صدای تکخوان گروه در گوش میپیچد: باز این چه شورش است که در خلق عالم است ... باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است ... صدای سینهزنی میآید ... گروه جواب میدهد: سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است ... گویا عزای اشرف اولاد آدم است ...
تمام بدنت گر میگیرد و در عزا و ماتم فرو میروی!
با گذشت بیش از دو دهه از ضبط این نوحه توسط «گروه سرود بچههای آباده» این نوا همچنان همه را حسینی میکند.
شاید یکی از نقاط قوت این نوحه، کودکانی باشند که همصدا و همآهنگ برای مظلومیت امامشان میخوانند.
شاید این، معجونی از صداقت کودکانه و ترکیببند محتشم کاشانی است که تا این اندازه قدرت پیدا میکند که در میان هجمه مداحیها و نوحهخوانیهای رنگارنگ امروز هنوز جلوهگری میکند.
شاید اگر امروز میگویند که در عرصه عاشورایی تولید موسیقایی با محتوای خوب نداریم، دلیلش این است که از حضور کودکان برای تولید چنین آواهای مناسبتی استفاده نمیشود یا زمان و مکان آن مناسب نیست.
