علی‏آبادی سنگ قلاب شد

به زعم عده‏ای تنها زمانی می‏توان پذیرفت که او سنگ قلاب نشده و معرفی‏اش برای این پشت به منزله کنار گذاشتن محترمانه‏اش نبوده که شایعه حضورش در جایگاه معاونت اجرایی احمدی‏نژاد قطعیت پیدا کند؛ موضوعی که احتمال وقوعش به دلیل برخی تقابل‏های به وقوع پیوسته میان برخی اشخاص بعید به نظر می‏رسد و به احتمال فراوان علی‏آبادی از این پس به عنوان مدیری تک‏شغله رئیس کمیته ملی المپیک خواهد بود.

کد خبر: ۶۲۴۹۲

تاریخ: ۱۲ شهريور ۱۳۸۸ - ۱۷:۲۱

پس از پنج روز بررسي صلاحيت وزيران و برنامه‌هايشان در مجلس شورای اسلامی، نمايندگان ملت در راي‌گيری نهايی پنج‌شنبه به 18 وزير پيشنهادی رييس جمهور رای اعتماد دادند و تنها محمد علی‏آبادی و دو زن پیشنهادی برای وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، رفاه و نيرو نتوانستند با كسب رای اعتماد اکثریت نمايندگان مجلس هشتم، به جمع دهمین هیات وزیران ملحق شوند؛ با این حال بزرگ‏ترین ضربه را میان آنهایی که نتوانستند از مجلس رای اعتماد برای نشستن بر کرسی وزارت کسب کنند، محمد علی‏آبادی، چهره مورد وثوق رئیس دولت تا پیش از این، خورد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ پنجشنبه روز تلخی برای دوست صمیمی سال‏های اخیر رئیس‏جمهور بود. محمد علي آبادی، رييس سابق سازمان تربيت بدني و رييس كميته ملی المپيك، گزينه پيشنهادی رييس جمهور براي تصدی پست وزارت نيرو بود كه با كسب 137 راي موافق، 117 راي مخالف و 32 رای ممتنع موفق به كسب راي اعتماد مجلس نشد.

این نتایج علی‏رغم تلاش وی برای جلب اعتماد مجلس قابل پیش‏بینی بود و شاید همین امر باعث شده بود که در روزهای اخذ رای اعتماد عکاسان بیش از سایر حاضرین از زوایای مختلف تصاویر بسته‏ای از حالات و چهره یکی از نزدیک‏ترین اشخاص خروجی از سیستم احمدی‏نژاد مشاهده گردیده و چهره پراضطرابش که برای مطمئن نشان داده شدن با دوگانگی همراه بود به سوژه نخست برخی رسانه‏ها مبدل شود.

او اگرچه برای ورزش نتوانست نقش یک مدیر موفق را ایفا کند و با کارنامه‏ای که تنها ساخت‏و سازهای ورزشی (بدون مدنظر قرار دادن کیفیت آن) نقطه روشن آن بود ورزش را ترک کرد اما حداقل مدیری هماهنگ با رئیسش بود؛ همان معیاری که محمود احمدی‏نژاد در انتخاب کابینه برای بسیاری از وزرا بر پارامترهای تاثیرگذار دیگر ارجح نموده بود و نمایندگان نیز برای دفاع از برخی وزرا که کارنامه‏ای نداشتند به همین هماهنگی اکتفاء می‏کردند و آن را یک ویژگی مثبت تلقی می‏نمودند.

شاید عده‏ای تصور کنند حذف علی‏آبادی از بدنه دولت صرفاً به واسطه عملکرد ضعیف در ورزش و انتقادات رسانه‏های گروهی بود اما قطعاً وزرایی ضعیف‏تر از محمد علی‏‏آبادی بودند که اگرچه همچون ورزش با فشار سنگین افکارعمومی روبرو نبودند ولی مجلسی‏ها علی‏رغم آنکه به خوبی از عمق ضعف حوزه مدیریت‏شان و کارنامه نه چندان قابل قبولشان اطلاع داشتند مجدداً به ایشان رای دادند تا بهانه‏ای برای عده‏ای باقی نماند.

علی‏آبادی می‏توانست به جای بهبهانی وزیر راه و ترابری و یا حداقل جای نیکزاد برای وزارت مسکن و شهرسازی به مجلس معرفی شود و جزو مردودی‏های کابینه در آخر هفته نباشد اما او برای وزرات نیرو که سوابق مرتبط با آن نداشت معرفی شد تا این امر مضاف بر حجم نقدهایی که به سوابقش در دستگاه ورزش بود، او را زمین بزند و به زعم عده‏ای با معرفی برای این پست سنگ قلاب شود.

رئیس سابق سازمان تربیت‏بدنی البته در مجلس به ضعف برخی مدیرانش در هنگامه رویارویی با نمایندگان مجلس نیز پی برد و همان زمان بود که مجبور شد شخصاً آستین‏هایش را بالا بزند و برای برقراری تعاملی که در چهار سال اخیر نه تنها معاونانش زحمتی برایش نکشیده بودند، بلکه مدیران مرتبطش بذر دشمنی را در دل برخی نمایندگان با رفتارهای بدشان کاشته بود، تمام توانش را در روزهای اخیر به کار گیرد اما مگر امکان داشت روابطی که چهار سال آسیب دیده بود، ظرف چهار روز بهبود بخشید؟

اینچنین بود که رئیس دریافت حمایت بی‏چون و چرا از برخی مدیران میانی ناکارآمد در یک سیستم چه هزینه سنگینی می‏تواند برای یک مدیر ارشد در پی داشته باشد. او نتوانست از سئول راهی نیایش شود تا حداقل برخی اشخاصی که به آنها در کمیته ملی المپیک نیز همچون سازمان ورزش به اشتباه اعتماد کرده، از مجموعه مدیریتی‏اش خارج کند. او اگر در کمیته ملی المپیک باقی بماند می‏تواند سه سال دیگر کاروانی را از لندن به تهران بازگرداند که اعتبارش باقی بماند و یا نتایجی شبیه پکن را با همان رویه مدیریتی بدست آورد. آیا رئیس در ورزش مشی پیشینش را به کلی اصلاح خواهد کرد؟