خدا نگهدار آقای جباري

1 ) ظهور: قرار بود کريم باقري دوم فوتبال ايران باشد؛ وقتي از ابومسلم به استقلال آمد و با نمايشهاي فوق العاده اش روي جلد مطبوعات ورزشي رفت، بيش از همه جواد نکونام ترسيد. نکونام در بازي پاس- استقلال وقتي شنيد 80 هزار نفر يکصدا فرياد مي زنند: «مجتبي جباري...» خطر را احساس کرد.

به نوشته قدس؛ هافبک دفاعي تيم ملي، بازيکن جواني را به عنوان رقيب روبه روي خود مي ديد که پشتوانه اي 80 هزار نفري را در ورزشگاه کنار خود داشت و اين تماشاگران به او روحيه مي دادند و فشار افکار عمومي او را به تيم ملي تحميل مي کرد؛ جواد نکونام، بازيکن تيم پاس که هرگز بيش از 80 نفر برايش کف نزده بودند، بايد از جوان لاغراندام تيم استقلال که با پاسهاي طلايي اش، عنايتي را آقاي گل کرده بود، مي ترسيد؛ بله، همه هافبکهاي ايران از او ترسيده بودند.

2 ) افول: از اردوي سوئيس خبر رسيد مجتبي جباري آسيب ديده و بزودي اردوي تيم ملي را ترک مي کند و به تهران مي آيد. تصوير او با لباس مشکي مقابل پله هاي فرودگاه مهرآباد هنوز جلو چشممان است که با عصايي زير بغل و غمي در دل به خبرنگاران حاضر در فرودگاه گفت: «اصلاً ناراحت نيستم... قسمت اين طور بود.»

يادمان نمي رود مجتبي جباري در انتظار پايان جام جهاني بود تا به پيشنهاد يک تيم ايتاليايي- مي گفتند فيورنتينا- پاسخ مثبت بدهد و راهي سري A شود، اما او براي 6 ماه با مستطيل سبز خداحافظي کرد.

بازگشت او پس از مصدوميت با آسيب ديدگي ديگري همراه شد و جباري به واسطه پاره کردن مينيسک، يک فصل ديگر را از دست داد تا رسيد به ناصر حجازي. اوضاع اسفبار استقلال و نتايج ضعيف اين تيم باعث شد جباري در تيم فيروز کريمي نمايش فوق العاده اي نداشته باشد و آنچنان به چشم نيامد.

3 ) بازگشت: مجتبي جباري در آخرين روزهاي فصل 87 - 86 همزمان با حضور قلعه نويي در استقلال اوج گرفت و در فينال جام حذفي، با يک گل و يک پاس گل، دوباره جلد روزنامه هاي ورزشي را تسخير کرد، اما بازگشت او با درگذشت پدرش همزمان شد و همين مسأله او را براي مدتي به انزوا برد تا فصل جديد شروع شد.

جباري فصل جديد را با روحياتي خاص شروع کرد؛ مشکلات خانوادگي بيش از هر زماني بر عملکرد او تأثير مي گذاشت و جباري- پسر آرام و سربه زير تيم ملي قبل از جام جهاني 2006 - به يک باره بداخلاق شد و خبر درگيري اش با خبرنگار و مربي و مدير باشگاه به معضلي براي استقلالي ها تبديل شده بود. جباري به لحاظ فني در شرايط خوبي قرار داشت، اما از نظر ذهني و رواني همچنان با بحران دست وپنجه نرم مي کرد تا سرانجام با امير قلعه نويي دعوا کرد و از تيم کنار گذاشته شد.

4 - پايان: با جدايي قلعه نويي و حمايتهاي همه جانبه واعظ، مجتبي جباري به استقلال بازگشت؛ درحالي که واعظ گفته بود: «جباري تا قبل از اردوي ترکيه فرصت دارد براي تمديد قراردادش اقدام کند»، جباري کار خود را انجام داد و چندين روز بعد از بازگشت استقلال از ترکيه پاي ميز مذاکره نشست و قراردادش را امضا کرد.

يادمان نمي رود واعظ آشتياني همزمان با جذب جباري، با جملات کنايه آميز در مورد مصدوميت رينالدو، مدام به امير قلعه نويي اشکال مي گرفت و حتي باشگاه استقلال مدعي بود بابت جذب بازيکن مصدوم- همان رينالدو- قلعه نويي را به دادگاه مي کشاند و اين مربي بايد به استقلال غرامت بپردازد.

خلاصه اينکه جباري با هياهوي فراوان به استقلال بازگشت، اما بعد از 3 هفته بي آنکه يک دقيقه براي استقلال بازي کرده باشد، مصدوم شد و حالا بايد 6 ماه ديگر با مستطيل سبز خداحافظي کند و همان زانويي را که باعث همه اين اتفاقها بود، يک بار ديگر به تيغ جراحان بسپارد.

فارغ از اينکه امروز واعظ آشتياني در قبال مصاحبه هايش عليه قلعه نويي و جذب يک بازيکن مصدوم چه واکنشي دارد و جدا از آنکه امروز جواد نکونام در تيم اوساسونا به يک ستاره تبديل شده، بايد به اين مسأله فکر کنيم که يکي از بهترين و مستعدترين فوتباليستهاي فوتبال ايران به پايان راه نزديک مي شود. هيچ معلوم نيست پس از جراحي دوباره زانو، جباري به سطح اول فوتبال باز گردد و بتواند براي تيم بزرگي مثل استقلال بازي کند يا نه.

ستاره سال 85 ، 3 سال پس از آنکه بهترين بازيکن ايران شد، به پايان راه نزديک مي شود و تصور اين مسأله براي فوتبال ايران دشوار است. او به واسطه اشتباههاي شخصي و تصميمهاي نادرست و تمرينهاي غيرعلمي به اينجا رسيد.

پرسش اينجاست که هر چند سال يکبار يکي مثل جباري ظهور مي کند؛ بازيکني که بتواند جانشين کريم باقري باشد. در وصف کريم مي گفتند، هر 20 سال يکبار يکي مثل کريم ظهور مي کند؛ پس تا بيست سال بعد خدا نگهدار... !