شب خوش یووه، شب بخیر فرارا!

دژ المپیکو همان دژی که چیرو از آن به عنوان قله یوونتوس یاد می‌کرد خیلی زود فرو ریخت. قله المپیکو شهر تورینو در کنار هوادارانش شاهد طغیان مردان جالوروسی و سر دادن شعار تیفوسی‌های حاضر که یکصدا فریاد می‌زدند، خجالت بکشید! بود، البته زمزمه این اعتراض‌ها در بازی با میلان نیز از پیچ جنوبی ورزشگاه (مشهور به پیچ شیره آ) شنیده می‌شد، تیفوسی‌ها یکصدا این شعار را همنوایی می‌کردند: «خجالت بکشید به حضور ما! شما تنها لایق این هم صداها هستید.»

به نوشته وطن امروز؛ در همان بازی کاناوارو و مدیران شدیدا تلاش داشتند تا هواداران معترض را به آرامش دعوت کنند اما تنها در زمان هنگام اعلام اسامي نفرات یوونتوس و زمانی که نام آلکس در ترکیب یووه شنیده شد، شاهد توقف چند ثانیه‌ای این شعار بودیم.

او تنها کسی بود که از سوی تیفوسی‌ها مورد تشویق قرار گرفت تا مشخص شود گروه بی‌شماری از طرفداران منتظر کاپیتا‌نند و او تنها کسی ا‌ست که در این شرایط بحرانی می‌تواند آنان را به آرامش دعوت کرده و تیم را نجات دهد. ولی زمانی که دوباره مثل یک دژاوو همه چیز تکرار می‌شود هیچ چیز نمی‌تواند خشم آنها را خاموش کند...بله...شب خوش یووه، شب بخیر چیرو. چه خوب خوابیدین! اما بهتر که از این خواب هر چه سریع‌تر بیدار بشی تا هوادارانت بیش از این غافلگیر و متعجب نشوند و تصور نکنند که تو برای همیشه خوابیدی!

بیدار شو، یوونتوس با تو هستیم، با تو که گویی این ماه‌ها در خواب زمستانی عمیقی به سر می‌بری و به هیچ وجه قصد بلند شدن نداری. کافیه، کافیه هر چه این روزها و این ماه‌ها خوابیدی، زمستان در حال تمام شدنه و تو چنان سرت را در برف فرو بردی که هیچ روشنی و امیدی نیست. حتی آب شدن برف‌ها نیز نمی‌تواند تو را از این خواب عجیب زمستانی بیدار کند و این باورکردنی نیست.

بلند شو و ببین چه نتایجی پیش روی نامت در جدول مسابقات امسال نوشته شده، بلند شو و ببین که تو به کوچک و بزرگ می‌بازی، ببین تو به رانیری هم باختی، به مربی‌ای که فصل گذشته از حماقت‌ها و اشتباهاتش می‌گفتیم که روزگارمان را سیاه کرده بود اما حالا تو با چیرو به او می‌بازی!

چنان تحقیرمان کردی که فراموش شدنش به این راحتی‌ها امکان ندارد. حالا باید خوشحالی رانیری را در المپیکوی شهر تورینو ببینیم که بگوید این پیروزی انتقام شخصی نبود!

چه افتضاحی. هیچ چیز عذاب‌آور‌تر از دیدن علامت سکوت توتی در ورزشگاه خانگی خودمان نیست، یا پوزخندش زمان اخراج جیجی و چهره مغرورش هنگامی که پشت ضربه آزاد می‌ایستد. چه زجر و عذابی کشیدیم زمانی که شادی و غرور جالوروسی و کاپیتان‌شان را پیش روی خود، یووه و دل‌پیرو دیدیم. شادی و وقار یووه با گلی که اسطوره‌اش به ثمر رساند چه زود به تاریکی و حقارت تبدیل شد!

تحقیر از این بالاتر! هفته‌هاست که خستگی کسب این نتایج رها‌یمان نکرده، حتی زمانی که به سری B رفتیم چنین خسته نبودیم و هر بار با افتخار از یووه می‌گفتیم اما حالا بانوی پیر چنان ضعیف و عجیب ظاهر می‌شود که جای کوچک‌ترین دفاع را باقی نگذاشته.

شاید چیرو نمی‌داند که روی نیمکت چه تیمی نشسته، او جای بزرگانی قرار گرفته که چه در گذشته و چه در زمان حال آرزوی نشستن روی نیمکتش را داشتند و دارند. حالا با این نتایج نه تنها نمی‌توانیم از او دفاع کنیم بلکه خواهان کناره‌گیری‌اش هستیم، هر چند نمی‌خواهیم یک مربی جوان و آینده‌دار از جنس یووه ناکام و شکست خورده از کنارمان برود.