دلایل بی میلی زوج های جوان برای فرزندآوری

اکثر جوانان ایران مانند گلدان گلخانه هستند که در زمان مجردی هیچ تجربه ای نداشته و متکی به پدر و مادر بوده اند ، وقتی این گلدانهای فانتزی را از گلخانه بیرون ببرند ، نمیتوانند در مقابل سرما و گرما مقاومت کنند

من و همسرم هر دو شاغلیم
اگر یکی کار نکنه چرخ زندگیمون نمیگرده
میتونم بخاطر بچه دار شدن یه سال از کارم بگذرم ولی هیچ تضمینی وجود نداره که ایا بعد از زایمان هنوز فرصت کاری برای من وجود داشته باشه یا خیر چون هیچ جا استخدام رسمی ندارند!

فرض هم بگیریم که بچه دار شدیم و سر کار هم برگشتیم، کی میخواد بچه رو بزرگ کنه؟ بدیم دست پرستار که معلوم نیست تو اون ساعتها که ما نیستیم چه جوری از بچه مراقبت میکنه؟ یا بدیم دست مهد کودکهایی که از بچه مون یه بچه بی ادب و پر رو بار بیاره؟؟

من به عنوان یه خانم 30 ساله در صورتی حاضرم مادر باشم که تمام وقت بتونم برای بچه م وقت بذارم، ولی وقتی همسر من به تنهایی نمیتونه هزینه های سرسام اور زندگی کنونی رو تامین کنه، چطور میشه به راحتی به تربیت بچه فکر کرد؟ تولد بچه و تربیتش در این دوره بسیار پر هزینه اس و اگر براش برنامه ریزی دقیقی وجود نداشته باشه آدم هم خودش آسیب میبینه و هم اون بچه بدبخت!

ما از خدامونه بچه دار بشیم ولی حقوق پایین من باعث می شه که همسرم هم کار کند، وقتی ایشان کار می کند چطور 6 ماهه هم بارداری را تحمل کند هم بچه بزرگ بشه؟؟؟ هر وقت این پرسش را پاسخ دادید به فکر بازگرداندن وضعیت نرمال زاد و ولد باشید.

هااااااا چَشِم!!!
نگرانی من یکی بر طرف شد:
عمرا تو خونه مستاجری بچه دار بشم. اومدیم من و پدر اون طفل معصوم مردیم، نباید یه خشت خرابه براش ارثیه بذاریم؟؟؟؟؟

باز این سوال تکراری!

ای بابا من یه دختر نوجوون دارم نمیدونید چه عذابی میکشم که نمیتونم از نظر مالی تامینش کنم . با این وضعیت اقتصادی . خیلی بهش ظلم میشه ما این حق رو نداریم که تو کشوری بچه بیاریم که هیچ پشتیبانی نمیشه و از خیلی از امکانات محروم هستید. با اینکه عاشق بچه م هستم ولی غلط کردم . حالا می فهمم چرا خواهر و برادرم هرگز بچه دار نشدن و بهش فکر هم نمیکنن. بچه دار شدن مسئولیت خیلی سنگینیه . فقط با محبت کردن که همه چی درست نمیشه . همه شرایط باید در حد نرمال باشه وگرنه یه جای کار همیشه میلنگه!

من یه پسر سیزده ساله دارم . فوق لیسانس و شاغل هستم. موقع تولد فرزندم مرخصی زایمان 4 ماه بود. تا به اصطلاح از آب و گل در بیاد برای نگه داریش در مواقعی که سر کار بودم سختی های بسیار بسیار زیادی کشیدم. همین باعث شد که از خیر بچه دوم بگذرم. شاید اگر مهد کودکهای مطمئن و استانداری می شد پیدا کرد الان پسرم تک فرزند نبود. این در حالی هست که از موقعیت مالی خوبی هم برخوردار بودیم و سراغ پرستار هم رفتیم ولی با وجود این که سفارش شده بودند از نظر اخلاقی مواردی داشتن که عطای پرستار گرفتن رو به لقایش بخشیدیدم.

بچه علف هرز نیست که خودش رشد کند کلی امکانات لازم دارد که فعلا (برای همه!) مهیا نیست.

متأسفانه تحلیل درستی ندارند. مهمترین دلیل، تنبلی و راحت طلبی جوانان است. خانواده های بیشماری را می شناسم که با وجود وضعیت مناسب دوست ندارند بجه دار شوند و ترجیح می دهند بدون مزاحمت بچه خوش بگذرانند.

زجري كه خودمون زمان بزرگ شدن كشيديم هم بي تاثير نيست. نمي خواييم يه موجود ديگه رو هم به بدبختهاي اين كشور اضافه كنيم.