در بن بست درآمدزايی

در روزهايي که چکهاي بازيکنان پرسپوليس يکي پس از ديگري برگشت مي خورد و اوضاع نابسامان مالي باشگاه اعتصاب و اعتراض شديد بازيکنان اين تيم را به همراه داشته، مراسم رونمايي از طرح ساخت بيمارستان پرسپوليس در هتل سيمرغ تهران برگزار شد.

به نوشته قدس؛ عباس انصاري فرد دراين مراسم اعلام کرد، باشگاه پرسپوليس به ازاي واگذاري نام خود به اين بيمارستان ساليانه 15 درصد از درآمد آن- معادل چهار تا پنج ميليارد تومان- را دريافت مي کند.

در شرايطي که دو باشگاه مردمي پايتخت در بحران مالي و درآمدزايي دست و پا مي زنند، واگذاري برند باشگاه طرح هوشمندانه اي به نظر مي رسد. چه آنکه از استقلال و پرسپوليس جز نامهايي شناخته شده چيزي باقي نمانده و شايد اين تنها راه موجود براي کسب درآمد بيشتر باشد.

انصاري فرد اميدوار است، با اجراي طرحهايي از اين دست، گليم پرسپوليس را از آب بيرون بکشد اما نگاهي به گذشته ثابت مي کند استقلال و پرسپوليس تا پيش از اينکه نام خود را حراج کنند، هميشه در جاده درآمدزايي به بن بست رسيده اند. آيا طرح واگذاري برند هم در آينده اي نزديک به اين سياهه مي پيوندد؟

* سيگار و تخمه به جاي Power
باشگاه پرسپوليس در زمان مديريت اکبر غمخوار، طرحي را با عنوان نوشابه هاي انرژي زاي پرسپوليس ارائه کرد و در شعارهاي تبليغاتي خود تأکيد مي کرد، هواداراني که به ورزشگاه مي آيند براي تشويق بهتر تيم بايد از اين نوشابه ها مصرف کنند. طولي نکشيد که باشگاه استقلال هم به اين طرح پيوست و نوشابه هاي انرژي زاي قرمز و آبي با نام « Power » به يخچال سوپرمارکتها راه يافت.

جالب اينکه اين نوشابه ها در کشور اتريش توليد مي شدند و عکس تيم پرسپوليس و استقلال در تهران روي آنها مونتاژ مي شد. مزه وحشتناک Power به سرعت فروش آن را متوقف کرد و هواداران فوتبال همچنان ترجيح مي دادند به جاي صرف دوهزار تومان براي مايع سرخابي رنگ، با سيگار و تخمه مشغول باشند. بعدها اين طور عنوان شد که Power حتي پول هزينه هاي گمرکي اش را هم درنياورد.


* بليت فروشي در تمرينات
باشگاه استقلال چندي پيش در سلسله تفکرات درآمدزايي خود به اين نتيجه رسيد که اگر به حدود 300 تماشاگري که هر روز تمرينات اين تيم را از نزديک تماشا مي کنند، بليتهاي هزارتوماني بفروشد ماهيانه 6 ميليون تومان از اين طريق درآمد خواهد داشت و حداقل مي تواند پول کرايه زمين تمرينش را دربياورد، اما چاپ اين خبر در روزنامه ها باعث شد تعداد تماشاگران تمرينات از فرداي آن روز به 30 تا 40 نفر کاهش پيدا کند.

روابط عمومي باشگاه استقلال چندين بار اعلام کرد، اين طرح هنوز عملي نشده و در تمرينات خبري از بليت فروشي نيست، اما تماشاگران فراري هنوز هم بازنگشته اند.

اين درحالي است که فردي که در تابستان در تمرينات استقلال نوشمک مي فروشد بابت روزي يک ساعت و نيم کار در ورزشگاه دستگردي، به ادعاي خودش ماهيانه حدود 300 هزار تومان درآمد دارد.


* شبکه هاي تلويزيوني اجنبي
علي فتح ا...زاده در اواخر دوران حکومتش در استقلال به سال 1382 ، درحالي که کفگيرش به ته ديگ خورده بود و بشدت تحت فشار قرار داشت، اعلام کرد، از اين پس اجازه نمي دهد صدا و سيما بازيهاي استقلال را به طور رايگان پخش کند و قصد دارد امتياز پخش بازيهاي تيمش را به شبکه هاي خارجي بفروشد.

او در يک برنامه تلويزيوني درحالي که تن صدايش بالاتر از حد معمول بود، گفت: با شبکه دوبي اسپورت مذاکره کرده ام و هواداران استقلال در آينده اي نزديک براي تماشاي مسابقات ما بايد به اين شبکه مراجعه کنند.

کمتر از يک هفته پس از اين اظهارنظر فتح ا...زاده رسماً از هواداران استقلال خداحافظي کرد و درحالي که اشک در چشمانش حلقه زده بود، گفت: مثل يک سرباز استقلال را ترک مي کنم و سنگر را به آقاي قريب تحويل مي دهم.

اتهام او پناه بردن به دامن شبکه هاي تلويزيوني اجنبي بود.


* کاستهاي سرخابي
خنده دارترين و عقيم ترين روش درآمدزايي دو باشگاه استقلال و پرسپوليس به فعاليتهاي فرهنگي آنها اختصاص دارد.

باشگاه استقلال در سال 1380 با يکي از خوانندگان راديو و تلويزيون به نام طاهري قرارداد بست و او که هرگز طرفداري نداشت، مدتي بعد کاستي به نام «آبيته» را به بازار عرضه کرد. کار به قدري ضعيف و سطحي بود که حتي از سوي عامي ترين هواداران استقلال هم مورد استقبال قرار نگرفت و بيشتر اسباب مزاح و شوخي جامعه فوتبال را فراهم کرد.

کاست «آبيته» بشدت شکست خورد و طاهري هم در حداقل زمان حتي آب باريکه صداوسيماي اش را هم از دست داد. يک سال بعد قاسم افشار که خواننده معروف تر و محبوب تري بود، يکي از آهنگهاي کاست جديدش را به پرسپوليس اختصاص داد. او هم البته مدتي بعد در گفتگويي از اين حرکت خود ابراز پشيماني کرد.