علیآبادی سنگ قلاب شد
پس از پنج روز بررسي صلاحيت وزيران و برنامههايشان در مجلس شورای اسلامی، نمايندگان ملت در رايگيری نهايی پنجشنبه به 18 وزير پيشنهادی رييس جمهور رای اعتماد دادند و تنها محمد علیآبادی و دو زن پیشنهادی برای وزارتخانههای آموزش و پرورش، رفاه و نيرو نتوانستند با كسب رای اعتماد اکثریت نمايندگان مجلس هشتم، به جمع دهمین هیات وزیران ملحق شوند؛ با این حال بزرگترین ضربه را میان آنهایی که نتوانستند از مجلس رای اعتماد برای نشستن بر کرسی وزارت کسب کنند، محمد علیآبادی، چهره مورد وثوق رئیس دولت تا پیش از این، خورد.
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ پنجشنبه روز تلخی برای دوست صمیمی سالهای اخیر رئیسجمهور بود. محمد علي آبادی، رييس سابق سازمان تربيت بدني و رييس كميته ملی المپيك، گزينه پيشنهادی رييس جمهور براي تصدی پست وزارت نيرو بود كه با كسب 137 راي موافق، 117 راي مخالف و 32 رای ممتنع موفق به كسب راي اعتماد مجلس نشد.
این نتایج علیرغم تلاش وی برای جلب اعتماد مجلس قابل پیشبینی بود و شاید همین امر باعث شده بود که در روزهای اخذ رای اعتماد عکاسان بیش از سایر حاضرین از زوایای مختلف تصاویر بستهای از حالات و چهره یکی از نزدیکترین اشخاص خروجی از سیستم احمدینژاد مشاهده گردیده و چهره پراضطرابش که برای مطمئن نشان داده شدن با دوگانگی همراه بود به سوژه نخست برخی رسانهها مبدل شود.
او اگرچه برای ورزش نتوانست نقش یک مدیر موفق را ایفا کند و با کارنامهای که تنها ساختو سازهای ورزشی (بدون مدنظر قرار دادن کیفیت آن) نقطه روشن آن بود ورزش را ترک کرد اما حداقل مدیری هماهنگ با رئیسش بود؛ همان معیاری که محمود احمدینژاد در انتخاب کابینه برای بسیاری از وزرا بر پارامترهای تاثیرگذار دیگر ارجح نموده بود و نمایندگان نیز برای دفاع از برخی وزرا که کارنامهای نداشتند به همین هماهنگی اکتفاء میکردند و آن را یک ویژگی مثبت تلقی مینمودند.
شاید عدهای تصور کنند حذف علیآبادی از بدنه دولت صرفاً به واسطه عملکرد ضعیف در ورزش و انتقادات رسانههای گروهی بود اما قطعاً وزرایی ضعیفتر از محمد علیآبادی بودند که اگرچه همچون ورزش با فشار سنگین افکارعمومی روبرو نبودند ولی مجلسیها علیرغم آنکه به خوبی از عمق ضعف حوزه مدیریتشان و کارنامه نه چندان قابل قبولشان اطلاع داشتند مجدداً به ایشان رای دادند تا بهانهای برای عدهای باقی نماند.
علیآبادی میتوانست به جای بهبهانی وزیر راه و ترابری و یا حداقل جای نیکزاد برای وزارت مسکن و شهرسازی به مجلس معرفی شود و جزو مردودیهای کابینه در آخر هفته نباشد اما او برای وزرات نیرو که سوابق مرتبط با آن نداشت معرفی شد تا این امر مضاف بر حجم نقدهایی که به سوابقش در دستگاه ورزش بود، او را زمین بزند و به زعم عدهای با معرفی برای این پست سنگ قلاب شود.
به زعم عدهای تنها زمانی میتوان پذیرفت که او سنگ قلاب نشده و معرفیاش برای این پشت به منزله کنار گذاشتن محترمانهاش نبوده که شایعه حضورش در جایگاه معاونت اجرایی احمدینژاد قطعیت پیدا کند؛ موضوعی که احتمال وقوعش به دلیل برخی تقابلهای به وقوع پیوسته میان برخی اشخاص بعید به نظر میرسد و به احتمال فراوان علیآبادی از این پس به عنوان مدیری تکشغله رئیس کمیته ملی المپیک خواهد بود.
رئیس سابق سازمان تربیتبدنی البته در مجلس به ضعف برخی مدیرانش در هنگامه رویارویی با نمایندگان مجلس نیز پی برد و همان زمان بود که مجبور شد شخصاً آستینهایش را بالا بزند و برای برقراری تعاملی که در چهار سال اخیر نه تنها معاونانش زحمتی برایش نکشیده بودند، بلکه مدیران مرتبطش بذر دشمنی را در دل برخی نمایندگان با رفتارهای بدشان کاشته بود، تمام توانش را در روزهای اخیر به کار گیرد اما مگر امکان داشت روابطی که چهار سال آسیب دیده بود، ظرف چهار روز بهبود بخشید؟
اینچنین بود که رئیس دریافت حمایت بیچون و چرا از برخی مدیران میانی ناکارآمد در یک سیستم چه هزینه سنگینی میتواند برای یک مدیر ارشد در پی داشته باشد. او نتوانست از سئول راهی نیایش شود تا حداقل برخی اشخاصی که به آنها در کمیته ملی المپیک نیز همچون سازمان ورزش به اشتباه اعتماد کرده، از مجموعه مدیریتیاش خارج کند. او اگر در کمیته ملی المپیک باقی بماند میتواند سه سال دیگر کاروانی را از لندن به تهران بازگرداند که اعتبارش باقی بماند و یا نتایجی شبیه پکن را با همان رویه مدیریتی بدست آورد. آیا رئیس در ورزش مشی پیشینش را به کلی اصلاح خواهد کرد؟
مگر چه گلی بر سر ورزش ایران زد