جودو و ووشوست.

 

بالاترين پول را در جودو، آرش ميراسلماعيلي و محمود ميران مي‌گيرند، درست مانند حسين اوجاقي در ووشو. قرارداد اينها نزديک به ده ميليون تومان و شايد اندکي بيشتر باشد. هرچند ووشوکارها بايد بيش از جودوکارها راضي باشند، چون ليگ ووشو در سال 86 براي نخستين بار راه‌اندازي شد.

 

البته در همه اين رشته‌هاي ورزشي، قراردادهاي يک و دو ميليون توماني هم ديده مي‌شود و حتي بعضي تيم‌ها فقط از پس تأمين رفت‌ و آمد و لباس ورزشکارانشان برمي‌آيند. به هر حال از قديم گفته‌اند هر چقدر پول بدهي، آش مي‌خوري. البته يک ضرب‌المثل ديگر هم داريم که مي‌گويد: هر که بامش بيش، برفش بيشتر.

درباره کيفيت قراردادها رزمي‌کاران با انوشيروان دادگر، کارشناس رشته‌هاي رزمي صحبت کرديم: حساب فوتبال از بقيه رشته‌ها جداست، اما واقعاً نمي‌دانم در ليگ‌هاي حرفه‌اي بسکتبال و واليبال بر چه اساسي پول مي‌دهند.

رشته‌هايي مثل کاراته، تکواندو، جودو و کشتي، هم با استقبال بيشتري از سوي تماشاگران روبه‌روست و هم در مبحث مدال‌آوري در سطح بالاتري قرار دارند، اما پولي که ورزشکاران اين رشته‌‌ها مي‌گيرند، در حد ثلث بسکتباليست‌ها و واليباليست‌ها هم نيست. با اين حال، آرزوي دادگر اين است که روزي درآمدها در ورزش‌هاي محروم به بسکتبال و واليبال برسد، نه اين که درآمد ورزشکاران اين دو رشته پايين بيايد.

 

ورزش مادر؛ دارا و ندار
در كشور ما، دو و ميداني يا همان ورزش مادر که اتفاقاً پر مدال‌ترين ورزش در المپيک‌هاست، چندان مورد توجه سرمايه‌داران قرار ندارد و جز سه باشگاه نفت، ذوب آهن و دانشگاه آزاد بقيه باشگاه‌ها با قراردادهاي دو يا سه ميليوني اداره مي‌شوند.

مهران تيشه‌گران، مسئول روابط عمومي فدراسيون دو و ميداني، با تأييد اين مطلب مي‌گويد: متأسفانه همين طور است. فعلاً وضعيت دو و ميداني ايران به گونه‌اي است که باشگاه‌ها هر چقدر براي قرارداد بگويند، ورزشکاران بايد قبول کنند.

 

سقف قراردادها در دو و ميداني 28 ميليون تومان است و احتمالاً شما هم مي‌توانيد حدس بزنيد اين پول را کدام ورزشکار مي‌گيرد. بله! درست حدس زديد؛ احسان حدادي؛ رکورددار پرتاب ديسک ايران و آسيا و يکي از شش پرتابگر برتر دنيا.

پس از احسان، سجاد مرادي بيشترين پول را در دو و ميداني مي‌گيرد. رقم قرارداد سجاد حدود 25 ميليون تومان است. مهدي شاهرخي، رکورددار پرتاب وزنه کشور نيز چيزي حدود هفده ميليون تومان مي‌گيرد. ميانگين قراردادهاي سالانه ديگر ملي‌پوشان دو و ميداني از جمله عباس صميمي، روح‌الله عسكري و محمد ارزنده هم بين سيزده تا پانزده ميليون تومان است.

 

نکته جالب اين که در سه باشگاه متمول نفت، ذوب‌ آهن و دانشگاه آزاد، حداقل قراردادها ده ميليون تومان است، اما در ساير تيم‌هاي ليگي اين رقم، سقف قراردادهاي آنها به شمار مي‌رود. در قسمت بانوان هم ورزشکاران بر اساس امتيازهايي که مي‌گيرند، پول دريافت مي‌کنند. مثلاً باشگاه‌هاي نفت و دانشگاه آزاد براي هر امتيازي که شرکت‌‌کننده‌ها در ليگ به دست مي‌آورند، پنجاه هزار تومان مي‌دهند؛ يعني اگر دونده‌اي در مسابقه‌اي هفت امتياز بگيرد، 350 هزار تومان دريافت مي‌کند. اين دو باشگاه به بهترين خود حدود دو ميليون تومان هم پيش پرداخت داده‌اند.

