محتشمی:نگران نباشید،ایران هستم

پس از ادعای برخی روزنامه‌ها و سایتهای حامی دولت، كه مدعی شده بودند علی اكبر محتشمی از بازگشت به ایران خودداری می‌كند، مدتی پیش وی با تشریح ماجرای حرم حضرت زینب (س) اظهار كرد كه در ایران است.

به گزارش خبرگزاری قدس(قدسنا) سید علی اكبر محتشمی پور دبیر كل كنفرانس حمایت از انتفاضه فلسطین و قدس به زوایای جدیدی از تبلیغات منفی علیه خود كه اخیرا یكی از خبرگزاری های داخلی به نقل از یك وبلاگ منتشر كرده بود، اشاره كرد.

روایت محتشمی پور از جنجال یاد شده در حاشیه برگزاری نشست (عصر دوشنبه) مجمع سازمانهای غیر دولتی و فعالان حامی فلسطین توسط یك منبع آگاه نقل شده است كه عینا منتشر می شود.

این منبع به قدسنا گفت: به رغم اصرار اعضای مجمع سازمانهای غیر دولتی و فعالان حامی فلسطین در خصوص صدور بیانیه یی از سوی مجمع در محكومیت اقدام جنجالی یك وبلاگ كه در چند خبرگزاری داخلی نیز منتشر شد اما محتشمی پور با هرگونه موضع گیری در این خصوص از سوی مجمع در حمایت از خود مخالفت كرد و تنها به این نكته بسنده كرد كه " احساس می كنم نباید به این موضوع پرداخته شود چراكه به عقیده من اهمیتی ندارد و باعث سوء استفاده می گردد". این منبع در ادامه گفت: حجت الاسلام محتشمی پور پس از اصرار اعضا در خصوص ماهیت خبر نقل شده در برخی سایت ها در نهایت پذیرفت ماجرا را نقل نماید:

به نقل از این منبع آگاه محتشمی پور گفت:

"... این موضوع آنقدر برایم بی اهمیت بود كه عمدا گزارشی از آن در مجمع ارائه نكردم...مسئله مهمی نبود...برای شركت در اجلاس جولان از سوی یك نهاد عربی غیر دولتی به دمشق دعوت شده بودم ...در طول زمانی كه در آنجا بودم بر حسب عادت و انگیزه های مذهبی همه روزه برای زیارت به حرم حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س) مشرف می شدم. تنها هم بودم... كمی كسالت داشتم و به همین دلیل زمان پروازم به تهران با هیات ایرانی را از دوشنبه به جمعه موكول كردم تا جهت درمان نزد پزشك بروم...در این مدت روزها به حرم می رفتم...

در حرم حضرت رقیه (س) و سپس در حرم حضرت زینب(س)... احساس كردم دو سه نفری همواره به دنبالم هستند و هرجا من می روم آنها نیز می آیند... این افراد پس از معرفی خود به عنوان خبرنگار با طرح موضوعاتی در خصوص اتفاقات داخلی خواستار پاسخگویی از من شدند. گفتم برادر اینجا جای دعا است باشد زمانی كه به تهران برگشتم پاسخ می دهم، اینجا جوابی ندارم... با بی ادبی خاصی گفت: مگر تو جرات می كنی به ایران برگردی... در پاسخ گفتم : من فردا ایرانم... گفت : نه باید جواب بدی ...

در زمان گفت و شنودم با این فرد یك نفر دیگر هم فقط عكس می گرفت و یك نفر هم ملبس به لباس روحانی هم آنان را همراهی می كرد...به خودم گفتم ما كه هستیم كه اینقدر از ما عكس می گیرند. شب جمعه اخرین روزی بود كه در سوریه بودم... به حرم حضرت زینب (س) برای زیارت مشرف شدم. بازهم این افراد (سه نفر) كه این بارهم یك روحانی در میان آنان بود به سراغم آمدند و باردیگر پس از فحاشی های ممتد از من خواستند كه به سوالشان پاسخ بدهم .بازهم گفتم : جوابی ندارم ... به ایران برگشتم جواب می دهم... او نیز گفت : نه باید همین جا جواب بدهی ...گفتم : جواب نمی دهم چون تو نمی فهمی كه اینجا جای دعا است نه مصاحبه...

یكی از انان آنقدر دستگاه ضبط صوت خود را نزدیك صورتم آورد كه به دهانم برخورد كرد. با دست ضبط صوتش را عقب زدم ... گفت دستگاه ضبط صوت مرا میگیری؟ از این دستگاهها چند تای دیگر هم داریم...تمامی رفتارت را ضبط كرده ایم و منتشر خواهیم كرد...از ان طرف هم یكی بود كه هی پشت سرهم عكس می گرفت... ما آمدیم بیرون ... در كنار من یك طلبه پاكستانی بود كه به هنگام زیارت همواره دركنارم بود ...او را تاحدودی میشناختم ...انسانی ساده زیست و تهی دست كه در دمشق رفت و آمدهایی نیز برای كسب علم به دفتر مقام معظم رهبری دارند... سوار خودروی ون شدم كه زحمت انتقالم به فرودگاه بین المللی دمشق را نیزتقبل كرده بود. از روحانی پاكستانی خداحافظی كردم و روز جمعه هم به ایران بازگشتم و الان هم در خدمت شما هستم...