اشتباه تا کی و کجا؟
سوت آغاز مجدد رقابتهای لیگبرتر زده نشده سر و صدای همه به علت اشتباهات فاحش داوری درآمده. بازی پرسپولیس- ذوب آهن که تمام شد دو سه نفر باید پیدا میشدند تا علی دایی سرمربی تازه سرخها را کنترل کنند. دلیلش مشخص بود. محسن قهرمانی و همکارانش به فاصله سه دقیقه تا پایان بازی با اشتباه خود او را از کسب سه امتیاز شیرین محروم کردند. بهطور حتم این اولین و آخرین اشتباه داوران در شروع مجدد لیگ تا پایان آن نخواهد بود. قبل از تعطیلات 18 روزه هم سر و صدای خیلیها درآمده بود.
به نوشته جوان؛ منصفانه هم که نگاه کنیم میتوان به راحتی حق را به مربیان و کادر فنی تیمها داد. مشکلات داوری بیداد می کند و ظاهراً کسی هم پاسخگو نیست. هفته گذشته بود که بحث جابهجایی در ریاست کمیته داوران در خبرگزاریها و روزنامهها پخش شد.
قرار بر این شد که عنایت بهعنوان سیبل اصلی انتقادات جای خود را به شخص دیگری دهد. نمیتوان منکر شد که خیلیها و شاید قریب به اتفاق جامعه فوتبال از این جابهجایی احتمالی خوشحال شدند. علتش بماند.
اما سؤال اینجاست آیا تمام معضل و مشکل داوری فوتبال ایران در وجود شخصی مثل عنایت یا جانشین احتمالی او خلاصه می شود؟ به نظر شما رئیس کمیته داوران چقدر در اشتباهات فاحش و تأثیرگذار داوران که در داخل میدان رقم خورد نقش دارد؟
این درست که او موظف است با برگزاری کلاسهای معتبر و استفاده از مدرسان کار کشته علم داوران فوتبال را به روز کند اما بیتردید نمیتواند گام به گام داورانش در میدان برود و به جای آنها هم سوت بزند.
داوران فوتبال ایران بر این باورند که همطراز با فوتبال پیشرفت کردهاند. هرچند که این روزها فوتبال هم حرفی برای گفتن ندارد اما در این فوتبال آب رفته هم داوری بازهم در رتبه دوم قرار دارد. فوتبالی کسلکننده و خوابآور همراه با قضاوتهایی پر اشتباه و تأثیرگذار. حالا چه تفاوتی میکند چه کسی رئیس کمیته داوران باشد؟
لیگ دوباره شروع شد و اشتباهات داوران نیز هم و کوچکترین اعتراضی به طور حتم با برخورد شدید کمیته داوران و کمیته انضباطی مواجه میشود. اما اشتباهات کجا رسیدگی میشود و کی تمام یا به حدقال میرسد نکتهای است که بر همگان پوشیده است.
