مجيدي را به قطبي معرفي کنيم!

فراتر از کريم باقري در پرسپوليس و يک نفر در اندازه علي کريمي در استيل آذين. او در استقلال فراتر از يک ستاره ظاهر شده، بسيار فراتر از توقعي که داشتيم. فرهاد مجيدي وقتي با ناصر حجازي به استقلال برگشت، همواره تصور مي کرديم که آمده تا فوتبال خود را در استقلال به پايان برساند، اما مجيدي حالا در نقش هافبک آزاد استقلال به سان يک ستاره بازي مي کند و انگار دوباره فوتبال او آغاز شده است، انگار دوباره همان جوانکي است که وقتي گل مي زند، دست راست خود را روي قلبش گذاشت و دست چپ را مي گشود و به سوي تماشاگران استقلال مي رفت.

به نوشته قدس؛ فرهاد مجيدي يکي از مستعدترين بازيکنان تيم استقلال در دهه 70 و 80 است، بازيکني که از ياد نمي رود و براي استقلالي ها آنقدر خاطره ساخته و همچنان مي سازد که فراموشي اش آسان نيست.

درخشيدن مجيدي در اين مقطع از عمر فوتبالش اين حسرت را به وجود مي آورد که چرا او را سالها پيش در تيم ملي بيشتر به بازي نگرفتيم. مجيدي از اولين بازيکناني بود که از اين بابت چوب خورد؛ به فوتبال حوزه خليج فارس رفت و از چشم تيم ملي افتاد؛ به فوتبال درجه چندم اروپا رفت و تيم ملي او را ناديده گرفت.

مجيدي اما هرگز از مهاجماني که بسيار پيش از او در تيم ملي بازي کردند، کم استعدادتر نبود و همواره بداقبال بود که کسي به او در بلند مدت اعتماد نمي کرد و فرصتها در تيم ملي هميشه براي مجيدي اندک بود، در وقتي تنگ. مجيدي البته هم نسل بازيکناني بود که از بازيکنان امروز تيم ملي کارآمدتر و مستعدتر بودند و رقابتي سنگين تر حاکم بود، با اين حال از مجيدي در تيم ملي به اندازه اي که مي شد استفاده کرد، بهره گرفته نشد.

مجيدي اما تنها بازيکني نيست که در تيم ملي ايران به اندازه توانايي شان پيش نرفتند. شب بازي استقلال- استيل آذين، مجيد جلالي ميهمان شبکه جام جم بود و پخش نشدن بازي فرصتي را فراهم آورد که جلالي پس از مدتها ديدگاه هايش را درباره فوتبال ايران و تيم ملي ابراز کند. مجيد جلالي انتقاد از دوران مربيگري برانکو ايوانکوويچ در تيم ملي، به اينکه او يک تيم باشگاهي در تيم ملي ساخت و سالها بازيکنان جديد را در تيم ملي نپذيرفته، اشاره کرد و معتقد بود که کمبودهاي امروز تيم ملي در اکثر پستها محصول کم کاري در دوره برانکو در جذب استعدادها از سوي تيم ملي بود.

بله، در دوران برانکو استعدادهايي سوختند، همانطور که در دوران قلعه نويي و دايي نيز ماجرا همين بود. علي دايي نيز هميشه از جوانگرايي در تيم ملي حرف زد و بازيکنان متوسطي در اندازه اشجاري و غلام نژاد را به تيم ملي راه داد.

در اين ميان مجيدي هاي ديگري را گم کرديم. آرش برهاني آقاي گل هم شد، اما در تيم ملي تحويل گرفته نشد، ايمان مبعلي به عنوان يک استعداد پذيرفته نشد. کاظميان و حيدري تا آخرين روزي که مهدوي کيا در تيم ملي حضور داشت، هرگز به بازي گرفته نشدند و کاظميان همچنان جايي در تيم ملي ندارد. مسعود شجاعي را وقتي در تيم ملي يک ستاره خطاب کرديم که در لاليگا او را پسنديدند و اين کج سليقگي فوتبال ايران را به رخ مي کشد.

فرهاد مجيدي اين روزها مي درخشد و به خاطرمان مي آورد که چقدر مستعد بود و در تيم ملي فرصت چنداني نيافت و البته به ما گوشزد مي کند که در هر نسل از چه ستاره هايي بي بهره مي مانيم.
بايد فرهاد مجيدي را به قطبي معرفي کرد، نه براي اينکه او را به تيم ملي فرا بخواند، بلکه براي اينکه بداند در فوتبال ايران بازيکناني در اين سطح سالها تيم ملي را از کف مي دهند و دور مي افتند و فرصت به کم استعدادترها مي رسد.

اين روزها مهم ترين وظيفه قطبي، خرج کردن سليقه در انتخاب بازيکن است، در ساختن يک نسل تازه براي فوتبال ايران، نسلي که در آن بازيکني مثل فرهاد مجيدي جا ندارد.

قطبي تا امروز نشانه هاي اين نسل را در تيم ملي نساخته است و کوششي در اين رابطه از او نديده ايم و نديدن همين نشانه هاي نسل جديد در تيم ملي، چه در دوره دايي و چه در دوره قطبي، مهدي تاج را به اينجا مي رساند که بگويد اگر اختيارش را داشتم، تيم ملي را منحل مي کردم.

رئيس کميته تيم‏هاي ملي به اين باور رسيده که ديگر نمي توان تيم ملي قدرتمندي ساخت و نسل ديگري در راه نيست و اين چه باور خطرناکي است. با تاج مي توان اظهار همدردي کرد و با تأييد حرف او، فوتبال ايران را بي چيز خواند، اما از سوي ديگر، با خوش سليقگي مي توان نسل تازه اي براي تيم ملي ساخت، با انتخابهايي بهتر نه آنطور که از دايي و قطبي ديده ايم. اينکه مجيدي هاي ديگري بسوزند، اين روزها بايد فوتبال ايران را به وحشت بيندازد، اما رئيس کميته تيمهاي ملي به اين باور رسيده که مجيدي ديگري پيدا نمي شود که بسوزد يا نسوزد!