90 هر شب بايد باشد

فوتبال ايران، مثل فوتبال آلمان نيست که هر هفته چند ساعت پس از برگزاري بازيهاي بوندسليگا، برنامه اي مثل «اشپورت شاو» بتواند تمام اتفاقها آن را پوشش بدهد. چرا؟ چون بخش اعظم اتفاقها و فعل و انفعالات فوتبال ايران، زيرپوستي است و زير پوست فوتبال ما جريان دارد. به همين دليل ساده، برنامه اي مثل 90 ماهيت انتقادي اش به حدي مي رسد که براي ادامه حيات خود، به مشکلات بزرگي مي خورد و در مسير حرکتش، دست اندازهاي عجيبي ايجاد مي شود.

به نوشته قدس؛ اگر فوتبال ايران، پديده شفافي باشد، برنامه 90 هم غير از پخش صحنه هاي حساس بازيهاي هر هفته و انجام چند مصاحبه معمولي، کارکرد خاصي نخواهد داشت، اما فرهنگ مبهم و البته ضعف فرهنگي فوتبال ايران، جهت گيري برنامه 90 را تعيين داده است تا جايي که در نخستين برنامه از سري جديد نود، مديرعامل پرسپوليس به مجري برنامه مي گويد: شما اول برنامه اتفاقات اين چهار ماهه اخير فوتبال ما را دوره کرديد و يک موضوع مثبت در آن نبود. چرا فقط از منفي ها حرف زديد؟ واقعاً فوتبال ما نکته مثبت نداشته در اين مدت؟

عادل فردوسي پور پاسخي به اين پرسش مديرعامل پرسپوليس نداد، اما اتفاقاً همين سکوت عادل، نشان دهنده حقيقت روشن فوتبال ماست؛ اينکه در جغرافياي اين فوتبال، بندرت اتفاق مثبتي رخ مي دهد و در چنين محيطي، برنامه اي وجدان جامعه باشد، ناخودآگاه منفي باف مي شود و آن وقت چه مي شود؟ مسؤولان و اداره کنندگان فوتبال، احساس مي کنند يک برنامه تلويزيوني در حال خراب کردن فرزندي است که براي پيشرفتش دارند زحمت مي کشند.

عباس انصاري فرد با تعجبي غليظ چند بار مي پرسد، واقعاً اين فوتبال هيچ نکته مثبتي ندارد؟ بايد بدون تعجب به او پاسخ منفي داد. وقتي در هر تابستان، بيش از 10 باشگاه، سرمربي تيم خود را عوض مي کنند و متوسط عمر هر مربي در ليگ برتر، حدود نيم فصل است، ديگر وارد فاز بهره وري نمي شويم. بله اين فوتبال نکات مثبت ندارد و برنامه اي که بخواهد واقعاً وجدان بيدار جامعه باشد و کارکرد «آينه» اي رسانه را حفظ کند، نمي تواند چهره ژوليده اين فوتبال را خوب و تر و تميز نشان بدهد.

برنامه نود در حالت کلي نمي تواند و نبايد وارد ريز مسائلي شود که فوتبال ايران را از نفس انداخته است، اما از آنجا که نظام درستي بر اين فوتبال حاکم نيست، برنامه نود به عنوان وجدان بيدار جامعه، خود را وارد معرکه اي مي کند که هيچ نظمي در آن ديده نمي شود.

شايد بهترين صحنه اي که حقيقت فوتبال ايران را نشان مي دهد، صحنه حضور حميد درخشان در يکي از بازيهاي فصل گذشته پيکان باشد؛ زماني که درخشان کلاهش را پايين آورده و يقه کتش را طوري جمع کرده که اصلاً شناخته نشود، اما خبرنگار با ميکروفن از راه مي رسد و با او مصاحبه مي کند و از او مي پرسد که اينجا چه کار مي کنيد؟ درخشان هم با لبخندي تلخ پاسخ مي دهد و چند هفته بعد سرمربي پيکان مي شود.

برنامه 90 براي همين بايد روي آنتن برود. براي اينکه نشان بدهد مختصات فوتبال ايران به گونه اي است که يک مربي براي تيم گرفتن، مجري همان فرهنگي مبهم و زشت مي شود. کوچه پس کوچه هاي اين فوتبال آن قدر زياد است که اگر برنامه نود هر شب هم روي آنتن برود، باز نمي توان منفي هاي درشتش را به مردم نشان داد. پس انصاري فرد نبايد از حجم منفي هاي اين برنامه تعجب کند.

بهتر است از پرسشهايي که فردوسي پور بايد از او مي پرسيد و نپرسيد، تعجب کند. مثلاً اينکه چطور يک مدير مي تواند رکورد جهاني خريد 16 بازيکن در يک تابستان را ثبت کند؟ هفته پيش عباس انصاري فرد از موضع قدرت با فردوسي پور حرف مي زد و حتي فرداي آن برنامه، به فکر شکايت از مجري برنامه 90 هم افتاد.

اما امشب نود در حالي روي آنتن مي رود که انصاري فرد يک هفته پس از خوب و آفتابي جلوه دادن اوضاع تيمش، کرانچار را برکنار کرده و خودش هم در آستانه خروج از باشگاه پرسپوليس قرار دارد. شايد اين يک اتفاق مثبت باشد. بله، آقاي انصاري فرد! بندرت در اين فوتبال اتفاق مثبت هم رخ مي دهد.