كمياب مثل دادكان
عادل فردوسيپور نميتوانست سكوت كند و به علامت تاييد ادعاهاي محمد دادكان سر تكان بدهد. موضعگيري رئيس اسبق فدراسيون فوتبال در برنامه 90 به گونهاي بود كه مجري حتي اگر با مطالب مطرح شده موافق هم بود بايد هر از گاهي سكتهاي در حرفهاي دادكان ميانداخت و جبهه ميگرفت. مهمان برنامه اما آنقدر بيمحابا و در عين حال مستند كلمات را پشتسر هم مينشاند كه عادل در 30 دقيقه پاياني برنامه كاملا سكوت اختيار كرد، حتي آنجا كه گفت «انتخاب و عزل مربياني مثل امير قلعهنويي، علي دايي، محمد مايليكهن و افشين قطبي ورزشي نبود» تلاش كرد بهطور ناملموس بر افشاگريهاي مهمان معترض برنامه صحه بگذارد.
به نوشته تهران امروز؛ محمد دادكان با يادآوري خاطرات چهار سال قبل فوتبال ايران، بازي را برد و با اشاره به آنچه اكنون بر فوتبال ميگذرد چهرهاي كاملا موفق و موجه از خودش به يادگار گذاشت. چهار سال قبل دادكان در جايگاه رئيس فدراسيون فوتبال ايران منتقدان پرشماري داشت. تيمي كه او پشت صندليهاي فدراسيون نشانده بود سيبل اصلي اعتراض به شمار ميرفت و منتقدان ادبيات و ميزان كارايي افرادي مثل نويد مجد از كارمندان روابط عمومي يا غلامحسين زمانآبادي سخنگوي فدراسيون را به چالش ميكشيدند.
فدراسيون محمد دادكان در ابعادي به شكل سنتي و روي كاكل افراد اداره ميشد. گاهي رئيس شخصا وارد عمل ميشد و با ناديده گرفتن نكات قانوني برنامه ديگري را ديكته ميكرد. بر اين بندها مطالب ديگري را هم ميتوان افزود و در نهايت كار به جايي رسيد كه يكي از روزنامههاي ورزشي در كاريكاتوري مسئولان ورزش و فوتبال ايران را سوار بر قايقي به تصوير كشيد كه محمد دادكان مشغول سوراخ كردن آن بود.
امروز چهار سال از آن اتفاقات گذشته و بسياري از منتقدان در حالي كه هنوز با متن و اصل برخي از آن تصميمات مخالفند، محمد دادكان را در قامت يك قهرمان تصوير ميكنند. اگر سال 2006 صعود به جامجهاني و استاديومهاي پر از تماشاگر يك اتفاق عادي بود و گمان ميكرديم فوتبال ذاتا ورزشي جذاب است، امروز جامجهاني يك روياست و وقت گذاشتن براي تماشاي ليگ برتر رفتهرفته به اتفاقي ناممكن تبديل ميشود. امروز تماشاي چهره رئيسي كه پا را از خط قرمزها فراتر بگذارد و وظيفه قانونياش را به اطاعت از مافوق ترجيح بدهد، هيجانانگيز است و حضور چنين چهرهاي بود كه نود 14 ديماه را به يكي از خاطرهانگيزترين نودها تبديل كرد.
محمد دادكان چهار سال قبل هم همينطور و با همين استدلال و ادبيات از خودش دفاع ميكرد. او اما امروز به بحث داغ محافل ورزشي و غيرورزشي تبديل ميشود چون در اين چهار سال، فوتبال ايران ديگر آدمهايي از اين جنس به خود نديد. كسي كه عقايدش را بدون پردهپوشي به سوي مخاطب پرتاب كند و صراحتا بگويد هيچ پستي را نميپذيرد.
