شهری که دیگر شهر نشد
خرمشهر داستانی قدیمی اما زنده است؛ درد دارد اما ایستاده است. هر محله اش یک داستان دارد. هر کوچه اش داستان دارد. هر خانه اش داستانی دارد. برای تک تک آدم هایش می توان داستانی جداگانه نوشت؛ از زندگی دیروز، زخم های امروز و آرزوهای فردا.
به گزارش ایسنا، خرمشهر داغ دید، داغ خرمیاش را، داغ نخلهایش را و داغ فرزندانش را. چهل سال است که خرمشهر داغدار است؛ داغدار روزهای از دست رفته. صدای خرمشهر داغ خورد. برایش جشن بازسازی گرفتند اما دیگر شهر نشد. با این حال هنوز زنده است، هنوز نفس می کشد و هنوز جریان دارد.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۳۴
انتشار یافته: ۷
همه چیز هم دست دولت نیست خود مردم خرمشهر هم باید دستی بالا بزنن و به فکر خودشون باشن این معنی نداره که طرف حتی نخاله ساختمانی جلوی درب خونشو برای سالها جمع نکنه و بزاره بمونه!!! کلا یه فرهنگ بدی تو اون منطقه هنوز حاکم هست که کسی به فکر ظاهر زندگیش نیست و هر جا میری پر شده از اشغال!!! خب یکم به پاکیزگی محل زندگی خودتون اهمیت بدین در مدارس ایران دروس تئوری زیادی تدریس میشود اما هر گز به یک دانش اموز چند کار ساده مثل اهمیت رنگ امیزی نظافت گچ کاری و سیمانکاری و سایر کارهایی که یک بزرگسال در اینده برای حفظ کردن نمای منزلش به ان نیاز خواهد داشت اموزش داده نمیشود در جایی که اب و برق و مصالحی مثل سنگ و سیمان و گچ وجود داشته باشد بخشی از مسئولیت به عهده مردم است نظافت شخصی و منزل رنگ امیزی منزل و لکه گیری این مشکل فقط مختص خرمشهر نیست و در خیلی از نقاط ایران بیداد میکند شخص اموزش ندیده که زباله تولیدی خانواده اش را دوروبر خودش جمع نکند ۳۷ سال میگذرد و دیگر ان شهر جنگ زده محسوب نمیشود 
اینکه خیلی جاها برای بازسازی مناطق جنگزده کوتاهی شده قبول، اما اینکه اون هموطن عزیز توی خونه ش رو هم مرتب نمیکنه و پتو و لحاف و متکا و در قابلمه و ... توی اتاقش ریخت و پاش شده دیگه اینم تقصیر دولته؟؟!! نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