 

وزنه‌برداران؛ ناراضي
وزنه‌برداران هم همچون کشتي‌گيران، دونده‌ها و رزمي‌کارها خود را کم‌درآمدترين و محروم‌ترين اقشار جامعه ورزشي مي‌دانند. استدلال آنها هم اين است که وقتي هم المپيکي هستيم و هم جهاني، چرا بايد اينقدر کم‌ درآمد باشيم؟
ميانگين قرارداد ملي‌پوشان در ليگ وزنه‌برداري سيزده تا پانزده ميليون تومان است که البته حساب حسين رضازاده جداست.

 

رضازاده که تقريباً افتخارات و مدال‌هاي جهاني‌اش از چشم هيچ کس پوشيده نيست، براي يک فصل رقابت در ليگ وزنه‌برداري چهل ميليون تومان مي‌گيرد که البته شايد از نظر خودش از کم هم کمتر باشد. البته ذکر اين نکته خالي از لطف نيست که رضا زاده، سال گذشته صد ميليون تومان گرفته بود. در ليگ وزنه‌برداري هم قراردادهاي دو سه ميليوني زياد است، اما وزنه‌برداراني که کمي مطرح‌تر هستند، بين هفت تا چهارده ميليون تومان مي‌گيرند.

 

پينگ پنگ‌ بازها، راضي
در پينگ‌پنگ رقم قراردادها ايده‌آل است. نه خيلي بالا و نه خيلي پايين. به همين دليل هم تقريباً همه راضي‌اند. اين را شاهرخ شهنازي، رئيس فدراسيون پينگ‌پنگ مي‌گويد. سقف قراردادها در تنيس روي ميز 25 ميليون تومان است و اين پول را برخي اعضاي ثابت تيم ملي از جمله افشين نوروزي، شاهين اخلاق‌پسند و مهران احمدي مي‌گيرند. حداقل قراردادها هم در ليگ پينگ پنگ حدود سه ميليون تومان است.

 

شهنازي با مقايسه اين ارقام و پولي که پينگ پنگ بازها حدود ده سال پيش مي‌گرفتند، مي‌گويد: زماني که من به عنوان رئيس فدراسيون پينگ پنگ انتخاب شدم، قراردادها بين پنجاه تا صد هزار تومان بود و مجيد احتشام زاده با هفتصد هزار تومان رکورددار بود، اما حالا بازيکن خوش آتيه و نوجوان چون نوشاد عالميان براي يک فصل چيزي در حدود ده ميليون تومان مي‌گيرد که اين خوشحال کننده است. و ختم کلام به اميد روزي که بشريت به آن اندازه از سخاوت برسد که خوشي خودش را در خوشي همه مردم ببيند. اميد به روزي که اين سفره باز طبيعت را بيشتر بگسترانيم تا همه از نعمت‌هاي آن بهره‌مند شوند. نه اين که سفره را مال خود بدانيم و ديگران را از بهره‌مندي از آن محرورم کنيم.

 

دو نکته مهم
رقم اين قرارداد ورزشکاران هم مثل بازيگران سينما و بسياري ديگر از اقشار جامعه، سکرت و يا به قول خودمان محرمانه است. برخي مي‌گويند شايد به دليل فرار از پرداخت ماليات باشد، اما به هر حال، بايد پذيرفت که اين يک مسأله شخصي است. از اين روي، از تمام ورزشکاراني که در اين گزارش به صورت تقريبي به رقم قراردادهاي سالانه آنها در سال 86 اشاره شده است، عذرخواهي مي‌کنيم.

منابع اطلاعاتي ما در درج رقم قراردادها يا رؤساي فدراسيون‌ها مديران روابط عمومي و دست‌اندرکاران فدراسيون‌هاي مربوطه بودند و يا مربيان و خود ورزشکاران.

با اين حال، ورزشکاران عزيز ما را ببخشند اگر رقم قرارداد آنها دقيقاً همان چيزي نبوده که آنها در سال 86 گرفته‌اند...