گاف بزرگ فدراسيون فوتبال نمونه
1 ) شکست تيم ملي کشورمان در برابر اردن، اگرچه صعود قريب الوقوع ما را به مرحله نهايي جام ملتهاي آسيا 2011 به خطر نينداخت، اما اصولاً از آن دست باختهايي بود که تلخي و دردناکي اش را نمي شود در مقياس جدولهاي رده بندي و امتيازها و اعداد و ارقام سنجيد.
به نوشته قدس؛ ما يکشنبه شب به اردني باختيم که بيش از هر چيز ديگري يک تيم «عربي» محسوب مي شود و کيست که نداند زانو زدن ايران مقابل دشداشه پوش ها، تحت هر شرايطي غمبار است و يک «فاجعه» محسوب مي شود؟
شکست در برابر اردن البته يادمان آورد که «شير»ي هستيم سخت بي يال و کوپال که حالا وقتي گام به ورزشگاه خانگي تيم گمنام و قعرنشين گروهمان در مقدماتي جام ملتهاي آسيا مي گذاريم، بايد 90 دقيقه تمام در محوطه جريمه خودي حبس باشيم و فقط زير توپ بزنيم. ناکامي مان، البته چهره اي تازه از تيم افشين قطبي را نيز به نمايش گذاشت؛ هم او که خودش را و مجموعه تحت اداره اش را همواره «بين المللي» مي خواند و همه انرژي اش را خرج تحويل دادن يک مشت لغت خوش آب و رنگ به خلق خدا مي کند.
حالا شايد علي دايي نيز در محکمه تاريخ گامي به سوي تبرئه شدن برداشته باشد؛ چه اينکه اگر همين آقاي به اصطلاح امپراتور رهبري ايران را در مقدماتي جام جهاني از ابتدا به عهده مي گرفت، چه بسا تيم ما حتي مجال جا گذاشتن امارات را نيز نمي يافت و قعرنشين مطلق گروه مي شد. به هر حال امارات که از اردن ضعيف تر نيست، هست؟!
2 ) جوهر اين يادداشت اما چيز ديگري است. اينجا مي خواهيم از فدراسيون فوتبالي حرف بزنيم که براي دومين سال متوالي نامزد کسب عنوان «بهترين» در سطح قاره و بين هم رده اي هاي خودش شده است و لابد کارش خيلي درست است که مدام به چنين افتخاراتي نايل مي شود!
لابد براي بسياري از بينندگان تلويزيوني مسابقات فوتبال که پس از تماشاي ديدار اردن و ايران، پاي بازي اوساسونا و والنسيا نشستند، اين سؤال به وجود آمده باشد که چرا نکونام و شجاعي، ارزشمندترين بازيکنان فعلي تيم ملي کشورمان به جاي حضور در امان و کمک به ايران، در پمپلونا به ميدان رفته بودند و براي يک تيم لاليگايي عرق مي ريختند؟
پاسخ اين پرسش را بايد از کفاشيان، تاج و رفقا پرسيد؛ هم آنان که چندي پيش با درخواستي نابخردانه و ناشي از سؤ مديريت، رسماً از AFC درخواست کردند تا بازي ما با اردن را به روزي خارج از روزهاي فيفا موکول کند و به اين ترتيب، مقدمات برگزاري مسابقه مذکور با 4 روز تأخير را فراهم کردند تا اوساسونا مطابق قانون، حق آزاد نکردن بازيکنانش را داشته باشد و سفيد پوشان ايران، بدون نکو و شجاعي به ميدان بروند!
روزي که فدراسيون چنين تقاضايي از کنفدراسيون فوتبال آسيا کرد، قرار بود تيم ملي در «فيفا دي» موعد برگزاري بازي با اردن، به صورت دوستانه به مصاف آمريکا برود، اما پس از موافقت AFC با تغيير تاريخ بازي امان، مسابقه دوستانه کذايي هم ملغي شد تا به جاي آمريکا، مقدونيه راهي تهران شود! به اين ترتيب، در ديدار مهم و حيثيتي تيم ملي با اردن، قطبي از نعمت حضور شجاعي و نکونام محروم شد تا همه چيز به شرايط ايده آل مورد نظر حريف عربي نزديکتر شود!
3 ) امروز بايد فدراسيون فوتبال را چگونه خطاب کرد؟ سؤال واضح و روشن اين است که چه کسي مسؤول مستقيم غيبت نکونام و شجاعي و متعاقب آن باخت ايران به اردن محسوب مي شود؟ آيا غير از اين است که ندانم کاري دوستان در خيابان سئول و شتابزدگي غيرقابل توجيه شان در جايگزيني مصاف قطعي نشده ايران با آمريکا، با مسابقه رسمي کشورمان و اردن، در حال حاضر به بروز يک «شبه فاجعه» انجاميده است؟
بعيد مي دانيم اين توقع زيادي از آقايان بوده باشد که ديدارهاي رسمي و سرنوشت ساز را به مسابقات دوستانه رجحان بدهند و البته قبل از آنکه از برگزاري ديداري تدارکاتي اطمينان حاصل نکرده اند، مبادرت به برنامه ريزي در مورد آن و قرار دادن ساير رويدادهاي تحت الشعاع آن نکنند. انتظار زيادي است کمي وسواس داشتن و فکر به خرج دادن آقاي کفاشيان عزيز؟!
4 ) غرور بند زده فوتبال ايراني، يک مرتبه ديگر در شب تار امان ترک خورد و اين بار البته، آکتور اول اين شکست فدراسيوني بود که باعث شد گل مسعود شجاعي به جاي اردن در اسپانيا و در دروازه والنسيا برويد! هيچ اشکالي ندارد اگر همچنان AFC به کج سليقگي هايش ادامه بدهد و فدراسيون ما را جزو برترين هاي قاره(! ) قلمداد کند، آنچه اکنون اهميت دارد، سؤ مديريتي است که کمر فوتبال را شکسته و ردپايش را همه جا باقي گذاشته است.
