پس اولويت خدمت چه شد؟
از آنجا که تعادل در فوتبال ايران وجود ندارد، هستند مديراني که بدون صبغه موفقيت و کارنامه قابل قبول اصرار به بازگشت يا ماندگاري دارند و با منجنيق هم نمي توان آنها را از صندلي خود جدا کرد، اما ديگراني که بعضاً از خود اثري ماندگار به جاي گذاشته اند يا رانده شده اند و يا علاقه اي به بازگشت ندارند. محمد دادکان در اين تقسيم بندي در گروه دوم قرار مي گيرد. مردي که با وجود مختصات شخصيتي اش و تند روي هاي گاه و بي گاهش نشان داده مديريت بر فوتبال ايران را بلد است، اما او که در اوج قدرت و موفقيت کنار گذاشته شده بود، حالا دلش به بازگشت رضا نمي دهد حتي در فضاي جديدي که سعيدلو در سازمان تربيت بدني ايجاد کرده و تمام آنها را که علي آبادي تارانده است، در قالب مشاور و سرپرست و قائم مقام برگردانده است. دادکان باز هم تن به بازگشت نمي دهد.
جالب اينکه او نه براي آينده گارانتي مي خواهد و نه به دنبال مهيا کردن حداقل براي بازگشت است. دادکان «عذرخواهي» مي خواهد.
اما پرسش اينجاست که سعيد لو چرا بايد جور جفايي را بکشد که علي آبادي در حق دادکان کرده است؟ و آيا اين عذرخواهي تمام آن ظلمي را که در حق دادکان روا شده است، بي اثر خواهد کرد که او چنين مصرانه آن را طلب مي کند.
«عذرخواهي» واجب تر است يا نياز ورزش به دادکان. عذرخواهي واجب تر است يا اينکه او ضمانتهاي کافي و لازم را براي انجام يک مديريت موفق بگيرد. آيا براي شأن و اعتبار دادکان لازم و موجه تر نبود که بشنويم او خواست مديران را در بازگشت، به اين دليل پس زده که حداقلها براي انجام يک مديريت موفق فراهم نشده است يا ضمانت کتبي براي دادن زمان به او را لبيک نگفته اند.
گفته مي شود، دادکان بحث صاف شدن بدهي هاي پرسپوليس در صورت بازگشت خود را هم مطرح کرده است که قطعاً شرط مهم و قابل اتکايي براي بر آمدن از پس اداره پرسپوليس است. اين شرط هم از آن جمله شروطي است که مطرح کردن آن عقلاني به نظر مي رسد و قابل قبول.
علي آبادي رفته، با انبوهي از عذرخواهي هاي به جا مانده از خانواده ورزش که دل شکسه از برخوردها و حذف شدنها به کناري تبعيد شدند، اما آيا اين به معني طلاق هميشگي اهالي ورزش از آن است؟ تمام خاک خورده ها و گوش شکسته ها که نبايد احترامشان مي شکست، اما چنين شد. حال بايد به اين بهانه ورزش را تنها گذاشته و کنج عزلت بگيرند؟
حتي با عذرخواهي از دادکان فرصت از دست رفته براي او و فوتبال باز نمي گردد، پس چه بهتر که در فضاي تازه ايجاد شده در ورزش او هم با نگرشي تازه دستي را که به سويش دراز شده، بفشارد و در غير اين صورت در آينده شعار «اولويت خدمت» از سوي محمد دادکان براي شنونده هاي آن موجه و قابل قبول نخواهد بود.
